Cad Goddeu
Achter ons huis staan een aantal bomen in de groenstrook van de gemeente. Aardige jongens en meiden van een jaar of 30 oud. Het ruisen van de wind door hun bladeren, geeft me altijd een geruststellend gevoel, vergelijkbaar met het kabbelen van de zee langs de branding. Een eenzame eik op de heide, de knotwilgen langs de vaart, de statige beuken in het bos …
Bomen geven me een bijzonder gevoel van verbondenheid. Met hun wortels in contact zijn met de aarde en zich via de stam verbinden met hun kruin, een levende pruik in contact met de hemel. Een bron van inspiratie voor het beleven van mijn spiritualiteit, niet te zweven, wel te leven in verbondenheid met het Al.
De bomen met hun verschil in karakters leren me van het leven. Ik bestudeer dan ook een veelheid aan bronnen om met hun kennis in aanraking te komen, de Ogham is er een van.
Cad Goddeu (The Battle of the Trees) is een gedicht uit het Book of Taliesin, geschreven in Welsh in de 6e eeuw. De complete versie beschrijft het gevecht tussen Gwydion en Annwn (god van de onderwereld). Bomen gaan het gevecht voor Gwydion aan. Volgens Robert Graves komen de bomen uit dit gevecht overeen met de Ogham. Iedere boom heeft een specifieke betekenis en kwaliteiten waardoor Gwydion het gevecht heeft kunnen winnen.
Onlangs heb ik de White Goddess van Robert Graves gekocht, het wordt veel geciteerd als je over de Ogham leest. Hoewel redelijk pittig Engels lijkt het me de moeite waard om te lezen. Dit is het gedeelte over de bomen in Cad Goddeu:
The tops of the beech tree
Have sprouted of late,
Are changed and renewed
From their withered state.
When the beech prospers
Through spells and litanies
The oak tops entangle,
There is hope for the trees.
I have plundered the fern
Through all secrets I spy,
Old Math ap Mathonwy
Knew no more than I.
For with nine sorts of faculty
God has gifted me:
I am the fruit of fruits gathered
From nine sorts of tree.
Plum, quince, whortle, mulberry,
Raspberry, pear,
Black cherry and white
With the sorb in me share.
From my seat at Fefynedd,
A city that strong,
I watched the trees and green things
Hastening alone.
Retreating from happiness
They would fain be set
In the form of the chief letters
Of the alphabet.
Wayfarers wondered,
Warriors were dismayed
At renewal of conflicts
Such as Gwydion made;
Under the tongue root
A fight most dread,
And another raging
Behind in the head.
The alders in the front line
Began the affray.
Willow and rowan tree
Were tardy in array.
The holly, dark green,
Made a resolute stand;
He is armed with many spear points
Wounding the hand.
With foot beat of the swift oak
Heaven and earth rung;
‘Stout Guardian of the Door’
His name on every tongue.
Great was the gorse in battle,
And the ivy at his prime;
The hazel was arbiter
At this charmed time.
Uncouth and savage was the fir,
Cruel the ash tree
Turns not aside a foot-breath,
Straight at the heart runs he.
The birch, though very noble,
Armed himself but late:
A sign not of cowardice
But of high estate.
The heath gave consolation
To the toil-spent folk,
The long-enduring poplars
In battle much broke.
Some of them were cast away
On the fields of fight
Because of holes torn in them
By the enemy’s might
Very wrathful was the vine
Whose henchmen was the elms;
I exalt him mightily
To ruler of the realms.
Strong chieftains were the blackthorn
With his ill fruit,
The unbeloved whitethorn
Who wears the same suit.
The swift pursuing reed,
The broom with his brood,
The furze but ill behaved
Until he is subdued.
The dower-scattering yew
Stood glum at the fight’s fringe,
With the elder slow to burn
Amid fires that singe.
And the blessed wild apple
Laughing in pride
From the Gorchan of Maeldrew
By the rock side.
In shelter linger
Privet and woodbine,
Inexperienced in warfare,
And the courtly pine.
But I, although slighted
Because I was not big,
Fought trees, in your array
On the fields of Goddeu Brig.
Facebook
Twitter
Ravelry
Flickr
