Helygen Celli

Regelmatig zie ik ze voorbij komen, op forum, weblogs. Testen, quizen. Iedere keer weer een verleiding om te kijken wat er bij mij uitkomt. Deze vond ik bij haar. Hoewel ik altijd het gevoel heb dat er een behoorlijke willekeur inzit, en de uitkomst met een korreltje zout neem, komt er toch vrijwel altijd hetzelfde thema naar voren. Nu ook weer. Zin of onzin :-)

Voor het weekend heb ik mijn lootje ontvangen, het wensenlijstje bekeken van degene die ik mag gaan verrassen en verwennen met de sokkenwol magic ball. Bij de sokkenwol magic bol ruilen we onderling een bol sokkengaren, volgestopt met kleine kadootjes. De afzender is onbekend, leuk om te raden wie jouw bol heeft verzorgd. De ideetjes springen door mijn hoofd heen, wol besteld, al wat kleine aardigheidjes gekocht, nu nog een paar dingetjes zelf maken. Heel leuk om er mee bezig te zijn en heel moeilijk om mijn inspiratie hier niet te verklappen. Ik ben ook super nieuwsgierig naar wie mij gaat verwennen en waarmee ook.

Wordt uiteraard vervolgd …

Vanmorgen heb ik weer even de tijd genomen om een rondje breiblogs te doen, iedere keer weer leuk om te zien waar andere liefhebbers mee bezig zijn … Opvallend vond ik twee berichten, een leuke en een minder leuke die extra aandacht verdienen. Ik begin met de minder leuke ….
Op het blog van Tijm las ik het volgende:
Voor heel veel mensen een grote schok: Handwerken zonder grenzen verdwijnt!! Niet omdat het blad te weinig abonnees heeft, juist niet, er kwamen steeds meer bij. Maar omdat de uitgever door andere projecten verlies had gemaakt. Dit laten wij als lezers toch niet gebeuren! Ze zet zich in als woordvoerster van de lezer. Hou haar weblog in de gaten voor meer nieuws. Tijm, wat goed dat je je voor HZG inzet. Hou ons op de hoogte, ik biedt graag mijn steun aan. Het is een tijdschrift met kwaliteit, wat ruimte biedt aan allerhande vormen van handwerken, een bron van inspiratie. Ik heb het magazine pas onlangs weer ontdekt, het zou jammer zijn als het gaat verdwijnen.

Op het blog van José las ik:
9 juni a.s. is het weer WorldWide KIP Day. KIP staat voor Knitting In Public, breien in het openbaar, wat we elke week oefenen met S’nB, maar dan openbaarder ;-) Ze opperde het leuk idee van een pick-knit, daar heb ik een stukje treinen richting Brabant wel voor over. Ik had nog niet van de WWKIP dag gehoord, lijkt me heel leuk om daar bij te zijn, eens kijken of er hier in de regio Zutphen/Arnhem al initiatieven zijn :-)

Het boek De dochter van de Godin stond al ruim een jaar in de kast, een boek wat mijn moppie heeft gekocht, en wat hij me absoluut aanraadde om eens te lezen. Nou, deze week heb ik er tijd voor vrij gemaakt, ik kon het boek nauwelijks wegleggen.

Het boek is geschreven door Joan Lambert. Het vertelt het avontuur van de uitverkoren vrouw, die haar volk in contact brengt met de Oermoeder. Het boek omspant drie verschillende perioden van de prehistorie, waarbij de verhaallijn gaat over generaties vrouwen met de naam Zena, die hun stam als wijze vrouw en genezeres leiden. Verweven in het verhaal zijn thema’s als de rol van de vrouw in de gemeenschap, de verhouding tussen vrouwen en mannen, de betekenis van sexualiteit, de ontwikkeling van het stamleven, het overleven van tegenslagen en ontdekken van nieuwe mogelijkheden en natuurlijk de relatie met Moeder Aarde. Inspirerend om te lezen en bij tijd en wijle spannend en erg ontroerend.

Het eerste verhaal speelt miljoenen jaren geleden in Afrika, waar Zena deel uitmaakt van een stam die nog heel dicht bij de apen staat, wel geluiden maakt, maar nog niet kan praten. Het gaat over het overleven in een gebied wat al jarenlang door droogte geteisterd is, wat aanleiding is van de ontwikkeling van een spirituele relatie met de Moeder. Het tweede verhaal speelt 500.000-200.000 jaar v. Chr. De ontwikkeling van mens gaat steeds meer op de hedendaagse mens lijken, spraak heeft zich ontwikkeld, de hersenen ontwikkelen zich sterk wat o.a. zijn invloed heeft op de zwangerschap en het baren van kinderen. De laatste Zena leeft tussen 50.000 en 30.000 jaar geleden in de Pyreneeën in een gebied waar dreiging van een door mannen gedomineerde stam steeds dichter bij komt. Het volk van Zena wordt geconfronteerd wordt een ingrijpende verandering in de manier van leven, geweld en agressie.
Van geschiedenis heb ik weinig kaas gegeten, in hoeverre de verhalen realistisch zijn, dat weet ik niet. Voor mij zou het een beschrijving van de ontwikkeling van de mens kunnen zijn, het is de relatie van vrouwen tot de Godin, die dit voor mij een van de boeiendste boeken maakt die ik dit jaar heb gelezen. Voor een prikkie te koop bij de Slegte (afdeling nieuwe romans/fantasie) of ander tweedehands boekwinkels.

Al enkele maanden ben ik bezig met het element Aarde, met de vijf gwersu van bardencursus van de OBOD (Order of Bards Ovates and Druids), waarbij ik regelmatig mediteer over Aarde en wat de betekenis is van Aarde in de breedste zin in mijn leven. Woorden schieten te kort voor de ervaringen en inzichten die het me biedt.

Het uitgangspunt voor mijn meditatie is mijn heilige boomcirkel; een open plek in een eikenbos, waar op de vier hoeken van de cirkel vier bomen staan, die corresponderen met de elementen. In het noorden, het element Aarde, staat een heel oude taxus vol rode bessen. De takken van de taxus zijn zo lang dat ze de grond raken en zo rond de stam een besloten cirkel vormen.

Zwerfkei – De Bloedsteen – Ede

In het centrum van de cirkel stond een grote zwerfsteen, hoewel de steen in de Zon stond, was hij begroeid met een zachte laag van mos. Het was vroeg in het jaar, de bomen waren nog kaal, de grond was licht vochtig en had nog weinig begroeiing. Her en der kwamen de eerste kiemblaadjes van het nieuwe leven naar boven. Hoewel de temperatuur nog fris was, was de zon toch krachtig genoeg om aangenaam te zijn. De grote zwerfkei voelde iets verwarmd door de winterzon en nodigde me uit om er een tijdje op te gaan liggen.

Ik ging op mijn buik op de zwerfsteen liggen en sloeg mijn armen om haar heen. Terwijl ik op de steen lag, vertraagde mijn ademhaling, ik voelde me zwaarder en meer ontspannen worden. De tijd leek stil te staan. Een vertrouwd gevoel kwam over me, een gevoel van acceptatie. Ik voelde de koesterende en voedende liefde van Moeder Aarde. Ze sprak tot me “Er is niets om bang voor te zijn; als je je alleen voelt kun je je tot mij richten en je koesteren aan mij� en liet me in een sneltreinvaart beelden zien over de oneindigheid van tijd en eeuwenoude kennis.

Bij een ander bezoek ging ik op mijn rug op de zwerfkei liggen. De zwerfkei had een comfortabele holling, waar mijn lichaam precies in paste. Ik lag met mijn armen en benen gespreid. Een merel scharrelde rond de voet van de kei en zat aandachtig naar mij te kijken. Ik sloot mijn ogen en voelde me met iedere ademhaling opener worden, ontvankelijk. Dit keer sprak Moeder Aarde me niet aan, maar liet me beelden zien. Beelden van vruchtbaarheid, ik voelde in en door mij hoe het is om nieuw leven in je te voelen groeien. Kiemkracht en groei, sprankelend en komend vanuit de donkerte en diepte.

Bij een van de laatste meditaties over het element aarde werd ik uitgenodigd om de cirkel van de taxus te betreden. Onder de takken van de taxus was de grond vol afgevallen naalden, als een zacht dekentje bedekte het de kale aarde. Aan de voet van de stam was een opening. Ik besloot er in te kruipen. Met angst in mijn hart en vechtend tegen claustrofobische paniekaanvallen ging ik door, ik wilde door, een gevoel van nu of nooit. Geleidelijk aan kwam er ontspanning, herinnerde ik me de woorden van Moeder Aarde, ik kwam uit bij een kleine grot. Uitgeput ging ik er op de grond liggen, een kale grond, het was er vochtig maar niet bedompt of kil. Ik luisterde naar mijn hartslag en voelde hier diep onder de grond de trilling van Moeder Aarde, een lage rustgevende frequentie. Ik viel in slaap. Na een tijdje werd ik weer wakker en kroop ik door de lange tunnel weer om hoog. Er is iets wezenlijk veranderd….