Helygen Celli

Al enkele maanden ben ik bezig met het element Aarde, met de vijf gwersu van bardencursus van de OBOD (Order of Bards Ovates and Druids), waarbij ik regelmatig mediteer over Aarde en wat de betekenis is van Aarde in de breedste zin in mijn leven. Woorden schieten te kort voor de ervaringen en inzichten die het me biedt.

Het uitgangspunt voor mijn meditatie is mijn heilige boomcirkel; een open plek in een eikenbos, waar op de vier hoeken van de cirkel vier bomen staan, die corresponderen met de elementen. In het noorden, het element Aarde, staat een heel oude taxus vol rode bessen. De takken van de taxus zijn zo lang dat ze de grond raken en zo rond de stam een besloten cirkel vormen.

Zwerfkei – De Bloedsteen – Ede

In het centrum van de cirkel stond een grote zwerfsteen, hoewel de steen in de Zon stond, was hij begroeid met een zachte laag van mos. Het was vroeg in het jaar, de bomen waren nog kaal, de grond was licht vochtig en had nog weinig begroeiing. Her en der kwamen de eerste kiemblaadjes van het nieuwe leven naar boven. Hoewel de temperatuur nog fris was, was de zon toch krachtig genoeg om aangenaam te zijn. De grote zwerfkei voelde iets verwarmd door de winterzon en nodigde me uit om er een tijdje op te gaan liggen.

Ik ging op mijn buik op de zwerfsteen liggen en sloeg mijn armen om haar heen. Terwijl ik op de steen lag, vertraagde mijn ademhaling, ik voelde me zwaarder en meer ontspannen worden. De tijd leek stil te staan. Een vertrouwd gevoel kwam over me, een gevoel van acceptatie. Ik voelde de koesterende en voedende liefde van Moeder Aarde. Ze sprak tot me “Er is niets om bang voor te zijn; als je je alleen voelt kun je je tot mij richten en je koesteren aan mij� en liet me in een sneltreinvaart beelden zien over de oneindigheid van tijd en eeuwenoude kennis.

Bij een ander bezoek ging ik op mijn rug op de zwerfkei liggen. De zwerfkei had een comfortabele holling, waar mijn lichaam precies in paste. Ik lag met mijn armen en benen gespreid. Een merel scharrelde rond de voet van de kei en zat aandachtig naar mij te kijken. Ik sloot mijn ogen en voelde me met iedere ademhaling opener worden, ontvankelijk. Dit keer sprak Moeder Aarde me niet aan, maar liet me beelden zien. Beelden van vruchtbaarheid, ik voelde in en door mij hoe het is om nieuw leven in je te voelen groeien. Kiemkracht en groei, sprankelend en komend vanuit de donkerte en diepte.

Bij een van de laatste meditaties over het element aarde werd ik uitgenodigd om de cirkel van de taxus te betreden. Onder de takken van de taxus was de grond vol afgevallen naalden, als een zacht dekentje bedekte het de kale aarde. Aan de voet van de stam was een opening. Ik besloot er in te kruipen. Met angst in mijn hart en vechtend tegen claustrofobische paniekaanvallen ging ik door, ik wilde door, een gevoel van nu of nooit. Geleidelijk aan kwam er ontspanning, herinnerde ik me de woorden van Moeder Aarde, ik kwam uit bij een kleine grot. Uitgeput ging ik er op de grond liggen, een kale grond, het was er vochtig maar niet bedompt of kil. Ik luisterde naar mijn hartslag en voelde hier diep onder de grond de trilling van Moeder Aarde, een lage rustgevende frequentie. Ik viel in slaap. Na een tijdje werd ik weer wakker en kroop ik door de lange tunnel weer om hoog. Er is iets wezenlijk veranderd….