Helygen Celli

Midwinterstilte

De afgelopen weken heb ik mede door die gruwelijke verkoudheid bijzonder weinig interesse in dingen in de buitenwereld. Het leven lijkt een beetje stil te staan. Het hoeft even allemaal niet meer zo nodig. Begrijp me niet verkeerd, het is geen depressief gevoel.

Meer een intens ervaren van de tijd van het jaar, de donkere dagen met de lange nachten, de tijd voor midwinter. Een tijd van stilte en inkeer, vanmorgen ervaarde ik het erg sterk, door de nevels en de nachtvorst is de tuin in een witte waas gehuld.
Het midwinter gevoel, de vreugde en lichtheid die het ook in zich heeft, werd gisteren versterkt. Ik ben met Nicole naar een midwinterconcert van haar harpdocente geweest. In een heel schattig klein kerkje in het Noord-Brabantse Velp speelde Isiltir. Isilir is een driemansformatie met Anouk Platenkamp, Bram Kluen en Ottelien Gerlach.

Met een geweldig samenspel van harp, fluit, bodhran, zang en gitaar voerden ze ons mee in de gang van het donker naar het nieuwe licht. Geheel in de keltische traditie, sfeervol en verhalend, afwisseling van ballads en bekende instrumentale melodieën.

De drukte die vooraf gaat aan de kerst, lijkt ieder jaar weer in tegenspraak te zijn met mijn innerlijk gevoel. Heel dubbel, enerzijds de behoefte om stil te zijn, anderzijds me verheugen op de gezellige drukte van het samenzijn met onze families.

De midwinterzonnewende, nog een paar dagen, dan vieren we de terugkeer van het licht. Licht krijgt weer de overhand op het duister.

Het gevecht tussen Koning Eik (licht, groeikracht van de natuur) en Koning Hulst (duister, afbrekende kracht van de natuur). Koning Eik wint het gevecht en heerst over de periode van midwinter tot midzomer. Met midzomer gaan ze wederom het gevecht aan en wint Koning Hulst, waarop hij van midzomer tot midwinter regeert. Het afwisselend spel van licht en duister, groeikracht en afbrekende krachten. Ze bestaan naast elkaar, zonder duister kunnen we het licht niet zien. De één kan niet zonder de ander…