Helygen Celli

Herfst

Herfst! Het waterkristal orakel bevestigde het thema, waarmee ik al weer enkele weken mee worstel wel! Herfst – het element water, laten stromen en gelijk de aard van het seizoen – loslaten. Laat de bladeren die niet meer passen mee dwarrelen met de wind.

De laatste weken had ik weer last van een enorme vermoeidheid. Twijfels alom, is de vermoeidheid nog het gevolg van de verhuizing? Neem ik teveel hooi op mijn vork of hou ik me met dingen bezig die niet bij mij passen? Fundementele vragen, die me met oude patronen en bijbehorende angsten confronteren…

In mijn leven heb ik al twee keer een forse burn-out en een langdurige depressie ervaren, ik raak in de war. Glij ik nu weer langzaam weg in een dal? Zit ik op mijn pad, doe ik recht aan mijzelf? In conflict met mezelf, ongeduldigheid voor het proces, ongenadig kritisch op wat ik denk en doe. Boos, omdat ik me maar al te goed besef, dat de manier waarop ik er mee omga niet helpend is. Of is het soms toch de invloed van het seizoen?

Somberheid die op komt zo rond de tijd dat we de klok een uurtje verzetten …
De kachel gaat aan, de gordijnen dicht, mijn behoefte aan slaap neemt weer met enkele uren toe, gevoelens van angst keren weer terug. Lusteloosheid en vooral veel zin in zoet en erwtensoep.

De natuurlijke gang van naar binnenkeren, die zo bij de herfst en de winter past, geven enerzijds een gevoel van verdieping, geborgenheid en rust en anderzijds de confrontatie dat er nog steeds zaken in mijzelf zijn, waar ik nog niet klaar mee ben. Melancholische stemmingen, die soms lijden tot droevenis en soms tot explosies van creativiteit. In uitersten, dubbelheid alom!

Intens kunnen genieten van de herfst, de prachtige luchten, de verscheidenheid aan tinten en tonen in het bos, áls ik eenmaal buiten ben. Miezerig of winderig weer, spinnerag, de vergankelijkheid van het leven. Loslaten en het ontdekken van de essentie, gelijk het silhouet van een boom in de winterdag.

Het is de herfst en de winter, wetend dat als de dagen lengen, het licht weer toeneemt, de eerst bomen uitlopen, deze gevoelens weer als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het is ieder jaar weer even een strijd, de symptomen te herkennen en mezelf aan te zetten, tot datgene waarvan ik weet dat het helpt. Sint Janskruid, voor mij geen anti-depressivia meer. In beweging te komen, wandelen door weer en wind om voldoende daglicht vergaren. Zonnige en warme body-olie, die me herinneren aan het Licht in mijzelf!