Archive for August, 2007

Habetrot

Sprookjes, verhalen, mythen en sagen. Ik vind ze maar wat boeiend, momenteel ben ik gefacineerd op zoek naar verwijzingen naar de magie van het breien en spinnen. Habetrot is a Celtic spinning goddess. Her symbols are the spinning wheel, wool, spiderweb and octagon. Onverwacht kwam ik hier dit sprookje tegen….

Habetrot and Scantlie Mab

A Woman had one fair daughter, who loved play better than work, wandering in the meadows and lanes better than the spinning-wheel and distaff. The mother was heartily vexed at this, for in those days no lassie had any chance of a good husband unless she was an industrious spinster. So she coaxed, threatened, even beat her daughter, but all to no purpose; the girl remained what her mother called her, ‘an idle cuttie’.

At last, one spring morning, the gudewife gave her seven heads of lint, saying she would take no excuse; they must be returned in three days spun into yarn. The girl saw her mother was in earnest, so she plied her distaff as well as she could; but her hands were all untaught, and by the evening of the second day only a very small part of her task was done. She cried herself to sleep that night, and in the morning, throwing aside her work in despair, she strolled out into the fields, all sparkling with dew. At last she reached a knoll, at whose feet ran a little burn, shaded with woodbine and wild roses; and there she sat down, burying her face in her hands. When she looked up, she was surprised to see by the margin of the stream an old woman, quite unknown to her, drawing out the thread as she basked in the sun. There was nothing very remarkable in her appearance, except the length and thickness of her lips, only she was seated on a self-bored stone. The girl rose, went to the good dame, and gave her a friendly greeting, but could not help inquiring:

‘What makes you so long lipped?’

‘Spinning thread, my hinny,’ said the old woman, pleased with her. ‘I wet my fingers with my lips, as I draw the thread from the distaff.

‘Ah!’ said the girl, ‘I should be spinning too, but it’s all to no purpose. I shall ne’er do my task’: on which the old woman proposed to do it for her. Overjoyed, the maiden ran to fetch her lint, and placed it in her new friend’s hand, asking where she should call for the yarn in the evening; but she received no reply; the old woman passed away from her among the trees and bushes. The girl, much bewildered, wandered about a little, sat down to rest, and finally fell asleep by the little knoll.

When she awoke she was surprised to find that it was evening. Causleen, the evening star, was beaming with silvery light, soon to be lost in the moon’s splendour. While watching these changes, the maiden was startled by the sound of an uncouth voice, which seemed to issue from below the self-bored stone, close beside her. She laid her ear to the stone and heard the words: ‘Hurry up, Scantlie Mab, for I’ve promised the yarn and Habetrot always keeps her promise.’ Then looking down the hole saw her friend, the old dame, walking backwards and forwards in a deep cavern among a group of spinsters all seated on colludie stones, and busy with distaff and spindle. An ugly company they were, with lips more or less disfigured, like old Habetrot’s. Another of the sisterhood, who sat in a distant corner reeling the yarn, was marked, in addition, by grey eyes, which seemed starting from her head, and a long hooked nose.

While the girl was still watching, she heard Habetrot address this dame by the name of Scantlie Mab, and say, ‘Bundle up the yarn, it is time the young lassie should give it to her mother.’ Delighted to hear this, the girl got up and returned homewards. Habetrot soon overtook her, and placed the yarn in her hands. ‘Oh, what can I do for ye in return?’ exclaimed she, in delight. ‘Nothing — nothing,’ replied the dame; ‘but dinna tell your mother who spun the yarn.’

Scarcely believing her eyes, the girl went home, where she found her mother had been busy making sausters, and hanging them up in the chimney to dry, and then, tired out, had retired to rest. Finding herself very hungry after her long day on the knoll, the girl took down pudding after pudding, fried and ate them, and at last went to bed, too. The mother was up first the next morning, and when she came into the kitchen and found her sausters all gone, and the seven hanks of yarn lying beautifully smooth and bright upon the table, she ran out of the house wildly, crying out –

‘My daughter’s spun seven, seven, seven,
My daughter’s eaten seven, seven, seven,
And all before daylight.’

A laird who chanced to be riding by heard the exclamation, but could not understand it; so he rode up and asked the gudewife what was the matter, on which she broke out again –

‘My daughter’s spun seven, seven, seven.
My daughter’s eaten seven, seven, seven

before daylight; and if ye dinna believe me, why come in and see it.’ The laird, he alighted and went into the cottage, where he saw the yarn, and admired it so much he begged to see the spinner.

The mother dragged in her girl. He vowed he was lonely without a wife, and had been in search of one who was a good spinner. So their troth was plighted, and the wedding took place soon afterwards, though the bride was in great fear that she should not prove so clever at her spinning-wheel as he expected. But old Dame Habetrot came to her aid. ‘Bring your bonny bridegroom to my cell,’ said she to the young bride soon after her marriage; ‘he shall see what comes o’ spinning, and never will he tie you to the spinning-wheel.’

Accordingly the bride led her husband the next day to the flowery knoll, and bade him look through the self-bored stone. Great was his surprise to behold Habetrot dancing and jumping over her rock, singing all the time this ditty to her sisterhood, while they kept time with their spindles –

‘We who live in dreary den,
Are both rank and foul to see;
Hidden from the glorious sun,
That teems the fair earth’s canopie:
Ever must our evenings lone
Be spent on the colludie stone.

‘Cheerless is the evening grey
When Causleen hath died away,
But ever bright and ever fair
Are they who breathe this evening air,
And lean upon the self-bored stone
Unseen by all but me alone.’

The song ended, Scantlie Mab asked Habetrot what she meant by the last line, ‘Unseen by all but me alone.’

‘There is one,’ replied Habetrot, ‘whom I bid to come here at this hour, and he has heard my song through the self-bored stone.’ So saying she rose, opened another door, which was concealed by the roots of an old tree, and invited the pair to come in and see her family.

The laird was astonished at the weird-looking company, as he well might be, and inquired of one after another the cause of their strange lips. In a different tone of voice, and with a different twist of the mouth, each answered that it was occasioned by spinning. At least they tried to say so, but one grunted out ‘Nakasind’, and another ‘Owkasaánd’, while a third murmured ’0-a-a-send.’ All, however, made the bridegroom understand what was the cause of their ugliness; while Habetrot slyly hinted that if his wife were allowed to spin, her pretty lips would grow out of shape, too, and her pretty face get an ugsome look. So before he left the cave he vowed that his little wife should never touch a spinning-wheel, and he kept his word. She used to wander in the meadows by his side, or ride behind him over the hills, but all the flax grown on his land was sent to old Habetrot to be converted into yarn.

Mareoun

En weer een vachtje waarmee ik aan het werk ben ….
Ik had hem al een tijdje geleden gereserveerd bij Betty, paar weken terug hebben wij haar opgehaald. Ze is een schitterende schone, spinklare vacht, wit met blauwachtige tinten er door heen, hele fijn shetlandwol.

Ik wilde haar een naam geven. Waarom een vacht een naam geven? Het geeft er een persoonlijk tintje aan, als Kreeftje ben ik snel gevoelsmatig betrokken bij mensen en dingen; het wordt een soort familie van me. Ik heb haar Mareoun genoemd, een naam veel voorkwam op de Shetland eilanden tussen 1602 en 1604 (bron). Een naam die mij als muziek in de oren klinkt.

Workshop wierook

Zaterdag ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar Amsterdam geweest. De gelegenheid was een workshop wierook maken met Alruin. Isis stelde haar huis beschikbaar om deze workshop te kunnen doen. Vorig jaar las ik al op haar log een verslag over een workshop door Alruin. Toen in de Heksenpad nieuwsbrief een aankondiging stond, had ik echt zo iets van … daar moet ik naar toe! Tja, het ging niet zonder slag of stoot, met bouncende mail aan Alruin, koste me het wat moeite om contact te leggen. De aanhouder wint ;-)

Ik ben zelf al ruim een jaartje met harsen en kruiden aan het rommelen om wierook te maken. Niet onverdienstelijk overigens. Het is zo’n onderwerp wat altijd leuk is om een workshop te doen, er valt zoveel meer te ontdekken, te ruiken en te ervaren. Nou het was de moeite waard. Eerst een korte introductie, waarin we heel veel verschillende harsen en oliën hebben geroken. Bekende, maar ook die ik nog niet kende qua geur. Zo heb ik eindelijk labdanum, propolis, tonkabonen, tolu-balsem en ambergris kunnen ruiken. Er kwamen er nog wat voorbij, waarvan de namen me even ontschoten zijn. Tussendoor heb ik ook nog heel wat opgepikt, info en inzichten wat het gebruik van harsen, oliën en aanverwante zaken betreft. Dat doet mijn Tweelingen-Maantje toch altijd goed.

Vervolgens gaan we aan de slag met het maken van een mengsel om wierookkegeltjes te maken, waarbij ieder een deel voor zijn rekening nam. Ik kon me uitleven op het vijzelen van kalmoes-wortel; niet alleen het vijzelen, maar ook het kruid hadden een energieke uitwerking. Een kleverig goedje maken door het toevoegen van het bindmiddel tracagant, wat salpeter voor de brandbaarheid, vervolgens het vormen van de kegeltjes. Kegeltjes die de treinreis niet hebben overleeft, ik haalde een platte pasta uit mijn tas. Enfin, nog een keer rollen. Ze staan nu te drogen op mijn altaar, ik ben heel benieuwd naar de geur.

Na een korte pauze gingen verder met het maken van een persoonlijke wierook aan de hand van de geboortehoroscoop. Al jaren bezig met astrologie, was ik hier natuurlijk heel benieuwd naar. Het bleek het maken van een wierook voor je sterrenbeeld te zijn, dat wil zeggen, de planeet die heerst over je zonneteken. In de reader stonden lange lijsten met welke oliën en harsen bij welke planeten passen. Voor mijn Maan, heersend over het teken Kreeft was het lijstje echter erg kort. Ik heb er een eigen draai aangegeven, door aspecten op mijn Zon en de heerser van de Maan mee te nemen. Tja, die kennis heb ik toch in huis en zo is het een heerlijke persoonlijke wierook geworden. Een leuk idee voor heel persoonlijke cadeautjes. In mijn mengsel zitten o.a. styrax, opoponax, labdanum, een stukje ginsengwortel en etherische olie van sandelhout, mimosa en roos. De verhoudingen? Mijn geheim ;-)

Wat me op viel was dat we vrijwel alleen harsen en oliën gebruikten. Ik maak zelf veel gebruik van kruiden, bloemen en basten en wat minder van oliën van deze bestanddelen. Maar goed, in het kader een workhop op lokatie zijn etherische oliën een stuk handiger en compacter te vervoeren, kan ik me dat ook wel weer voorstellen. Tijdens de workshop werden er verschillende oliën en harsen gebrand, om zo de geur te leren kennen. Er zijn van die dagen dat mijn neus na vier vijf verschillende geuren haar gevoeligheid kwijt is. Een bommetje patchouli bijvoorbeeld, een geur waar ik echt van heb leren houden, mmmmm … Ook zijn alle persoonlijke wierookjes getest, een verscheidenheid aan combinaties, die werkelijk passend bij de persoon waren. Verschillen ruiken tussen kamfer en methol, geranium en roos. Het viel me mee, dat ik de geuren ondanks de veelheid ervan en de nodige sigarettenrook goed kon blijven onderscheiden.

Enfin, na een leerzame en gezellige middag ging ik al heerlijk geurend naar wierook weer naar huis, doortrokken van de wierook, een kamer die af en toe blauw zag, zal ik in de trein een fijn aroma hebben verspreid. Alruin bedankt voor de fijne workhop, Isis bedankt voor het beschikbaar stellen van jouw huis!

Elf

Elf socks

Elf socks – Storm at the Attic

Gistermiddag heb ik als tussendoortje alvast een sokje voor een nichtje gebreid, maatje 22/23, dat gaat lekker snel. Ook voor een verjaardag, haar 2e verjaardag. Ik heb weer even geoefend op de verkortje rijtjes, zowel de hiel als de teen, volgens de manier die in Sensational knitted socks staat.

These elf socks are real cute! I make them for my niece 2th birthday. The small size of it was a fun project to do in the afternoon, in between other stuff. Also an excersize in short rows, this time I followed the instruction of “Sensational Knitted Socks” for the toe and heel.

Fuchsia

De laatste weken ben ik volop bezig met het breien van kadootjes voor familie.
Eén deadline heb ik gehaald. Pfff… breien vind ik niet leuk als het voor een bepaalde tijd klaar moet zijn. Blijkbaar heb ik ook op dit gebied een twist in mijn brains zitten; een allergie tegen deadlines niet alleen op werkgebied. Of zou het het thema van de sokken zijn geweest die mij parten speelde? 9-to-5 sokken van Nicole Hindes met verdraaide steken.
Fuchsia

Nine-to-five socks – Nicole Hindes

After a day of working, it time to relax and knit. These twisted socks are a reminder not to get all wound up! Perhaps it the theme of these socks, it didn’t work out for me knitting this pair for my sister-in-laws 40th birthday