Helygen Celli

Taart!

Het ruikt heerlijk in huis!

Vandaag is het tien jaar geleden dat mijn hubbie en ik onze eerste date hebben gehad. Na een paar weken e-mail en telefonisch contact hadden we de stoute schoenen aangetrokken om een afspraakje te maken. Vanuit twee kanten van het land afgesproken op het Centraal Station in Den Haag.  Ach, wat was dat spannend! De details van de date (en de eerste kus) hou ik lekker voor mijzelf …. 

Om onze eerste date te vieren heb ik een appeltaart gebakken. Het deeg met roomboter was heerlijk zoet, de appeltjes met veel kaneel en onze speciale citroen-essence proefde goed. Die geur van een appeltaart in de oven, heerlijk, daar kan geen wierook tegen op. Nog even afkoelen, slagroom kloppen, een kop koffie en dan smullen maar :-)

Een tikkie sentimenteel ben ik wel, vergeet ik rustig onze trouwdag, vliegen op andere dagen de herinneringen door mijn gedachten.  Ach ja, ben ik dan ook een kreeft voor ;-). Net op het internet-archief een verhaal opgezocht wat Jan heeft geschreven toen we elkaar net kenden, met onze kleindochter op komst is het toch ook wel weer actueel …..

Omdat we beiden 3 persoonlijke astrologische inhouden in het teken Kreeft hebben stelde ik me voor hoe wij over vijftig jaar met elkaar om zouden gaan…..

Krabben op de bank

Het was een zonnige dag in het park, de eerste herfstblaadjes vielen al op de geasfalteerde paden.
Bij de vijver hadden de eenden zich al snaterend verzameld voor een bankje waar twee oude mensjes zaten…

De vrouw had een zakje met brood meegenomen en voerde de immer hongerige vogels kleine kruimels..
“kijk ze toch ‘ns genieten, die eendjes..” zei ze tot haar man die wat zat te suffen op het bankje….

Hij glimlachte vriendelijk en vol liefde naar zijn vrouwtje en zei; ”Je bent ook praktisch een moeder voor die beesies…. je voert ze iedere dag meer brood dan je mij geeft..”.
Hij glimlachte plagerig en stopte een pijp terwijl hij naar de eendjes keek..

Het deed hem denken aan hun kinderen, hoe hij altijd met plezier keek hoe zijn vrouw met het grut bezig was en zuchtte een diepe zucht..

“Waar denk je lieverd ?” vroeg de vrouw die het lege plastic zakje had opgeborgen in haar mantel..
“Ach, ik was weer terug in het verleden, toen de kinderen nog thuis waren..” zuchtte het mannetje, zijn waterige ogen kregen een afwezige blik en de lachrimpeltjes rond zijn ogen rimpelden…

Het vrouwtje bleef stil…
De man legde zijn warme hand op de hand van zijn vrouw en keek haar onderzoekend aan.
“Wat is er meisje van me.. ?”, 
vroeg hij bezorgd en veegde een grijze lok uit haar gezicht.

Een traan welde op op uit haar ogen…
“Dat ze hun moeder nu niet vaker bellen…”, 
snikte ze en veegde een traan weg met de mouw van haar jas.

De man pakte een grote rode zakdoek uit zijn broekzak en zocht zorgvuldig naar een schoon puntje en veegde behoedzaam de tranen van het vrouwtje haar wangen…
“Zo, dat is beter… met die rode oogjes van het huilen wordt je er ook niet mooier op..” mopperde het ventje..
Er verscheen een glimlach op het zachte gelaat van de vrouw..
“Wat een lieve brombeer toch, die vent van mij.” dacht ze en legde haar andere hand op de hand van haar man die nog steeds de hare streelde.

Het ronde kalende gezicht van de man bloosde toen de vrouw hem zacht een kus op de wangen drukte en liefdevol in zijn hand kneep.

De man sloeg zijn arm om de vrouw en trok haar dicht tegen zich aan.
Hij staarde in de verte alsof daar zijn herinneringen tot leven kwamen en zei troostend;
“Zo gaat het nu eenmaal liefje, kinderen worden groot, je kunt niet verwachten dat ze altijd aan moeders rok blijven kleven..”

Het vrouwtje vleide zich tegen haar man aan en bedacht hoe fijn ze het samen hadden.
Toegegeven, hij was dan wellicht een groot kind en bij vlagen niet te genieten maar zijn omarming en zijn zorgzaamheid waren warm en teder.

Zo zaten ze daar een tijdje in stilte en genoten van hun samenzijn.
Toen zei de man;
“Het wordt tijd meiske, ik begin trek te krijgen in een potje oudhollandse kost..”
Het vrouwtje maakte zich los uit zijn omarming en veegde zorgzaam de kruimels tabak van zijn jas.
“Je bent ook net een klein kind..”, mopperde ze..
De man glimlachte, hij vond het heerlijk als ze zo over hem moederde..
Hij stond op en hielp zijn vrouwtje opstaan van het bankje..

“Morgen kom ik weer hoor…”, riep ze naar de snaterende eenden en haakte haar arm in die van haar man die nog even zijn pijp opstak.
Ze snoof de zoete geur van de tabak op en genoot ervan, het paste zo goed bij hem, het deed haar denken aan hun huisje waar ze zoveel jaren samen hadden gewoond.
Die nieuwe service-flat vond ze maar niets…

“Misschien moet je vanavond de kinderen maar eens bellen”, zei de man toen ze gearmd het pad opliepen…….