
Daisy slapend in mijn armen (oudjaarsdag 2008)
Nog geen paar dagen geleden schreef ik al dat het er op korte termijn van zou komen. Gisteren was het zover! Een middagje oppassen op Daisy om alvast wat te wennen en oefenen. Na nog wat korte instructies over luiers en flesjes opwarmen gingen papa en mama een paar uurtjes ertussen uit, hun beider mobiele telefoonnummers natuurlijk binnen handbereik voor het geval dat. Voor alle partijen was het even onwennig ;-)
Ik had mijn breiwerk bij me, er op vertrouwende dat ik mijn shrug wel af kon krijgen die middag. Vergeet het maar, ik heb slechts een paar naalden gebreid. Een vuurdoop was het, we waren al gewaarschuwd door papa en mama dat Daisy niet helemaal lekker was en dat ze wat “lastig” kon zijn. Nou ja, Daisy zelf was helemaal niet lastig, het waren haar darmpjes die het zo moeilijk maakten.Ze huilde tranen met tuiten van de darmkrampjes en keek ons aan met een gezichtje van “ik kan het ook niet helpen”.
We vonden echt heel erg moeilijk om te zien, wat konden we toch doen? Proberen maar, invoelen, koesteren, haar steunen door aanwezig te zijn. Momenten van korte zichtbare ontspanning tot de volgende kramp zich aandiende. Verlichting bracht een luid toeterconcert, hoog tijd voor een slaapje in oma’s armen. Waarempel sliep ze ook door toen we haar in de box legden. Het gaf ons even de tijd om op adem te komen, voor Daisy zich met reuze honger meldde. Het huiltje van honger was duidelijk anders dan die van de krampjes, en ook weer anders toen ze aangaf dat haar honger nog niet gestild was. Goh! Een intens tevreden blik toen haar buikje weer gevuld was, een kort slaapje en vervolgens weer een flinke reeks van krampen.
Een middag waarin opa- en oma-instincten wakker werden; luisteren naar de huiltjes, verschillende boodschappen herkennen, luiertjes verschonen, buikje wrijven, warme hand op buikje leggen, wiegen, verhaaltjes vertellen, inbakeren in de babydeken. We waren doodop toen papa en mama weer thuiskwamen van hun middagje uit. Ze hadden zichtbaar genoten om even samen op stap te zijn geweest, een cafeetje te bezoeken en wat te shoppen. En ja, dat doet goed om te zien. Het was een moeizaam middagje, maar de aanblik van een tevreden slapende Daisy en ontspannen ouders, ach, dat doet je alles weer snel vergeten :-)
Veer, je had gelijk …
Gisteren was ik te moe om een verhaaltje te schrijven …
en vandaag heb ik spierpijn in mijn armen van het wiegen :-)))