Deze eerste van de voorjaarsvieringen is voor mij ieder jaar weer een lichtpuntje in de cyclus van het jaar. Na de donkere ingetogen wintertijd, voel ik in mijn lijf en leden de behoefte om me te reinigen, mezelf voor te bereiden op de vruchtbare tijd van het jaar. Het opruimen van het winterafval, me ontdoen van datgene wat een goede groei van het nieuwe zaad zal belemmeren.
Twee jaar terug schreef ik in mijn stukje over Imbolc:
Imbolc is ook de tijd om jouw goede, maar wellicht wat vage voornemens te concretiseren. Bedenk wat je zou willen en kunnen doen en maak een keuze. Tijd, kennis en energie hebben immers grenzen. Je kunt dit plan vormgeven in een ritueel, je zaait als het ware jouw goede voornemen, die op een later tijdstip pas vruchten af zullen werpen.
De afgelopen weken heb ik me al bezonnen op datgene wat ik wil zaaien. Vandaag wil ik het kracht bezetten met een mooi ritueel. Ik vier Imbolc met de Fearn Grove, ergens in de omgeving van Dieren. Hopelijk is het weer niet te storm / regenachtig opdat we ons ritueel buiten kunnen houden.
Collage van de set Aarde zie Flickr.com
Op het spirituele pad had ik na lang dwalen nooit het gevoel thuis te komen, tot ik A Witch Alone las. Een boek van Marian Green over het paganistisch pad, waarin ik veel essentiele dingen herkende. Bij de witte boekenwinkel kwam ik het boek “De magie van heksen en druiden” van Philip Carr-Gomm. Dit was voor mij werkelijk een eye-opener; gedachten, gevoelens en ervaringen leken als puzzelstukjes sluitend in elkaar te passen. Een vorm van spiritualiteit waarin mijn liefde voor de natuur en de aarde tot uiting komt, een ontwikkelingsweg waarin creativiteit, intuïtie en healing een grote rol spelen.
In april 2006 ben ik gestart met de bardencursus van de OBOD. Lessen (gwersu) met oefeningen, meditaties, verhalen, kiemgedachten en rituelen; die je in je eigen tempo op je eigen wijze kunt doen. Na een algemene inleiding in de kerngedachte van het druidisme begon ik met het werken met de elementen. Aarde was het eerste element wat aan bod kwam. Ik had niet gedacht dat het werken met één specifiek element zo’n diepe impact zou kunnen hebben en zoveel tijd en aandacht zou vragen. Eerder schreef ik er al over in Aarde en Aarde II, en ook in andere logjes kwam voor de oplettende lezer mijn reis met al haar worstelingen met het element Aarde naar voren.
Aarde, het element wat de meest fysieke uitdrukking geeft van alle krachten. Een verdichting van energie, dat valt voor een intuitief voelend wezen niet mee. Het is de worsteling van mijn leven, als zielevonk geheel in mijn lichaam op aarde te incarneren. Het intens ervaren van de verbinding afgewisseld met periodes waarin ik de verbinding compleet lijk te missen en analoog aan de Aarde, de verbinding met mijn lichaam mis. Het werken met het element aarde laat me putten uit haar kracht en macht om te kunnen transformeren. Het voelt als mijn specifieke levensopdracht, waar ik nog lang niet klaar mee ben.
Deze week ik heb voor mijn gevoel een belangrijke periode afgerond; waarin ik een diep spiritueel inzicht in mijn lichaam heb verankerd. Ik ben nu op een punt gekomen dat ik ook met de lessen van de OBOD verder kan; een volgend element kan gaan bestuderen. In de afgelopen twee jaar heb ik veel foto’s gemaakt, die mijn werk met het element aarde symboliseren, deze heb ik een album laten afdrukken; een visuele herinnering aan deze reis met pittige lessen, waar ik intens dankbaar voor ben.
Tot tranen toe geroerd was ik door het lichtritueel wat we met de FearnGrove hebben uitgevoerd. Een ritueel waarbij we alle lichten gedoofd hebben en na een korte meditatie langzaam het licht het leven verwelkomen door het aansteken van kaarsen. Een deel van dit ritueel wil ik met jullie delen …
…. Zie hoe van de ene bron van al het leven, het licht en de liefde van onze eigen kleine vlammetjes zijn aangestoken. Voel de kracht van deze verbonden lichtjes. Laten wij onze gedachten en acties in ons dagelijks leven verenigen met al diegenen die zich inzetten voor vrede op de wereld …..
FearnGrove, Alban Arthan 2007
Met mijn kaars steek ik met liefde de jouwe aan om zo de kracht van verbonden lichtjes te laten groeien.
Moge jouw hart en leven met licht en vreugde vervuld zijn
Op YouTube heeft de OBOD een mooi filmpje gezet over de zeven geschenken die druidry biedt aan de wereld
Bekijk het filmpje: Seven gifts of druidry
- een filosofie waarin de heiligheid van alle leven op aarde wordt benadrukt
- de verbondenheid met de natuur
- heling: technieken om gezondheid fysiek en spiritueel te bevorderen
- het leven is een reis met overgangsmomenten
- openstellen voor andere werkelijkheden, ontdekken van andere staten van bewustzijn en the Otherworld.
- ontwikkeling van ons potentieel; een pad van zelfontwikkeling
- magie; de kunst van het gebruiken van de spirituele inspiratie en het manifesteren van ideeën
Inspirerend om het filmpje te zien en de zeven geschenken voor mijzelf in mijn eigen leven te herkennen.
In de winkel zie je momenteel volop pompoenen liggen. Ik vroeg me af wat de historische / folkloristische achtergrond is dat pompoenen met Samhain / Halloween geassocieerd worden. Ik vind ze leuk en vrolijk om te zien, lekker om te eten. Net als met de paaseieren en de kerstboom ben ik benieuwd naar de folkore achter het gebruik van de ingesneden pompoenen met lichtjes erin. Het gebruik wil ik in een culturele context leren kennen …, zo krijgt iets voor mij betekenis.
Stof tot nadenken, enkele overwegingen ….
Halloween is de veramerikaanse versie van Samhain. Met de emigratie van de Ieren naar Amerika meegegaan en zo in de loop van de tijd een eigen invulling gekregen. In Nederland worden volgens mij van oorsprong suikerbieten en rapen uitgehold; ik kan me zo iets uit mijn kindertijd nog herinneren. Wellicht dat de Ieren dit ook deden. Waarom de pompoen vroeg ik me af? Het is een grote vrucht die gemakkelijk uitgehold kan worden, in deze tijd volop verkrijgbaar is en een lange houdbaarheid heeft. Gewoon simpel werken met datgene wat voor handen is.
De uitgeholde pompoenen of suikerbieten met een kaarsje buiten neer gezet als wegwijzer voor degene die aan de andere zijde zijn? Tweezijdige gezichten; een vrolijk om de voorouders te verwelkomen en en een afschrikkend om de ongewenste buiten te houden?
Uitgaande van de Keltische achtergrond van Halloween in Samhain kwam ik op een Ierse legende uit: Jack O’Lantern. Een legende uit de 18e eeuw waar natuurlijk vele varieteiten op bestaan. Zouden we hem buiten de deur proberen te houden in de tijd van het jaar dat de sluiers dun zijn?
There was a stingy drunkard of an Irishman named Jack; who tricked the Devil into climbing an apple tree. Then Jack quickly cut the sign of a cross into the trunk of the tree; thereby preventing the Devil from climbing down. Jack made the Devil swear that he wouldn’t ever come after Jack’s soul again or claim it in any way. However, this did not stop Jack from dying and when he did he was not allowed into Heaven, because of his life of drinking, being tightfisted and being deceitful. And because of the oath the Devil had taken Jack was not allowed into Hell either. “But where can I go?” asked Jack. “Back where you came from!” replied the Devil. The way back was windy and dark. The Devil, as a final gesture, threw a live coal at Jack straight from the fire of Hell. To light his way and to keep it from blowing out in the wind Jack put it in a turnip he was eating. Ever since Jack and his “lantern” has been traveling over the face of the earth looking for a place to rest.
Enkele bronnen:
Facebook
Twitter
Ravelry
Flickr
