Helygen Celli

Sinds een paar weken heb ik zangles, samen met Gwynfyd bij haar dochter Hester. Hardstikke leuk, iets wat ik al lang wilde oppakken, maar iets wat er maar niet van kwam om nu ook eens te gaan doen.

In oktober heb ik een training gevolgd, om zelf cursussen te gaan geven over Bach Bloesem Remedies. Een van de aanmerkingen die ik heb gekregen om te ontwikkelen is mijn stem. Van nature is deze zacht en ingehouden, een prima stem om mensen mee op hun gemak te stellen. Echter in een grote groep of ruimte ervaar ik er nogal eens beperkingen mee, dat mensen mij niet kunnen verstaan. Zangles en stemvorming, zou me kunnen helpen om via de ademhaling mijn stem te kunnen ondersteunen en hierdoor krachtiger te laten klinken.

Van jongsaf aan heb ik de boodschap meegekregen, dat ik niet kan zingen. Nou, dat blijkt dus reuze mee te vallen, ik ben geen zangvogeltje met de hoge trillers van een sopraan, een gegronde alt mag er ook zijn! De zangles helpt me mijn grenzen te verleggen, te ontdekken wat er nog verscholen zit en vooral om me vrij te maken.Zingen, ik doe het volop! Vaak zachtjes welliswaar ;-)

Al komt daar verandering in, merk ik. Het is heerlijk om mijn stem te voelen resoneren door mijn lichaam, te merken hoeveel energie er bij vrijkomt. Het voelt soms nog onwennig, door meer “uitwendig” te zingen, neem ik meer ruimte in. Het is onwennig in de zin, dat ik merk dat mijn “jasje” nog klein is en door het zingen groter wordt.

Zingen in de cirkel, inmiddels heb ik een heel repertoire aan chants verzameld. Via mijn stem uitdrukking geven aan mijn gevoel van verbinding met het leven, een ode aan de god of godin, ervaren van de elementen. Het lijkt zich, naast mijn liefde voor fotografie, te gaan ontwikkelen tot mijn Bardische vaardigheid. Nu nog de songs van de anderen, wellicht dat ik over een tijdje mijn eigen songs schrijf …

Free the heart and let it go
What we reap is what we sow

Herfst! Het waterkristal orakel bevestigde het thema, waarmee ik al weer enkele weken mee worstel wel! Herfst – het element water, laten stromen en gelijk de aard van het seizoen – loslaten. Laat de bladeren die niet meer passen mee dwarrelen met de wind.

De laatste weken had ik weer last van een enorme vermoeidheid. Twijfels alom, is de vermoeidheid nog het gevolg van de verhuizing? Neem ik teveel hooi op mijn vork of hou ik me met dingen bezig die niet bij mij passen? Fundementele vragen, die me met oude patronen en bijbehorende angsten confronteren…

In mijn leven heb ik al twee keer een forse burn-out en een langdurige depressie ervaren, ik raak in de war. Glij ik nu weer langzaam weg in een dal? Zit ik op mijn pad, doe ik recht aan mijzelf? In conflict met mezelf, ongeduldigheid voor het proces, ongenadig kritisch op wat ik denk en doe. Boos, omdat ik me maar al te goed besef, dat de manier waarop ik er mee omga niet helpend is. Of is het soms toch de invloed van het seizoen?

Somberheid die op komt zo rond de tijd dat we de klok een uurtje verzetten …
De kachel gaat aan, de gordijnen dicht, mijn behoefte aan slaap neemt weer met enkele uren toe, gevoelens van angst keren weer terug. Lusteloosheid en vooral veel zin in zoet en erwtensoep.

De natuurlijke gang van naar binnenkeren, die zo bij de herfst en de winter past, geven enerzijds een gevoel van verdieping, geborgenheid en rust en anderzijds de confrontatie dat er nog steeds zaken in mijzelf zijn, waar ik nog niet klaar mee ben. Melancholische stemmingen, die soms lijden tot droevenis en soms tot explosies van creativiteit. In uitersten, dubbelheid alom!

Intens kunnen genieten van de herfst, de prachtige luchten, de verscheidenheid aan tinten en tonen in het bos, áls ik eenmaal buiten ben. Miezerig of winderig weer, spinnerag, de vergankelijkheid van het leven. Loslaten en het ontdekken van de essentie, gelijk het silhouet van een boom in de winterdag.

Het is de herfst en de winter, wetend dat als de dagen lengen, het licht weer toeneemt, de eerst bomen uitlopen, deze gevoelens weer als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het is ieder jaar weer even een strijd, de symptomen te herkennen en mezelf aan te zetten, tot datgene waarvan ik weet dat het helpt. Sint Janskruid, voor mij geen anti-depressivia meer. In beweging te komen, wandelen door weer en wind om voldoende daglicht vergaren. Zonnige en warme body-olie, die me herinneren aan het Licht in mijzelf!

Vrijdagnacht had ik droom waarin ik het erg koud had en mijzelf met negen lagen kleding had aangekleed. Zoveel lagen, dat ik het gewoon te heet had gekregen en de lagen weer aan het afpellen was. De droom kon ik niet helemaal in een context plaatsen, het was me ‘s-morgens wel duidelijk dat ik verschillende lagen kleding mee moest nemen. ;-)

Zaterdag en zondag had ik namelijk het genoegen uitgenodigd te zijn voor een bijeenkomst van Barden in het thema water en lucht. Met een open hart en mind reisde ik zaterdagochtend af richting Kampen, waar ik met een andere deelnemer werd opgehaald van de trein. Tot mijn grote verrukking gingen we met een zeilboot het water op. Wat een mooie manier om de elementen water en lucht te gaan beleven.

the river is flowing, flowing and growing,
the river is flowing, down to the sea

Met zes barden waren we bijeen op een kleine zeilboot. Opvalllend gewoon, hoe soepel we ons naar elkaar voegden en zo op een kleine ruimte samenleefden. Van hele dagen in de buitenlucht, krijg je stevige trek. Een ieder had wat te eten meegebracht voor de verschillende maaltijden, we hebben dan ook genoten van een verscheidendheid aan zelfgemaakte broden, soep, quiche en andere zorgvuldig uitgezochte lekkere hapjes. Overvloedig zonder overdaad, een compositie van smaken, de maaltijden waren al een belevenis op zich …

Water en lucht beleven, zeilend over de wateren, af en toe voor anker en de schommelende gang van de boot te ervaren, luisteren naar de symfonien van de golven. Het was heerlijk zeilweer, droog met niet te veel wind, veranderende luchten, de vlucht diverse waterbewoners. Openend met onze voeten in de zompige aarde tussen het riet en de wilgen. De waterorakel-kaarten, die voor een ieder een passende boodschap had, een verhandeling over de boodschap van water, bekend van Masaru Emoto, een mooie visualisatie / meditatie over het thema Lucht en nog zoveel meer wat niet met woorden is te benoemen.

Bijzonder was ook de overnachting aan de mond van de IJssel, de boot aangelegd aan een steiger van een stukje natuur in wording. Op het strandje hebben we een vuur aangelegd waar we tot in late uurtjes mét Druids Delight hebben gezeten. Luisterend naar de mooie stem van Calluna La Fay, die haar eigen songs met gitaar voor ons zong, het verhalende fluitspel van Johan. Genieten van de sterrenhemel en het vuur op een novemberavond …

Het samenzijn was een doorgaande Eisteddfod, waarin we verhalen deelden, samen zongen, fijne gesprekken, en ieder op zijn eigen wijze zijn eigen inbreng had.Het was fijn om zo samen te zijn, te merken dat je al heel snel tot elkaar komt, samen zijn in vrede. Ik voel me gezegend, gezegend met inspiratie!

Met het mengen van harsen en kruiden ben ik wel bekend, het branden op kooltjes vind ik voor dagelijks gebruik niet prettig. Het maken van kegeltjes en stokjes was iets wat ik deze winter wilde gaan proberen. Op het Magisch Forum las ik over het Maak-je-eigen wierook-pakket van De Moeders Geuren!

Hoewel het via de wereldwinkel te koop zou zijn, was het in Dieren en Arnhem niet te vinden. Dan maar bestellen via het internet, het pakketje werd lekker vlot geleverd, de opvolgende dag daar hou ik wel van.

Vanmiddag heb ik er een uurtje vrij gemaakt, voor dit soort crea klusjes ben ik altijd wel te vinden, heerlijk ontspannend. Lekker snuffelen aan de olien en poeders, beetje mengen en knoeien maar …

Het openmaken van de kleine flesjes is een klusje om voorzichtig aan te pakken. Het dopje zit er erg stevig op. Gebruik je kracht zoals ik, dan vliegt de inhoud in de rondte heb ik ervaren :-(

Ik heb als eerste probeersel gekozen voor de Kaneel- en kruidenwierook die in het bijgeleverde boekje stond. Dat is al jaren een van mijn favoriete Moeder’s Geuren. Een lekkere warme en kruidige geur, die echt bij deze tijd van het jaar past.

Het maken van kegeltjes en stokjes gaat heel makkelijk, een stuk eenvoudiger als ik te voren had bedacht. Het is een handigheidje wat je in de vingers moet krijgen. De eerste zijn wat onregelmatig geworden, de anderen zijn niet van echt te onderscheiden ;-) Het ligt hier nu in de huiskamer te drogen, het ruikt verrukkelijk. Ik kan bijna niet wachten tot het droog en gereed is om te branden.