Helygen Celli

Last night I finished this lovely doll Lula for my little niece
I made two pairs of undies and one dress of a variegated cotton.
The pattern can be found in the book “And So To Bed” by Lucinda Guy

Lula is het kadootje voor mijn nichtje waar ik de afgelopen weken aan het breien ben geweest. Twee setjes ondergoed en een jurkje. Het patroon staat in het boek “Bijzondere breisels voor boefjes” van Lucinda Guy, maar ook in Handwerken zonder Grenzen, nummer 141/142. Ik ben benieuwd van de tweejarige dame er van vind :-)

Ik vond het erg leuk om een keer iets van speelgoed te maken, weer eens iets anders als sjaals en sokken. Ik heb wel ondervonden dat ik katoen geen prettig materiaal vind om mee te werken. Ik heb het gekozen omdat het makkelijk wasbaar is, lijkt me ook niet onbelangrijk. De vulling is van schapenwol, gewassen plukken uit een van mijn shetlandvachtjes.

Meer foto’s van Lula staan op mijn flickr.pagina

Tijdens de SnB Arnhem zat ik enkele nummers van Knits Magazine door te bladeren. Ik betrapte mezelf weer op een wanstaltig truttige voorkeur met kabels en/of kant. In de regel heb ik juist een voorliefde voor iet wat aparte modellen. In combinatie met Art of Completo kleding, heeft zo’n eigen breisel wel wat….

Dat er heel wat smakeloze, hopeloze patronen zijn kun je zien op: http://whatnottoknit.wordpress.com
Erg leuk om door heen te bladeren, veel dingen doen me trouwens denken aan de truien die ik de jaren ’80 breide … Hmmm… wat zal ik over 25 jaar van mijn huidige breiwerk zeggen?

Sometimes my own taste of knitting work surprises me. Reading Knits Magazine Spring 2007, I was utterly attracted to these lacy patterns. Normally not my cup of tea, though these will work out with my excentric cloths quite well. I like the contrast in it… What not to knit? Have a look at http://whatnottoknit.wordpress.com. It reminds me of the sweaters I knitted in the ’80. What will I say in 25 years about my current knitting work? :-)

Eindelijk is het er van gekomen, we zijn wezen shoppen in Zutphen. Leuke winkels en vooral geweldig, al die geveltjes om te bekijken, mooie pandjes, leuke hofjes. Sfeervol! We wonen al weer een jaar in Dieren en eigenlijk zijn we nog altijd naar Arnhem gegaan als we kado’s wilden kopen. Komend weekend vieren we vier verjaardagen uit mijn (schoon)familie.

Een bezoekje gebracht aan Ajapajam, voor het eerst sinds jaren dat ik weer in een leuke nieuwetijdswinkel ben geweest. Ik werd getroffen door het brede assortiment aan boeken; ook Engeltalig, goede kwaliteit wierook, vele orakel- en tarotset, mooie sjamanendrums. Geen 13 in een dozijn-spul. Het pand zijn we dan ook niet met lege rugzak verlaten; een lekker zacht wierookje voor Mabon, een bijzonder Perelandra-tuin-werk-boek voor mijn zwager en een mooie groene kaars van palmolie voor mijn schoonmoeder gingen met ons mee ….

Ook hebben we een bezoekje gebracht aan De Boekerij, een boekhandel met een antroposofische achtergrond, waar ze overigens veel meer dan alleen boeken verkopen. Leuk speelgoed, voor grote en kleine kinderen, muziekinstrumenten, kaarten etc. Een leuk adresje voor cadeautjes. Kadootjes voor onszelf werden het … Jan viel voor een bellenstok.

Ik zag “The language of the Goddess” van Marija Gimbutas staan. Een boek, wat ik al lang graag wilde lezen; veel informatie over archeologische vondsten m.b.t. de Godin. Een aardig dikke pil om te lezen, bij het bekijken van de afbeeldingen werd ik al getroffen door symbolen en vormen die ik in van mijn tekeningen herkende. (Arche)typisch?! Boeiend ….

Terwijl ik thuis het boek zat door te bladeren, kwam een ongebruikte boekenbon te voorschijn. Heel vreemd, hoe zou die daar gekomen zijn. Tja, wat doe ik daar mee, van wie zou die zijn? Een kadootje van de Godin voor mij?

De kadootjes die op de pennen staan, zijn bijna klaar.
Nog wat laatste finesses aanbrengen, gelukkig heb ik nog twee dagen :-)

Vorige week SnB Zutphen, gisteren SnB Arnhem. We zaten voor de eerste keer in Dudok aan de leestafel. We hadden dit keer goed licht en volop ruimte om al ons werk te deponeren. Bekijks ook, van geintereseerde vrouwen tot dronken mannen die indruk wilden maken.

Het leek gisteren veel op een knitalong Clapotis. Ongetwijfeld de meest gebreide shawl/omslagdoek van dit moment. Een hype die je met golven door clubs van breiers ziet gaan. Gister waren van de zeven dames vijf aan het Clapotis-en… Twee aan het stoeien met de basis, het patroon proberen te begrijpen, volgens mij hadden ze het aan het einde van de avond wel door. Een ander is met Noro bezig, de volgende had haar eigen versie Clapotis met luie wijven-steek waardoor het leuke ruitjes werden. Ik ben zelf met een Clapotis voor mijn zusje bezig; in het zwart van een syntetisch garen. Goed licht werkt fijn merk ik. De breister van het fijne werk op naalden 0,8 had dit keer geen werkje bij zich, jammer, dat is toch heel bijzonder om te zien wat ze maakt. Ze was gewoon gezellig aanwezig. Onze sokkenbreister was weer actief met een paar mooie groene sokken.

Wat vind ik dat toch gezellig. In het café met een cappucino of een biertje, breien en nieuwtjes uitwisselen. Tussen de bedrijven door elkaars werk bekijken, lekker bladeren door mooie boeken en tijdschriften. Inspirerend, keer op keer.

Al weer een paar weken geleden ben ik begonnen met mijn re-integratieproject bij het Metacentrum in Zutphen. Nieuwe wegen ontdekken, me richten op mijn mogelijkheden en kwaliteiten, inzicht krijgen in wat het beste bij mij past. Metacentrum is bekend met hooggevoeligheid (de lasten en kwaliteiten ervan in een werkssituatie) en dat Metacentrum werkt vanuit een antroposofische mensvisie spreekt mij bijzonder aan.

Gelijktijdig loop ik nu in twee trajecten; een voorschakeltraject, om mijn basis te verstevigen, self-management en de loopbaanorientatie Intuitief Effectief. Handreikingen en oefeningen om in beweging te komen, te onderzoeken, even weer de weg naar binnen te nemen.  Wat voelt voor mij als mijn autenticiteit? Welke obstakels zitten mij in de weg en hoe kan ik deze loslaten? Het schilderen van mijn biografie met waterverf, zes schilderingen van periodes van 7 jaar. Waarnemen, voelen, stromen … Waarnemen van overtuigingen, waarnemen en tekenen van voorwerpen. Wat doet het met me? Wat is mijn signatuur, mijn kwaliteit?

Ik vind het erg spannend en boeiend tegelijk. Het traject maakt dingen bij mij los, waarvan ik niet wist dat ze vast zaten. Ervaren van mijzelf, inzicht krijgen in wat mij doet stromen, net weer even anders. Opbouwend. Niet therapeutisch, wel het ontdekken van potentieel en essenties. Het voelt wezenlijk. Ik voel me gelukkig en blij dat ik deze ingang in re-integratie heb gevonden. Het is nog een lange weg te gaan, stapje voor stapje… ik ben vol vertrouwen.