Helygen Celli

Gisteravond was bij de EO op Nederland 2 een programma over brandwonden.

Hoe worden ernstige brandwonden behandeld? Is een toekomst zonder littekens droom of werkelijkheid? En hoe voorkom je brandwonden?

Strijd tegen littekens is een programma in samenwerking met de Nederlandse Brandwonden Stichting gemaakt. Verbonden aan dit programma is ook een wedstrijd tussen Marit van Bohemen en Arie Boomsma, beide bekend als tv-presentatoren, wie de meeste donateurs voor de Brandwondenstichting werft.

Aan de uitzending werkt ook Veer mee, onze dochter, mijn stiefdochter. Ze verteld openhartig over het effect van brandwonden op haar leven, hoe er op haar gereageerd wordt door mensen op haar littekens, met beelden over hoe ze in de stad aan het winkelen is en werkelijk aangestaard wordt.

Wat voor ons een verrassing was, was dokter Tjong te zien. Jan is vele malen door hem geopereerd in het Zuiderziekenhuis in Rotterdam. In de uitzending ook hartverscheurende beelden van een baby en de wondbehandeling ervan. Het snijdt je in je ziel, het is echter harde werkelijkheid voor de brandwondenpatienten.

Een indringende, doch integere uitzending over de impact van brandwonden!

• Eerder logje over campagne rookmelders
• Meld je ook aan als donateur; steun de strijd tegen littekens
• De uitzending, die begint met het snoeiharde geluid van rookmelders, kun je bekijken op uitzendinggemist.nl

This night I finished my second moebius, it is the Arrow Lace Pathways Scarf from Cat Bordhi’s “A Treasury of Magical Knitting”. The yarn Adriafil Quarzo is a mixture of mohair and acryl, which makes the scarf light, warm and loft. This will be a joy to wear ;-)

A detail of the arrow lace pathway moebius scarf.
It an easy two row pattern with a great effect!

Vannacht heb ik mijn tweede moebius afgemaakt. Het is de Arrow Lace Pathways Scarf uit Cat Bordhi’s “A Treasury of Magical Knitting”. Het garen Adriafil Quarzo, heb ik op de SnBdag in Rotterdam gekocht. Een feest om mee te breien, het is net een toverbal, de grondkleur is paars en al breiend komen er allerlei andere kleurtjes te voorschijn.
Quarzo is een mengeling van mohair en acryl, de sjaal is heerlijk warm, licht en voelt heel knuffelig en behaaglijk aan. Laat de winter maar komen! Het patroontje van deze Moebius is ongelofelijk eenvoudig; slechts twee rijen die elkaar afwisselen en zo een pijl-vorm maken. Hihi… al heb ik gisteren heel wat keren moeten terugsteken omdat ik me niet kon concentreren op dit patroon. Met mohair is dat geen pretje, maar ja, het breien van dit zachtje garen heeft me wel heel wat rust gegeven ;-)

Ik ben eigenlijk nogal verbaasd om mijn eigen reactie vannacht. Het is een heel rare ervaring voor mij. Bij het minste of geringste heb ik de laatste weken last van angsten en paniekaanvallen, waarbij ik bevries en tot niets in staat ben. In een fractie van een seconde door doodsangsten ga en vervolgens compleet apatisch raak. Niks geen fight or flight, freeze!
En vannacht, in een situatie die fors uit de hand had kunnen lopen, kon ik handelen. Vraag me niet hoe en wat, het voelde als overleven, instinct. Fight! Het klinkt raar, ik zie dit nu toch wel even als een lichtpuntje. Te ervaren dat op het moment dat er iets bedreigend gebeurd, ik blijkbaar wel tot handelen over kan gaan en niet bevries Dat is een enorme geruststelling!

Nog steeds half in shock moet ik even wat kwijt ….

Vannacht om even voor drie uur werd ik uit een diepe slaap wakker door een vreemd geluid. Een plof, het breken van iets. Ik dacht even dat onze kat iets uit de vensterbank gegooid had, iets wat we niet van hem kennen, maar je weet maar nooit. Omdat ik het toch niet kon plaatsen wat gebroken zou kunnen zijn besloot ik toch maar even te gaan kijken.

Blijkbaar heb ik iets tegen Jan gezegd, waardoor hij wakker werd en we een halve minuut later beneden waren. Ik hoor Jan iets over brand en vlammen mompelen terwijl hij de voordeur opendoet. Een gevoel van onwerkelijkheid valt over me heen, huh, dat kan toch niet. Ik kijk langs hem heen en zie inderdaad vlammen voor de voordeur. Jan gooit de deur snel weer dicht en roept in paniek om water. Half slaperig en verdoofd zei mijn instinct me te moeten handelen. Blussen! In de keuken stond gelukkig nog een emmer die ik niet had opgeruimd. Wat duurt het vullen van een emmer lang op zo’n moment. Na een halve emmer kon ik niet meer wachten, water, water, blussen. Paniek sloeg even toe toen ik de voordeur van de zenuwen niet open kreeg. Geen tijd voor paniek, die deur moet open, dat vuur moet uit. Toen ik de deur opendeed vloog een stuk papier omhoog, met de emmer in mijn hand, dit naar buiten gewerkt en de emmer omgekiept. Jan had in tussentijd een afwasbak gevonden en gevuld met water, ook deze er over heen. Deur weer dicht, nog een emmer vullen. Nog een emmer water er overheen toen wat het vuur gelukkig geblust …

Pffff …. dat was dat! Wat was er nu eigenlijk aan de hand? We doen de voordeur weer open en zien een stapel oud papier een doosje met papier op het stoepje van de voordeur staan. Tja, dat verklaart nog niet dat vreemde geluid waar ik wakker van werd. Ik keek naar het woonkamer raam en zag daar een fors gat in zitten. Hmmm… Hoe kan dit? Wat is dit voor raars? Ik snap dit niet! Nou ja, helder denken kon ik op dat moment niet, een heel onwerkelijk gevoel, handelen op overleving en automatisme.

Wat nu? De politie bellen. Is dit spoed nee? Oh, wat is het nummer van de politie eigenlijk. Jan zet zijn computer aan om het nummer op het internet op te zoeken (hoe bedoel je terugvallen op je vaste patronen). Ik herinner me een oud telefoonboek, waarin we het nummer vonden. Enkele minuten na drie uur hebben we melding gemaakt van het voorval, er zou een wagen langs gestuurd worden.

Na een paar heel hectische minuten, begonnen we ons te realiseren wat er gebeurd is, maar ook wat had kunnen gebeuren als we niet wakker waren geworden. Deja vu’s voor Jan; hoe kan dit, niet nog een keer in mijn leven … We staan te trillen op ons benen, verdoofd, in shock.

Welke idioot sticht er nu brand voor onze voordeur en waarom wordt er een ruit ingegooid? Dan ben je toch niet goed snik! Waarom bij ons? Is dit op ons persoonlijk gericht? Is dit balorigheid en vandalisme? Zoveel vragen die door je hoofd heen schieten.

Het wachten op de politie duurt lang. IJsberen, neuroten, rescue, een borrel, een shaggie roken. Ongeveer kwart voor vier waren ze bij ons, de situatie wordt opgemaakt. Er was een plastic tasje met papier aan de deurknop gehangen en aangestoken. In onze tuin is een zwerfkei verplaatst, een kleine straatsteen uit de tuin van de buren ligt er vlak bij. De politie onderzoekt de buurt, er is verder niets raars te zien. Een politieman maakt proces verbaal op, de ander maakt foto’s met mijn camera. Of we ruzie hebben met mensen? We hebben met niemand ruzie, de contacten die we hier in het dorp hebben zijn goed. Nee, persoonlijk kan het gewoon niet zijn …

De politie is weg en daar zit je dan. Met de shock in je lijf en leden, stijf van de adrenaline. Niet wetend wat je tegen elkaar moet zeggen en van alles er voelen en denken van ontzetting. Een situatie die gebeurd is en gelukkig goed is afgelopen. In shock, onbegrip en machteloosheid, verwondering over onze manier van reageren, een vreselijk onveilig gevoel. Op een gegeven moment besluiten we maar om naar bed te gaan en een dvd aan te zetten voor wat afleiding en ontspanning. Een beetje proberen te slapen. Het zijn hazeslaapjes geworden, ieder half uur werd ik wakker. Wat een nacht, ik ben gebroken.

Zojuist hebben we de glaszetter en de woningstichting gebeld. Wat een gedoe om dat weer te regelen; de dame van de woningstichting zei dat dit wel tot maandag kon wachten en zei dat als we de glaszetter lieten komen dat het op eigen rekening zou zijn. Dit omdat we zelf de glaszetter al hadden gebeld; dat was volgens de dame de procedure. Jan werd boos, dat gebeurt zelden. Hij eiste dat ze de glaszetter belde, hij had nog geen concrete afspraken gemaakt. Even later belde de glaszetter terug voor het maken van een afspraak. Hij komt begin van de middag om de ruit te zekeren. Maandag naar de politie om het proces verbaal te tekenen.

Ik ga nu maar iets doen ter ontspanning, proberen die stress uit mijn lijf te krijgen. Ik loop nog steeds te trillen als een rietje. Het van mij afschrijven heeft me in ieder geval wel wat goed gedaan.

bron afbeelding

Moedeloos, eindelijk durf ik het voor mezelf toe te geven.
Al weken gaat het niet zo lekker, voel ik me overprikkeld, mijn lichaam is continue in staat van alarm, ik slaap slecht door alle dromen met herbelevingen. Ik ben moe, beter gezegd doodop. Waar ik deze zomer de kracht had om angsten aan te gaan en de depressie en paniekaanvallen draaglijk waren, is het nu op. Het maakt me moedeloos, depressief …. het lukt me niet, ik kom er niet doorheen, hoe graag ik ook wil … Ik zoek afleiding en lichtpuntjes, probeer plezier te houden in de dingen die ik doe, te genieten van de kleine dingen. Het valt niet mee …
Regelmatig zie ik de psychiater, voor een gesprekje om vinger aan de pols houden. Het duurt nog wel enkele maanden voor ik met therapie kan beginnen; lang leve de wachtlijsten in de zorg. Deze week heb ik mijn medicatie verhoogt en ben ik weer een week lichttherapie gestart, in de hoop dat dit wat verbetering gaat brengen.