Helygen Celli

Midwinter

Midwinter, een bijzondere tijd …
Een feest dat vele namen kent Yule, midwinter, winterzonnewende, Alban Arthan en in de gekerstende vorm Kerstmis. De terugkeer van het licht. Licht krijgt weer de overhand op het duister. Het afwisselend spel van licht en duister, groeikracht en afbrekende krachten. Ze bestaan naast elkaar, zonder duister kunnen we het licht niet zien. De één kan niet zonder de ander…

De afgelopen tijd heb ik veel gelezen. Dit kreeg voor mij een ongekende wending.
Onverwacht werd de Bard in mij wakker en ontspon zich dit verhaal voor midwinter …

Een heldere stille nacht, een hemel vol twinkelende sterren.
Het is koud en donker midden in het winterse bos.
Echter niet in het bos, dat ons om ringt, het bos waar we wandelen en onze feesten vieren.
Het is een bos nabij. De grove in het diepste van ons hart, waar het innerlijk onze ziel raakt.

Midden in dit koude donkere bos staat een huisje. Een huisje overdekt met sneeuw, de wateren rondom bevroren met ijs. Een witte kaars verwelkomt ons voor de deur. In het huisje is het warm. Een groot haardvuur brandt, de ruimte is verlicht met vele kaarsen. Het huisje ruikt naar sparren, koekjes met kaneel en een vleugje kruidnagel van de warme wijn.

Aan de tafel zit een vrouw. Ze kijkt in de spiegel terwijl ze haar lange zilverwitte haren kamt met haar gerimpelde handen. Haar gezicht is zo wit als de sneeuw buiten in het bos, haar ogen zo donker als het verkoolde hout in de haard. Ze ademt de geur in van de boom die ze eerder die avond uit de winterse kou naar binnen heeft gebracht. Ze sluit haar ogen. De brandende wierook en het knisperende vuur van het joelblok geven haar tedere visioenen.

Het wiel van het jaar draait, draait rond en rond. De Oude Wijze ziet het afgelopen jaar terug, met al haar diepte- en hoogtepunten omvat in een cyclus van stilte, groei, oogst en verval. Ze kijkt naar haar toekomst. Ze ziet haar haren de kleur krijgen van jonge berkenbast. Haar ogen stralen met een zachte sprankeling van het voorjaarslicht. De jeugd keert weer terug. Terwijl haar handen nog steeds haar haren kammen, ziet ze zich zelf als een jonge Maagd. Ze wacht op haar dans met de jonge god, hoeder van het licht, heer van het Vuur.

Als moeder Wijze ziet ze haar maagdelijke buik groeien van leven. Als Moeder geeft ze leven aan de lente, de vogels, de dieren, de bloemen en de bomen. De lucht vol vernieuwde kracht, voorspoed en rijkdom. Deze toekomst is het vooruitzicht. Ze komt snel, maar niet te snel. Het is eerst nog de tijd voor de langste nacht, de tijd waarin de winter heerst en de Zon iedere dag weer in licht en kracht toeneemt.

Ze ziet zichzelf als de donkere moeder, die ze nu is, in haar oude zwarte jurk, omringt met botten en bladerloze bomen. Voor haar geestesoog ontspringt het beeld van de het kwetsbare eerste groen van de lente, het wit en geel van de eerste bloem dat zich optrekt uit de nog zo koude aarde. De oude wijze staat op uit haar stoel en denkt… nee zover is het nog niet.

Ze trekt haar wollen mantel meer om zich heen en zet kap over haar hoofd. Ze loopt naar de deur van het huisje en gaat naar buiten. Ze zingt haar lied in dezelfde rust als ze haar haren kamde terwijl ze bij het warme vuur zat. Met een helder klinkende stem vult ze het bos met haar lied om het Licht van de Wereld uit te nodigen om terug te keren. Ze zing het lied voor de nieuwe cyclus, het wiel dat draait, de seizoenen die voortgaan. Het lied van de donker die zich terug trekt en het licht dat komt.

We are awake in the night!
We turn the Wheel, to bring the light!
We call the sun from the womb of the night!

Ze zingt voor zichzelf, ze zingt voor het leven in het bos.
Het is bos is klaar voor het uitluiden van het oude.
Het bos kijkt uit naar het nieuwe verwelkomen, de terugkeer van het Licht.

Moge de zegeningen jouw hart vervullen, zegeningen voor jezelf en voor anderen.
Voel en spreek van de hoop en nieuwe tijden.
Zegeningen voor jou en al die jou lief zijn in deze tijd van vreugde en verandering.