Helygen Celli

Daisy showt haar vlindersokjes

Vanmiddag was Daisy, mijn kleindochter, even op bezoek om haar vlindersokjes te testen. Ze heeft ze nog niet uitgetrappeld gekregen. Een waar wonder voor deze beweeglijke dame!….

Ik heb een hielloos sokje /kousje, ongeveer 18 cm lang gemaakt van het restje garen van mijn eigen paar (ik heb ze nog steeds niet op de foto gezet – dat kan nog even duren… ) Luchtige Vlindersokken van Sokketiers. Het is maatje L voor babies; 36 steken opgezet. Vijf vlindertjes op een rij, een 2 recht 2 averecht rib been voor de nodige rek en een ronde teen. Het zijn nu kniekousjes, al snel genoeg zullen ook deze sokjes wel weer te klein zijn ;-)

aandachtig kijken en lachen naar mama ...

Daisy heeft mij vanmiddag heerlijk afgeleid. Vitamine Daisy is heel heilzaam, het is heel goed voor gevoelens van geluk en vreugde. Ze is zo’n lief meisje, een genot om naar te kijken als ze de wereld aan het ontdekken is, aandachtig kijkend, proberen te lachen en geluidjes te maken, maaiend met haar armpjes en vooral proberend haar sokjes uit te krijgen.  Natuurlijk wel ietwat over mijn grenzen gegaan wat mijn rug betreft, maar ja …. dat heb ik er graag voor over. Het gaat heel goed met het meidje, de medicatie lijkt nu weer goed te zijn. Nu ze minder last heeft van haar darmpjes en mooie volle geurige luiers produceert, huilt ze veel minder op een dag. Haar mama is hierdoor al weer aardig bijgekomen van een vermoeiende eerste maand. Wat een weekje wat meer rust al kan doen.

Today our granddaughter Daisy is 1 month old.
Her mum made for this occasion a video for all the fans, which is on her own website.
There are all so nice pictures of Daisy training her facial expression; lot’s of lovely and funny faces.

14 days old ...

1 month old!

I have knitted lots of baby-stuff before she was born.
Most of those lovely tiny socks are already to small for her feet. |
So I am knitting new ones – size Large / Xtra Large for babies. Isn’t that funny … XL is 10 cm long ;-)

Most of the cardigans and jackets still are a bit large, made to fit at the age of 3 months. Well the little one will grow into it soon enough.The lovely violet thing is Violine, a sweater with buttons on the back. I made it of Phildar Phil’Bambou and Phildar Plumetis. I loved knitting with the 100% bamboo yarn, it feels so soft. The Plumetis is 100% nylon and makes the littles fluffie things.

Daisy slapend in mijn armen (oudjaarsdag 2008)

Nog geen paar dagen geleden schreef ik al dat het er op korte termijn van zou komen. Gisteren was het zover! Een middagje oppassen op Daisy om alvast wat te wennen en oefenen. Na nog wat korte instructies over luiers en flesjes opwarmen gingen papa en mama een paar uurtjes ertussen uit, hun beider mobiele telefoonnummers natuurlijk binnen handbereik voor het geval dat. Voor alle partijen was het even onwennig ;-)

Ik had mijn breiwerk bij me, er op vertrouwende dat ik mijn shrug wel af kon krijgen die middag. Vergeet het maar, ik heb slechts een paar naalden gebreid. Een vuurdoop was het, we waren al gewaarschuwd door papa en mama dat Daisy niet helemaal lekker was en dat ze wat “lastig” kon zijn. Nou ja, Daisy zelf was helemaal niet lastig, het waren haar darmpjes die het zo moeilijk maakten.Ze huilde tranen met tuiten van de darmkrampjes en keek ons aan met een gezichtje van “ik kan het ook niet helpen”.

We vonden echt heel erg moeilijk om te zien, wat konden we toch doen? Proberen maar, invoelen, koesteren, haar steunen door aanwezig te zijn. Momenten van korte zichtbare ontspanning tot de volgende kramp zich aandiende. Verlichting bracht een luid toeterconcert, hoog tijd voor een slaapje in oma’s armen. Waarempel sliep ze ook door toen we haar in de box legden. Het gaf ons even de tijd om op adem te komen, voor Daisy zich met reuze honger meldde. Het huiltje van honger was duidelijk anders dan die van de krampjes, en ook weer anders toen ze aangaf dat haar honger nog niet gestild was. Goh! Een intens tevreden blik toen haar buikje weer gevuld was, een kort slaapje en vervolgens weer een flinke reeks van krampen.

Een middag waarin opa- en oma-instincten wakker werden; luisteren naar de huiltjes, verschillende boodschappen herkennen, luiertjes verschonen, buikje wrijven, warme hand op buikje leggen, wiegen, verhaaltjes vertellen, inbakeren in de babydeken. We waren doodop toen papa en mama weer thuiskwamen van hun middagje uit.  Ze hadden zichtbaar genoten om even samen op stap te zijn geweest, een cafeetje te bezoeken en wat te shoppen. En ja, dat doet goed om te zien. Het was een moeizaam middagje, maar de aanblik van een tevreden slapende Daisy en ontspannen ouders, ach, dat doet je alles weer snel vergeten :-)

Veer, je had gelijk …
Gisteren was ik te moe om een verhaaltje te schrijven …
en vandaag heb ik spierpijn in mijn armen van het wiegen :-)))

…. de laatste foto’s van 2008 …

Oudjaarsmiddag waren we even bij onze kleindochter op bezoek. Zo’n kleine wil je toch regelmatig zien, het is een klein wonder. Je wilt haar leren kennen, zeker omdat we over een een tijdje ook oppas-opa en -oma worden. Overbezorgd en bang dat ik het niet goed doe … Al zegt iedereen dat ik me niet druk moet maken, je het vanzelf leert, doe ik het natuurlijk toch.   Zouden ze dan toch gelijk hebben, denk ik bij mijzelf als ik Daisy al met ietsjes meer vertrouwen overneem?

Hoe is het met het meisje?
Ze heeft waarschijnlijk BINE, een vorm van epilepsie waarvan de oorzaak onbekend is. Eerst moeten alle andere vormen van epilepsie worden uitgesloten – vandaar al die onderzoeken die ze gehad heeft.  Regelmatig op bezoek bij de kinderarts ter controle. Eind januari hebben ze een afspraak bij de neuroloog.

Sinds ze thuis is heeft ze een paar aanvallen gehad. Met de kerst is er bloed geprikt om te zien of de medicijnwaarde in orde is.  Dit bleek dus aan de lage kant te zijn, Daisy krijgt nu meer medicatie.  Een bijwerking van de medicijnen is wel, dat ze nu meer last heeft van darmkrampjes.

Nieuwjaarsdag stond het gezinnetje onverwacht bij ons voor de deur. Wat een grote verrassing! De tassen werden uitgeladen, de kachel snel een stuk hoger gezet, een bedje geimproviseerd …. Voor de gelegenheid mocht ik Daisy een flesje geven. Voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik dat doe. Bijzonder hoor, een kindje zo te voelen werken met haar lijfje en steeds tevredener te zien kijken als haar buikje zich vult.

Oma in opleiding, dat voel ik me echt wel :-)

X is for .... a happy X-mas!

X is for  a very happy X-mas. 9 days after her birth,
our granddaughter Daisy is finally home with her parents.

En …. met Kerst is Daisy eindelijk thuis bij haar ouders!

Eigenlijk een dagje eerder al. Opa en oma hebben even gewacht om de jonge ouders eerst hun rust thuis te gunnen ;-) Nou ja, rust… Daisy heeft ze in de nacht aardig bezig gehouden. Dat je daar als baby erg moe van wordt, bleek vanmiddag wel. Ze heeft bijna een uur bij oma op schoot geslapen, vind ze helemaal niet erg :-))))