Helygen Celli

In september is het al weer twee jaar geleden dat ik in de ziektewet kwam. Nu er weer rust in mijn dagelijkse leven komt, de verhuizing achter de rug is en de grootste onzekerheid rond de werk mogelijkheden van mijn moppie voorbij is, komt voor mij ook de tijd om weer vooruit te kijken.De afgelopen jaren heb ik veel therapie gehad om te herstellen van een stevige burn-out en depressies. Inzichten gekregen, onverwerkte emoties een plekje gegeven, opruiming in mijn bovenkamer, gewerkt aan zelfvertrouwen en zelfkennis etc.

Vorige maand heb ik een gesprek gehad met de arbeidsdeskundige en hebben we overleg gehad om op arbeidstherapeutische basis aan het werk te gaan. Weer te wennen aan de structuur die werken biedt, het opbouwen van een ritme en kijken wat bij me past. Ik zie er best tegen op, ik vind het spannend en behoorlijk eng. Ik zie het ook als een nieuwe uitdaging, iets waar ik achter sta. Ik wil graag weer aan het werk, na er zo lang uit te zijn geweest.

Hoewel het gesprek inhoudelijk best goed ging, ik had het voorbereid met een “boodschappenlijstje” opdat ik niets zou vergeten, ging het met mij in het gesprek niet echt goed. De ene huilbui na de andere, ik raakte compleet de weg kwijt, wat er allemaal precies besproken werd, wist ik me ook niet echt meer te herinneren. Een teken aan de wand dat het toch iets minder goed gaat als ik dacht.
Maar goed, ik blijf vooruit kijken, aan de slag met de oriëntatie op de arbeidsmarkt. Wat wil ik nu eigenlijk, een beetje rondkijken in de krant en op het internet naar interessante bedrijven. Mijn cv weer eens opgepoetst en de start gemaakt met een conceptbrief. Mijn optimisme was echter tijdelijk en maakte langzaam plaats voor het gevoel door een laag slijk te strompelen.

Bekende klachten staken weer de kop op. Gezien mijn voorgeschiedenis is de kans op een burn-out groot, als de stappen niet heel klein en beheersd gaan. Dit maakt het ook zo spannend. Ik kan maar een conclusie trekken; hoewel ik een heel eind hersteld ben, ben ik er nog niet. Er lijkt zich iets in de basis nog niet in orde te zijn. Iets waar ik veel moeite mee had om dat te aanvaarden en die gevoelens van schuld en onmacht opriepen. Wat nu?

Afgelopen woensdag heb ik hier met de arbeidsdeskundige over gesproken. Het was ook zijn conclusie, mijn herstel is nog niet voldoende om weer aan de slag te kunnen. Een heel reeële conclusie, nu ik er wat aangewend ben. Hoe nu verder? Op deze vraag had hij de suggestie om met de huisarts nog eens te gaan kijken naar medische achtergronden, wellicht via de psychiatrische route, wellicht toch via medicatie. Dinsdag heb ik een afspraak bij mijn huisarts.

De psychologische weg heeft me heel wat opgeleverd, maar heeft echter niet tot voldoende herstel geleid. Hoewel ik echt geen liefhebber ben van medicatie, voelt het nu dat ik deze weg moet gaan bewandelen om verder te kunnen komen. Om het laatste stuk van de muur die in de weg zit af te kunnen breken. Op eigen kracht kom ik er niet doorheen …, hoe graag ik het ook wil.