Helygen Celli

Het gaat de laatste weken steeds beter…..
Iets wat ik heel fijn vind om te merken, is dat ik weer in contact kom met mijn eigen kracht. De angsten die me in de weg zaten, verdwijnen heel geleidelijk als smeltende sneeuw in de Zon. Is het de tijd van het jaar, de zonnekracht die me voedt en doet groeien? Is het de verbinding met de Aarde die ik steeds beter kan voelen? Is het het zelfonderzoek en de diepe verwerking van emoties? Is het dat mijn lichaam en geest weer in balans komen door bepaalde voedingsmiddelen te vermijden en de bioresonantie die goed aanslaat? Is het de antidepressiva die goed zijn werk doet? Is het de support van mijn moppie en lieve vriendinnen van de Maancirkel?

Creëeren en verbinden … in mijn werk als webdesigner, het werken in de tuin, het breien en spinnen. Mijn ogen stralen weer. Het is een samenspel dit alles, het geheel is meer dan de delen …. Met hart en ziel wil ik door die muur heen en de kosmos geeft me allerhande handreikingen om te gáán, in het diepe te springen en hoe beangstigend ik het soms vind, ik doe het. Een gevoel van kracht en macht …
In de komende weken kan ik een oproep voor een WIA-keuring verwachten, twee jaar Ziektewet zijn dan al weer voorbij. Hoewel ik nog steeds niet de oude ben (wie is díe oude dan, is dat nog wenselijk?), het gaat echt de goede kant op, 100% gezond is een ander verhaal. De kans op een weer een burn-out of depressie is nog steeds reëel, zal ik grotendeels arbeidsgeschikt worden verklaard. De volgende stappen komen er weer aan, werken aan werk.

Na een lange tijd van inkeer en innerlijk werk, kriebelt het om weer naar buiten te treden, het voelt goed. Vorige week heb ik een kennismakingsgesprek gehad bij het Metacentrum in Zutphen, een bureau wat me gaat coachen in die stappen. Het uitbouwen van mijn basis, het vormgeven van mijn talenten en vaardigheden en alles wat ik in huis heb richting werk wat bij mij past. Sociaal, praktisch met een visie, waarin ik mijn hooggevoeligheid een kwaliteit is en niet langer een last. Ik kijk er naar uit om deze stap te nemen, ik vind het spannend!

Ik voel de stuwende levenskrachten die mijn projecten vormgeven,
bruisend van energie en groeikracht, een heerlijk gevoel.
Het hoogte punt, vol rijkdom en overvloed, het ontwikkelt zich momenteel voorspoedig,
met litha zie ik wat de groeiende krachten mij werkelijk gebracht hebben..
Het voelt als een heel krachtige tijd,
ik voel me krachtig!

Vrijdag was de tweede spinles bij Betty in Apeldoorn; een les waarin ik weer heel veel geleerd heb.
Mijn huiswerk zag er goed en regelmatig gesponnen uit, ik kreeg de complimenten. Heel fijn, ik vond het zelf moeilijk te beoordelen of het niet te sterk of te zwak was getwist. De klos met gewassen en gesponnen wol hebben we omgespoeld. Boeiend om te zien hoe dan de draad nog regelmatiger word. De witte en donkerbruine draad heb ik samen getwijned. Net als bij het eerste spinnen, zaten mijn handen, voeten en hoofd goed in de knoop. Na enige tijd kreeg ik de slag te pakken en begon Betty mij af te leiden door kleine plukjes lontwol toe te voegen, waardoor de draad een tweed-achtig effect kreeg.

Ik was nog niet bijgekomen en ik kreeg de volgende uitdaging al weer voor mijn kiezen; het navajo-twijnen. Dat zag er ingewikkeld uit zeg, maar al doend kreeg ik ook dit in mijn vingers. Kijk maar naar de witte draad op de foto. Ik vind het heel leuk om te doen, een techniek die ik in de toekomst regelmatig ga gebruiken om mooie ronde garens te maken voor mijn sokken.

Natuurlijk heb ik in de les ook weer gesponnen. Op drie verschillende wielen, mijn eigen wiel had ik namelijk dit keer thuis gelaten, een Louet S10, een Ashford van een liggend type en een Scandinavisch liggend spinnewiel met een dubbele aandrijving. Fijn om zo verschillende spinnewielen te leren kennen. Ik ben het een beetje kwijt wát ik gesponnen heb; in ieder geval rood gekleurde merino-lontwol en mohair. Het spinnen van de lontwol ging geheel probleemloos, iets wat me tot nu toe nog niet gelukt was. Wellicht is mijn eigen lontwol al te vervilt, ik ga het nog eens proberen. Een nieuwe uitdaging was het spinnen van mohair. Oj, wat is dat glibberig en zacht, dat zal heel wat oefening vragen om het fijn te kunnen spinnen.

In de koffiepauze hebben we buiten een aantal zakken met vachten bekeken. Hoe ziet een vuile vacht er uit, wat zijn de bruikbare delen, wat is gewoon vuil en wat is een heleboel uitvlooiwerk om de vacht te ontdoen van strootjes, stront en zaadjes. Gevoeld aan wol van de Shetland in verschillende kleuren, zwarte Ouessant en rode Manx Loghtan. Het verschil in dikte en lengte van de haren, verviltingseigenschappen en toepassingsmogelijkheden. Kortom materiaalkennis :-)

Enfin, het was goed mijn moppie met uit Apeldoorn opkwam halen, met een zak met restanten van de Manx Loghtan en twee vachten van de Ouessant ging ik naar huis. Een paar weken terug zei ik nog, ik geloof niet dat ik er ga beginnen, het uitvlooien van een vacht. Ik ben gezwicht voor de verleiding en ga het gewoon proberen :-)

De derde spinles is over drie weken. Ruim de tijd om mijn huiswerk te doen; ik heb aardig wat wolletjes om te spinnen. Zwartbles, witte merino lontwol, een pluk donkere Shetland en mohair. Als het even kan wil ik ook wat van de Ouesant en de Manx Loghtan hebben gesponnen. Ik ben geloof ik besmet met het spin-virus :-)

In de afgelopen week heb ik iedere avond mijn “huiswerk” gesponnen. Een heerlijk ontspannende bezigheid in een week vol afspraken en deadlines. Even weer helemaal uit het hoofd in het lichaam komen, al spinnende merken dat de harmonie in je lichaam terugkomt. Aan de draad kon ik precies zien hoe moe ik was, er kwamen meer bobbeltjes en onregelmatigheden in mijn draad.

Het spinnen ging over de gehele lijn vrij moeiteloos. Ik heb eerst de vette wol gesponnen, vervolgens de gewassen donkere wol van de Zwartbles en tot slot de gewassen witte wol van de Hampshire Down. Bijzonder om te merken hoe deze verschillende wollen verschillend voelen en werken tijdens het spinnen. Na de vette wol, voelde de gewassen wol heel droog aan. De Zwartbles had een relatief lang haar (stapellengte?) en was stug, de Hampshire Down had een relatief korte haar en voelde heel zacht en veerkrachtig. Zo heb ik meer van die verschillen opgemerkt, waar ik nog geen woorden aan kan geven. Het spinnen van de verschillende materialen is een heel verrijkende ervaring.

Mijn moppie en ik hebben samen van allerhande materialen die we voorhanden hadden het twijnrekje gemaakt. Een met ruimte voor drie spoelen, zodat ik t.z.t. ook driedraadsgaren kan twijnen. Aan het twijnen ben ik niet toegekomen, dat was een extraatje, wat ik eventueel kon doen.

Onlangs werd ik opnieuw attent gemaakt op Ravelry, een wereldwijde online community voor haken en breien. Enkele maanden geleden heb ik me als beta-tester aangemeld, een week of wat geleden heb ik me nogmaals aangemeld. Ik had nog niets gehoord. Enfin, gisteren lag een uitnodiging voor de community in de mailbox. Leuk, eindelijk kan ik nu echt rondkijken en de boel op breigebied gaan organiseren.

Gisteren heb ik al een uurtje rond gekeken, ongelofelijk wat is er veel te zien. Ik vind het heel inspirerend, zoveel over breien en haken op een plek te zien; foto’s, patronen, garens, te zien wie wat met welk garen gemaakt heeft. Welke mensen vergelijkbare dingen gemaakt hebben, welke leden er in de buurt zijn (tot nu toe 4 in heel Nederland)

Inmiddels ben ik ook begonnen om mijn eigen notebook te vullen met projecten, garens, naalden, boeken, dingen in de wachtrij. Dit weekend ga ik foto’s maken, dat ziet er extra attractief uit. Het is even een klus, de site vind ik heel goed opgezet, hij werkt heel intuïtief. Petje af voor de initiatiefnemers :-)

Maar goed, vanavond mag ik even niet …
eerst verder met mijn huiswerk voor het spinnen :-))

Een paar maanden geleden heb ik al eens naar spinlessen in de regio gekeken, het kwam er echter niet van. Via de Doornroosjes spingroep kwam ik het adres van Betty weer tegen. Toen ik het zag, had ik gelijk zo iets van Ja, doen!!! De laatste weken gaat het steeds beter met het spinnen op mijn spinnenwiel, ik heb er weer lol in gekregen. Er is zoveel wat ik wil leren, wil ontdekken. Een paar lessen leken me de meest praktische manier om te leren over de verschillende materialen, technieken, verven en soorten spinnewielen.

Zelfgesponnen van vette wol
Gisteren ben ik voor mijn eerste spinles naar Apeldoorn gegaan. Ik ben er helemaal vol van.
Mijn moppie heeft me met spinnewiel en al weggebracht. Dat is een van mijn wensen, dat iemand met kennis eens goed naar mijn wiel kijkt. Met de nodige tips werkt hij al wat fijner, echter optimaal voelt ie nog niet. Is het gewoon een draak van een spinnewiel, heeft ie wat onderhoud nodig of is het mijn onervarenheid? Een Ariadne, zag Betty in een oogopslag. Hij is een zij geworden en heeft een naam gekregen :-)

Nou, onderhoud bleek het grootste euvel te zijn. Roest, vuil, droogte en wat aanlopende onderdelen. Niets wat niet te verhelpen is met schuurpapier en vaseline. Geweldig! Schuren, smeren en wat bij buigen en mijn spinnewiel loopt al weer wat soepeler. Gisteravond heb ik alle haakjes in de vlucht vervangen en ook dat is al weer een heel groot verschil. Ik heb nog wat handreikingen voor verder onderhoud en optimalisatie gekregen, dus die oude fiets, doet het straks weer prima.

Zien, doen, voelen, ervaren. Dat was voor mij wel de kern van de les gisteren, in die drie uurtjes heb ik ongelofelijk veel geleerd. Op het internet en in de boeken heb ik wel het een en ander gelezen, het bleef echter nog al abstract. Nu ik het gezien heb, snap ik eindelijk het verschil tussen de verschillende type aandrijving van een spinnewiel, een stukje achtergrondkennis. Kaarden en kammen, een lange en een korte trek. Voelen en ruiken aan verschillende vezels; wol van verschillende schapen, haar van huisdieren, mohair, zijde en weet ik wat ik verder nog in mijn handen heb gehad.

De huiswerkwolletjes
En natuurlijk heb ik een stukje gesponnen. Met ongewassen wol dit keer, wat maakt ook dat weer een verschil uit, een lekker gevoel, dat wat vette spul tussen je vinger te voelen vormen. Het lukt me goed om een mooi regelmatige en redelijk dun spinsel te maken. Waar ik erg blij mee ben, is dat ik een nieuwe manier heb geleerd om de gebroken draad weer aan te hechten, of een dunne draad iets te verdikken. Draadbreuk was een van mijn grootste frustraties en dan vooral het aanhechten ervan. Met deze nieuwe manier heb ik daar een stuk minder zorgen van :-)

Vrijdag is de volgende les. Ik heb een flinke stapel “huiswerk” van de “juf” gekregen om te spinnen. Een flinke dot vette wol van verschillende wolsoorten gemengd om verder mee te oefenen, een dot gewassen en gekaarde zwartbles en een dot gewassen en gekaarde witte hampshire. Naast het spinnen wil ik mijn spoelen nog even reviseren en samen met mijn moppie een twijnrekje maken. Als ik er aan toe kom, kan ik thuis ook al vast een stukje twijnen. Ik ben heel benieuwd hoe me het afgaat. Het belooft een druk en inspirerend weekje te worden …..