Helygen Celli

Als het vuur wat onze harten inspireert
Als de wind die waait om ons heen
Als de rivier die terugstroomt naar de zee
Als het stof dat opgenomen wordt door de aarde
Als het licht dat terugkeert naar haar bron

Als het leven dat geeft en neemt
is mijn lieve oma terug naar haar oorsprong
opgenomen in de eenheid
herenigd met vrienden, familie en geliefden

We blijven achter en nemen nu afscheid,
vol van herinneringen aan je
eens, we weten niet waar
we weten niet wanneer
tot we elkaar weer ontmoeten

Dank je lieve oma, voor de tijd dat je bij ons was
Dank je voor alles wat je ons hebt geleerd
Dank je voor dat wat geen woorden heeft,
voor dat wat we voelen in de diepte van ons hart

Oma is zondagmiddag rustig heen gegaan,
haar leven op aarde was voltooid.
Oma is 87 jaar geworden.

in stilte,
Serena

De afgelopen weken heb ik mede door die gruwelijke verkoudheid bijzonder weinig interesse in dingen in de buitenwereld. Het leven lijkt een beetje stil te staan. Het hoeft even allemaal niet meer zo nodig. Begrijp me niet verkeerd, het is geen depressief gevoel.

Meer een intens ervaren van de tijd van het jaar, de donkere dagen met de lange nachten, de tijd voor midwinter. Een tijd van stilte en inkeer, vanmorgen ervaarde ik het erg sterk, door de nevels en de nachtvorst is de tuin in een witte waas gehuld.
Het midwinter gevoel, de vreugde en lichtheid die het ook in zich heeft, werd gisteren versterkt. Ik ben met Nicole naar een midwinterconcert van haar harpdocente geweest. In een heel schattig klein kerkje in het Noord-Brabantse Velp speelde Isiltir. Isilir is een driemansformatie met Anouk Platenkamp, Bram Kluen en Ottelien Gerlach.

Met een geweldig samenspel van harp, fluit, bodhran, zang en gitaar voerden ze ons mee in de gang van het donker naar het nieuwe licht. Geheel in de keltische traditie, sfeervol en verhalend, afwisseling van ballads en bekende instrumentale melodieën.

De drukte die vooraf gaat aan de kerst, lijkt ieder jaar weer in tegenspraak te zijn met mijn innerlijk gevoel. Heel dubbel, enerzijds de behoefte om stil te zijn, anderzijds me verheugen op de gezellige drukte van het samenzijn met onze families.

De midwinterzonnewende, nog een paar dagen, dan vieren we de terugkeer van het licht. Licht krijgt weer de overhand op het duister.

Het gevecht tussen Koning Eik (licht, groeikracht van de natuur) en Koning Hulst (duister, afbrekende kracht van de natuur). Koning Eik wint het gevecht en heerst over de periode van midwinter tot midzomer. Met midzomer gaan ze wederom het gevecht aan en wint Koning Hulst, waarop hij van midzomer tot midwinter regeert. Het afwisselend spel van licht en duister, groeikracht en afbrekende krachten. Ze bestaan naast elkaar, zonder duister kunnen we het licht niet zien. De één kan niet zonder de ander…

In de afgelopen jaren heb ik regelmatig met de wichelroede gewerkt, om energieën in de natuur bij krachtplekken te onderzoeken. De wichelroedes als verlengstuk van mijn eigen gevoeligheid. Wateraders, positieve en negatieve plekken kan ik gemakkelijk herkennen.

Er is echter meer, meer wat ik voel maar niet kan benoemen, waarnemingen zonder te weten wat ik meet. Het wichelen van de energie is iets wat me blijft trekken, hoe beinvloedt het de omgeving? Hoe meet je of de energie een belastend is? Wat, dat is mijn ervaring, is het zeker. Regelmatig ben ik op plekken geweest, waar mij energie naar het nulpunt daalde, ik er doodmoe van werd.

Gisteren ben ik, snotverkouden weliswaar, met mijn zwager naar een workshop van Stef Freriks geweest in Oss. Het was erg boeiend, naast een stuk theoretische uitleg, leuke weetjes en bevestiging van ervaring die ik had hebben we ook veel praktisch werk gedaan.

Wat zijn bronnen van elektrosmog? De gsm, utms-mast, televisie, computer, dect-telefoon, magnetron zijn bekende bronnen. Maar ook bijvoorbeeld de wekker-radio, de snoeren onder het bed of de elektrische bediening van bedden. Als het lichaam s-nachts rust, is het veel gevoeliger voor elektrosmog. Het is daarom aan te raden al dit soort apparaten op minimaal 1,5 meter van het hoofd te hebben. We hebben praktisch gemeten op welke afstand de elektrosmog van een oude tv en een moderne gsm belastend werden voor het lichaam, respectievelijk 1,5 en 3,5 meter. Van de waarde van de GSM schrok ik wel even!

Nu kan het lichaam wel wat hebben natuurlijk. Op een continue belasting kunnen we ons makkelijk instellen. Op een pulserende belasting, zoals de dect, gms en umts geeft is dat minder.

Of we er last van krijgen is nog van andere factoren afhankelijk, tot 600 prikkeleenheden kunnen het makkelijk hebben. Zijn er op de plek waar we veel verblijven wateraders, aardstralen etc. dan neemt de belasting op het lichaam toe. Bij langdurige blootstelling aan een hoge belasting kunnen vage en zelfs chronische klachten ontstaan.

We hebben met de allemanswichelroede (l-vormige of hoekwichelroede) en met de hand wateraders en het Hartmann-netwerk leren waarnemen. Ook hebben we metingen gedaan op de kwaliteite van de energie van verschillende voedingsmiddelen. Interessant was dat deze krachten op verschillende wijzen werden waargenomen; o.a. via tintelingen, koude of drukverschillen.
De juiste vraagstelling is het belangrijkste wat ik hier van geleerd heb. Met de vraagstelling richt je je als het ware op een bepaalde frequentie, je noemt het beestje bij de naam waardoor je het herkent. Het geeft toch een heel andere uitkomst als je vraagt “Is er een waterader in de buurt” of “Is deze waterader belastend voor mij” ;-)

Een ander belangrijk iets wat ik nog eerder bij het wichelroede werk heb toegepast is het afschermen voor je gaat waarnemen en het ontladen van de spanning na het waarnemen. Met ander energie-werk is het voor mij een vanzelfsprekendheid, met het wichelen was dit het nog niet. Vreemd eigenlijk!

Al met al een heel interessante dag! Over twee weken is het vervolg op deze workshop en hebben we de tijd om ons huiswerk te doen. Oefenen in de afschermtechnieken en het doormeten van ons eigen huis. Ik ben benieuwd!

De laatste weken heb ik een chronische gebrek aan inspiratie in de keuken. Ik heb zin om eens iets anders op tafel te zetten dan de geijkte hutspot, stamppot boerenkool of erwtensoep. Eerlijke gerechten met de groenten van het seizoen.

Welke zijn het nu eigenlijk? De groenteafdeling van de plaatselijke supermarkt laat het mij niet zien.  Je kunt mij niet vertellen dat het de tijd is van komkommers, courgettes, sla en aubergines. Brr… ik krijg het al koud bij het idee. Waar zijn de kolen en knollen gebleven?

Bieten, boerenkool, knolselderij, pastinaken, pompoen, prei, spruiten, winterpeen, winterpostelein en zure kool en zo zijn er nog wat meer. Bewaargroenten en groente van de volle grond. Stevige winterkost, waar je het lekker warm van krijgt. De stamppot boerenkool krijgt vanavond een ander tintje met wat tenen knoflook, sjalotten en parmezaanse kaas en natuurlijk een flinke draai van de zwarte pepermolen.

Wat maak jij er deze winter van?
Waar haal jij de inspiratie in de keuken vandaan?
Tips zijn van harte welkom!