Zorgen …
foto gemaakt door papa Erwin, enige uren na de geboorte
Al die felicitaties en gelukwensen, het is echt een zaligheid om te lezen, te merken hoe bekende en mij onbekende bloglezers uit hebben gekeken naar de geboorte van onze kleindochter. Helaas is Daisy niet thuis, maar nog steeds in het ziekenhuis. De start van haar leventje op aarde is niet zo gemakkelijk geweest. Een onzekere toestand, die ons allen nogal heeft aangegrepen….
Na de geboorte met allerhande toeters en bellen was ze (in mijn optiek) gewoonweg de eerste twee dagen te moe om kunnen drinken, slapen en had ze intense buikkrampen. Op zich al vervelend genoeg….. Vervelend werd het pas echt toen ze ook nog een soort stuipaanvallen kreeg. De kraamhulp en verpleegkundige vertrouwen het niet en een spoedafspraak bij de kinderarts werd geregeld.
Het meiske is net vier dagen oud en heeft inmiddels allerhande onderzoeken achter de rug om maar helderheid te krijgen of uitsluitsel te krijgen. Enerzijds zo gezond als een vis, anderzijds regelmatig op epilepsie lijkende aanvallen. Ze heeft in haar hersenen de activiteit gelijkend op die van volwassenen na een aanval van epilepsie en lichamelijk ook de verschijnselen, maar blijf helder en bij – wat weer atypisch is…. Bloedonderzoek, observatie met een camera onder een warmtelamp in een couveuse, een onderzoek naar de hersenactiviteiten, een MRI op de hersenen…. het is me wat!
Inmiddels hebben we uitsluitsel dat ze lichamelijk gezond is, ze eet, slaapt en drinkt goed, ook haar bloed is goed. Zojuist kregen we ook de uitslag van de MRI door – helemaal zoals het hoort, geen aanwijzingen voor epilepsie of aangeboren afwijkingen. Enerzijds een stukje geruststelling, anderzijds…. nog steeds geen helderheid.
Daisy blijft voor verder onderzoek in het ziekenhuis. Dit weekend even geen onderzoeken zodat zowel zij, als haar pap en mam bij kunnen komen. Dat het een spannende, stressvolle situatie is voor hen (en ook de grootouders!), lijkt me wel duidelijk. We houden moed en blijven vertrouwen, al valt het niet altijd mee…. Oma sopt af en toe een traantje weg ….
… natuurlijk wordt er gebreid en geweven, daarover bloggen… morgen?
7 comments to “Zorgen …”
Facebook
Twitter
Ravelry
Flickr
On December 20th, 2008 at 11:45, José said...
Ach, ukkie toch! *Virtuele aai over haar bolletje*
On December 20th, 2008 at 19:54, Lieke said...
ach gos, en dat bij zo’n kleintje. Sterkte de komende dagen. Hopelijk gaat het snel beter, of vinden ze wat er aan de hand is.
On December 21st, 2008 at 12:15, Martine/mintaka said...
Ik word hier stil bij… Veel moed! Ik hoop dat er snel uitsluitsel is, en dat alles blijkt mee te vallen…
Sterkte, ik denk aan jullie…
On December 22nd, 2008 at 16:06, Greetje said...
dat is inderdaad geen leuke start…. ik hoop dat er gauw uitsluitsel komt. Lief meiske….
On December 22nd, 2008 at 21:02, Dorine said...
Ach goh, Dat arme kleine ding. Gelukkig zal ze er straks niet meer van weten, maar bij jullie zit de angst erin dat is te begrijpen. Ik mag hopen dat deze nachtmerrie zo teneinde is en dat jullie lekker kunnen gaan genieten en knuffelen met haar. En dan natuurlijk allemaal lekker thuis en op jullie manier. Heel veel sterkte in ieder geval nog.
On December 23rd, 2008 at 09:58, Martine/mintaka said...
Hoe gaat het intussen met de kleine Daisy?
On December 23rd, 2008 at 23:30, Tineke said...
Dat is allemaal minder leuk nieuws. Hopen dat ze snel vinden wat het probleem is of dat ( nog beter) het probleem er niet (meer ) is. Je wenst toch voor ieder kind een rustige start op de wereld, inplaats van al dat ziekenhuizen.
We duimen Janneke!
Groetjes,
Tineke