Helygen Celli

foto gemaakt door papa Erwin, enige uren na de geboorte

Al die felicitaties en gelukwensen, het is echt een zaligheid om te lezen, te merken hoe bekende en mij onbekende bloglezers uit hebben gekeken naar de geboorte van onze kleindochter. Helaas is Daisy niet thuis, maar nog steeds in het ziekenhuis. De start van haar leventje op aarde is niet zo gemakkelijk geweest. Een onzekere toestand, die ons allen nogal heeft aangegrepen….

Na de geboorte met allerhande toeters en bellen was ze (in mijn optiek) gewoonweg de eerste twee dagen te moe om kunnen drinken, slapen en had ze intense buikkrampen. Op zich al vervelend genoeg….. Vervelend werd het pas echt toen ze ook nog een soort stuipaanvallen kreeg. De kraamhulp en verpleegkundige vertrouwen het niet en een spoedafspraak bij de kinderarts werd geregeld. 

Het meiske is net vier dagen oud en heeft inmiddels allerhande onderzoeken achter de rug om maar helderheid te krijgen of uitsluitsel te krijgen. Enerzijds zo gezond als een vis, anderzijds regelmatig op epilepsie lijkende aanvallen. Ze heeft in haar hersenen de activiteit gelijkend op die van volwassenen na een aanval van epilepsie en lichamelijk ook de verschijnselen, maar blijf helder en bij – wat weer atypisch is…. Bloedonderzoek, observatie met een camera onder een warmtelamp in een couveuse, een onderzoek naar de hersenactiviteiten, een MRI op de hersenen…. het is me wat! 

Inmiddels hebben we uitsluitsel dat ze lichamelijk gezond is, ze eet, slaapt en drinkt goed, ook haar bloed is goed. Zojuist kregen we ook de uitslag van de MRI door – helemaal zoals het hoort, geen aanwijzingen voor epilepsie of aangeboren afwijkingen. Enerzijds een stukje geruststelling, anderzijds…. nog steeds geen helderheid.

Daisy blijft voor verder onderzoek in het ziekenhuis. Dit weekend even geen onderzoeken zodat zowel zij, als haar pap en mam bij kunnen komen. Dat het een spannende, stressvolle situatie is voor hen (en ook de grootouders!),  lijkt me wel duidelijk.  We houden moed en blijven vertrouwen, al valt het niet altijd mee…. Oma sopt af en toe een traantje weg ….

… natuurlijk wordt er gebreid en geweven, daarover bloggen… morgen?

Gistermiddag zijn we bij Daisy en haar kersverse ouders op bezoek geweest in het ziekenhuis. Het meisje lag heerlijk te slapen in haar wiegje toen we aankwamen. We konden onze ogen niet van haar afhouden, terwijl we met de ouders napraten over de voorgaande 24 uur.  Hoe is het met jullie, hoe is het gegaan? Hoe voelt het nu?

De kleine had in het vruchtwater gepoept, waardoor de thuisbevalling een ziekenhuisbevalling is geworden. Ze is uiteindelijk met de vacuumpomp gehaald omdat ze een zogenaamd “sterrenkijkertje” bleek te zijn. Vragen, die ons al nieuwbakken grootouders al gesteld waren, konden we nu zelf vragen ….  in alle opwinding en bezorgheid over het welzijn van moeder en dochter hadden we er gewoon nog niet eerder aangedacht.

Hoe spel je haar naam? Daisy Sophie (ipv Daisy Sofie)
Hoe gaan jullie haar noemen? Daisy?
Wat is haar lengte & gewicht? 52 cm en 3720 gram!

Tegen het einde van het bezoekuur werd Daisy langzaam aan wakker en hebben we haar even in onze armen mogen houden. Ach, wat er toen door me heen ging, is met geen woorden te beschreven. Puur geluk om de mooiste 12 uur oude baby van de wereld in je armen te mogen houden en in de ogen te mogen kijken. Puur vertederend met haar amandelvormige ogen en haar haartjes nog onder het vruchtwater … Zelfs opa, die het eng vond Daisy vast te houden, heeft haar toch even in de armen gehad.

Als opa en oma zijn we zo trots als een pauw. Veer die je van minuut tot minuut ziet groeien in als moeder, vertrouwend op haar intuitie. Het liefdevolle strijken over het buikje, de volle aanwezigheid tijdens de voeding. Erwin als vader, zich erg onhandig en onzeker voelend, met een groot gevoel van verantwoordelijkheid Daisy sokjes (koffieboontjes gebreid door oma) te zien aantrekken.

Ach, ik kan hier nog wel bladzijdes over vullen …. :-)

Vannacht is een nieuw mensje op de wereld gekomen: onze eerste kleindochter Daisy Sophie. Moeder en dochter blijven nog een nachtje in het ziekenhuis. Vanmiddag gaan we op bezoek om de kleine te verwelkomen in ons leven.

Ik ben er helemaal sprakeloos van ….

W is for … weaving
I am currently working on my first project for my lessons.

Een inhaalslag voor de ABC-along. De W is voor weven … 

Sindskort heb ik een weefgetouw, eerder vertelde ik al dat ze nog wat nukken had. Ze is nu operationeel, vanmiddag ben ik er nog mee aan het werk geweest. Mijn huiswerk van mijn weeflessen aan het doen. Het doorhalen van alle draadjes door de oogjes van de hevels. 

Samen met een spinvriendin heb ik weeflessen in Apeldoorn. Komende maandag is het al weer de derde keer van de tien lessen.. Even wennen hoor, al die begrippen en termen – en wat een klus is het om het getouw weefklaar te krijgen. Ik ben benieuwd of ik maandag al kan gaan weven. Het eerste project is lekker praktisch; een sjaal. Uiteraard in paarstinten.

Het borrelt van de ideeën voor projecten om te weven – nu eerst het een beetje in de vingers krijgen.

Unsatisfied!

The last days I was working on a sock design. 
I have frogged the sock, as a perfectionist I was unsatisfied of the result.
Why? I don’t know yet – it just doesn’t feel right.