Helygen Celli

Helygen Celli, wat iets betekent als heilige plek van de wilgen,
is een oord waar ik gelijkgestemden in vrede hoop te ontmoeten.
Ruimte voor bewust leven met de natuur, bomen, kruiden, planten, de Maan, Moeder Aarde, de Godin, levensvragen, vrouwzijn, wandelen, inspiratie, bevlogenheid …
Een stukje van mijn leven, over mijn levenspad, paganisme, druidisme, interesses, gevoelens en gedachten die mij bezighouden en verwonderen. ‘n sensitief bezig bijtje met een levendige interesse in alles wat groeit en bloeit, expressie in woord en beeld!

Hoewel ze hier in de regio behoorlijk schijnen voor te komen, heb ik zo nog niet gespot: raven. Roeken, kauwen en kraaien daarentegen zie ik heel regelmatig. Ik vind het een machtige familie!

Hier achter het huis heeft een kraai zich gevestigd. Hij laat zich goed benaderen, zodat ik hem kan bestuderen, of ik nu wandel of fiets, dat maakt hem niet uit. Kom ik echter met mijn camera aangeslopen, dan vliegt ie er snel vandoor.

Meer geluk had ik afgelopen week in het Sonsbeekpark. Op enkele meters afstand spotte ik een jong van een kauw, in een innige omhelling met een eik.

Hij bleef ongestoord zitten, zodat ik hem op de foto kon zetten. Pa en ma Kauw vonden het echter niet zo geslaagd.

Een van de twee streek op de tak boven mijn hoofd neer en begon heftig te pikken in de tak waarop hij zat gepaard met een luid gekrijs. Wat een geluid, zeg, gekrijs, anders kan ik het niet noemen…

Het had effect, na op de gok een paar foto’s te hebben genomen, ben ik er rustig doch snel vandoor gegaan. Die blik in de ogen was me iets té fel.

Een bijzondere ontmoeting, van slechts een enkele minuut …

Gisteren was ik sinds lange tijd weer eens in de gelegenheid een wandeling te maken in het Sonsbeek Park. Een van mijn favoriete parken in Arnhem. Vol mooie plekjes, bomen, waterpartijen en wat ruigere plekken met kruiden. Helaas, daar kwam ik nabij de witte watermolen van een koude kermis thuis. Waar ik me vorig jaar heerlijk heb vermaakt met het bestuderen van planten en kruiden trof ik nu een keurig nette pas ingezaaide grasmat aan … De kruidentuin met buxushaagjes en het ruigje stukje met slingerpaadje achter het bezoekerscentrum, opgeruimd!

Leven, vol leven, vol jong leven doet leven!

Grauwe gans met jongen (met 12x zoom 30 meter afstand)

De velden vol wilde bloemen, lakervelder koeien, eiken richting de hoogte en de weides vol zuring zijn ook erg fotogeniek. Echter had ik niet mijn dag gisteren. Veel foto’s bleken thuis fors overbelicht te zien, waardoor alle schoonheid in een licht vlak samen was gesmolten.

Mandarijneend
De charme van mijn wandeling zat hem dit keer niet in het genieten van planten, de vele watervogels trokken mijn aandacht. Een eend is een eend, een gans een gans en een zwaan en zwaan … Zoveel soorten gezien, bestudeerd en opgezocht, dat mijn blikveld nu echt wat ruimer is geworden, ze krijgen een naam, een identiteit.

Knobbelzwaan met jongen
Vaders en moeders met hun kleine kroost. Vader die zijn vederkleed poetst. Een moeder trots heen en weer paraderend of in volle actie rennend met haar jongen. Waakzaam met een waarschuwende blik, kom niet té dichtbij. Een verloren jong, iets te nieuwsgierig, iets te ver van het nest piepend naar moeders, waar ben je toch?

Manderijneend (vrouw) met jongen
Leven, vol leven, vol jong leven!

Over de Koortsboom in Overasselt

In de 7e-8e eeuw na Christus leefde een roversbende in de moerassen van de Maas en ten zuiden van Nijmegen. Men denkt dat zij zich Hoemannen noemden en dat het plaatsje Heumen hier vandaan komt. Zij verschalkten zich op een zeer strategische plaats met aan de ene zijde een ontoegankelijk moeras en aan de andere zijde een oude Romeinse weg van Nijmegen naar Maastricht. Ook de oude wegen van Nijmegen naar Grave en van Wijchen verder naar het oosten lagen binnen hun roversbereik. Onbeschermde reizende handelaren vielen keer op keer in handen van deze bende.

Zo werd ook op een herfstavond een groep overvallen echter zonder handelswaar of wapens. Iedereen vluchtte behalve de leider, een voorname figuur. Hij werd als een soort van curiositeit meegenomen naar de bendeleider Walrick. Beide mannen zien in elkaar geduchte tegenstanders. Willibrordus, de gevangene, vertelt over een nieuwe godsdienst, een nieuwe maatschappijleer van God en juist op dat moment komt een heidense priesteres binnen met de mededeling dat het dochtertje van Walrick ernstig ziek is. Zij lijdt aan zware koortsen. De moerassen, het veilige toevluchtsoord van de rovers, eisen een zware tol aan malaria. Het kind zal de avond waarschijnlijk niet meer halen.
Walrick geeft zijn predikende gast de kans zijn goedheid waar te maken. Hij moet zijn dochtertje genezen of ook hij haalt de avond niet. Hij zal of een wonderbaarlijke genezer blijken of een bedrieger.

Die avond was voor het ruige roversvolk onvergetelijk. Er gebeurden vreemde dingen, het kind speelde al snel weer en iedereen moest zich laten dopen en onderrichten in de nieuwe leer. Wie weigerde zou dit niet overleven.

Walrick zelf vertrekt vervolgens voor lange tijd en komt pas na tien jaar terug. Hij is als boeteling naar Rome geweest zo blijkt en is daar naar jaren gewijd. Hij komt terug als pastoor van deze ietwat ruige parochie. Hij brengt beschaving in de zin van landbouw en veeteelt en bouwt een kerk midden tussen de vennen.

Dertig jaar is Walrick pastoor en zijn bendeleden worden hardwerkende dorpelingen van een boerendorp. Vlak voor zijn dood vragen zijn volgelingen, die hij altijd wist te genezen van de koortsen. ” Wat moeten we als u er straks niet meer bent?”. Waarop Walrick sprak: “Plant op mijn graf een eik en bidt daar voor de bekering van de heidenen en genezing van de zieken.”

Ooggetuigen weten nog dat er processies vanuit Wijchen naar deze boom werden gehouden. Men ging naar de ruïne van de Walrickkapel om te bidden voor de genezing van de zieken. Wie eenmaal genezen was liet een lint gedragen goed achter in de koortsboom.

De oude eik staat tegenwoordig veel te dicht op het gerestaureerde bouwwerk en zal vroeg of laat moeten verdwijnen. Een nieuwe jonge eik is verderop al gepland en kan tegen die tijd de functie van de oude koortsboom overnemen.

Bron: GeldersGoed

De laatste weken heb ik weinig tijd gehad of genomen om naar buiten te gaan en te fotograferen. Ik kreeg wel een nieuwe uitdaging in mijn schoot geworpen; het fotograferen van een collectie sieraden met astrologische symboliek van een bevriende astroloog/goudsmid. Binnenkort zijn ze te zien en komen ze in de verkoop via AstroStijl.

Het maken van een reeks foto’s van producten voor verkoop en presentatie is toch wat anders als dat je de vrije ruimte hebt, je creativiteit te laten gaan. Pittig en leuk, zoveel andere aspecten waar je op moet letten om het goed in beeld te krijgen.

De kleine objecten, die weer omvallen als je ze net mooi hebt neergezet.
Zilver wat zilver is en niet goudkleurig mag worden door verkeerde camera-instellingen.
Vingerafdrukken op het glanzende metaal, wat een foto direct naar de prullebak verwijst
En wat dacht je van weerspiegelingen van jezelf op de foto ;-)

Absoluut leerzaam!
Ik heb natuurlijk ook van de gelegenheid gebruik gemaakt van dit mooie materiaal een aantal creatieve foto’s te maken ;-) Wellicht dat ik er binnenkort meer kan laten zien!