Oppassen …
Daisy slapend in mijn armen (oudjaarsdag 2008)
Nog geen paar dagen geleden schreef ik al dat het er op korte termijn van zou komen. Gisteren was het zover! Een middagje oppassen op Daisy om alvast wat te wennen en oefenen. Na nog wat korte instructies over luiers en flesjes opwarmen gingen papa en mama een paar uurtjes ertussen uit, hun beider mobiele telefoonnummers natuurlijk binnen handbereik voor het geval dat. Voor alle partijen was het even onwennig ;-)
Ik had mijn breiwerk bij me, er op vertrouwende dat ik mijn shrug wel af kon krijgen die middag. Vergeet het maar, ik heb slechts een paar naalden gebreid. Een vuurdoop was het, we waren al gewaarschuwd door papa en mama dat Daisy niet helemaal lekker was en dat ze wat “lastig” kon zijn. Nou ja, Daisy zelf was helemaal niet lastig, het waren haar darmpjes die het zo moeilijk maakten.Ze huilde tranen met tuiten van de darmkrampjes en keek ons aan met een gezichtje van “ik kan het ook niet helpen”.
We vonden echt heel erg moeilijk om te zien, wat konden we toch doen? Proberen maar, invoelen, koesteren, haar steunen door aanwezig te zijn. Momenten van korte zichtbare ontspanning tot de volgende kramp zich aandiende. Verlichting bracht een luid toeterconcert, hoog tijd voor een slaapje in oma’s armen. Waarempel sliep ze ook door toen we haar in de box legden. Het gaf ons even de tijd om op adem te komen, voor Daisy zich met reuze honger meldde. Het huiltje van honger was duidelijk anders dan die van de krampjes, en ook weer anders toen ze aangaf dat haar honger nog niet gestild was. Goh! Een intens tevreden blik toen haar buikje weer gevuld was, een kort slaapje en vervolgens weer een flinke reeks van krampen.
Een middag waarin opa- en oma-instincten wakker werden; luisteren naar de huiltjes, verschillende boodschappen herkennen, luiertjes verschonen, buikje wrijven, warme hand op buikje leggen, wiegen, verhaaltjes vertellen, inbakeren in de babydeken. We waren doodop toen papa en mama weer thuiskwamen van hun middagje uit. Ze hadden zichtbaar genoten om even samen op stap te zijn geweest, een cafeetje te bezoeken en wat te shoppen. En ja, dat doet goed om te zien. Het was een moeizaam middagje, maar de aanblik van een tevreden slapende Daisy en ontspannen ouders, ach, dat doet je alles weer snel vergeten :-)
Veer, je had gelijk …
Gisteren was ik te moe om een verhaaltje te schrijven …
en vandaag heb ik spierpijn in mijn armen van het wiegen :-)))
8 comments to “Oppassen …”
Facebook
Twitter
Ravelry
Flickr
On January 8th, 2009 at 12:45, Ballee said...
yep, dat is wennen, maar ook genieten als ze tevreden is lijkt me!
Wat heerlijk dat je al zo snel kunt oppassen!
On January 8th, 2009 at 13:05, Line said...
Er is niets zo zalig als een tevreden baby en een huilbuitje hoort daar nu eenmaal bij. Zo to lezen zul je snel een volleerde oma.
On January 8th, 2009 at 13:09, Nicole said...
Hoi Janneke
Wat heerlijk dat jullie nu kunnen genieten en ja, dat huilen, die krampjes… ik weet er alles van. Het gaat hier niet zo goed, maar heb gelukkig vandaag eindelijk de hulp gevonden die ik nodig heb, zowel voor Sander als voor mezelf, zie http://www.ouderkindkontakt.nl/ en
http://www.heartcoaching.nl/index.html
Hopelijk kom ik dan zelf weer op de rit, want ben helemaal de weg kwijt, alles is compleet anders gegaan dan verwacht, maar ja, dat is waarschijnlijk de grootste les… Ik slaap al 7 weken niet, vannacht een echte slaappil geslikt van de diokter, maar zelfs die is niet sterk genoeg om me in te laten slapen.
Ik hoop je snel weer in levende lijve te mogen zien, en breien heb ik gelukkig weer opgepakt, dat is het enige waar ik echt van kan ontspannen
On January 8th, 2009 at 13:28, ingrid said...
Wat een snoepje !
Groetjes Ingrid.
On January 8th, 2009 at 22:26, Jeannette said...
Ah, ik lees het al: dat oppassen als oma gaat al helemaal goed bij jou! Veel plezier bij je verder ‘opleiding’ !!
On January 9th, 2009 at 08:55, Floor said...
Mijn dochter had ook veel krampjes. Bij haar achteraf gezien veroorzaakt door koemelkallergie. Verschrikkelijk slopend. Een hangmatje in de box wil nog wel eens helpen, een draagdoek was voor ons ideaal. En ik heb een cursus babymassage gevolgd. daarbij ook krampjesmassage geleerd. Babymassage wordt overal gegeven, ik was erg tevreden over wilma cevat in arnhem.
On January 9th, 2009 at 08:58, Jeannette said...
p.s. : Wat een mooi meisje toch, en wat veranderen ze toch snel.
En wat naar voor haar nu de BINE , en natuurlijk de krampen… Heel veel goèds toegewenst!
On January 9th, 2009 at 19:03, Hannah said...
Zie je nou wel: jullie doen het prima, volgens mij zijn jullie zelfs natuurtalent dat je al zo snel de verschillende huiltjes van elkaar kunt onderscheiden. En ja, het is vermoeiend. Ik heb altijd gehoord dat het fijne van Oma en Opa zijn is dat je het kindje weer mag teruggeven aan vader en moeder…
De foto is prachtig, wat een schatje is het toch.