Helygen Celli

Al weer twee weken terug waren twee vrienden aan het wandelen bij onze grove, waar ze een dramatische ervaring mee maakte. Een opgeschrikt ree rende in volle vaart tegen het prikkeldraad wat er die week was neergezet om de percelen van Natuurmonumenten en de boeren te scheiden. Het reetje is in de armen van mijn vriendin gestorven, niet van de verwondingen, maar van de shock. Als ware dierenliefhebber ging dit aan haar hart.

Op deze ervaring heeft ze contacten gehad met Natuurmonumenten en gehoord over de moeilijkheden voor de reeën en herten in dit gebied, maar ook over de ontwikkelingsplannen van het gebiedje. Het was voor ons aanleiding om gisteren, voor Beltaine ons in te zetten voor dit bijzondere gebied en de dieren die er zijn.

Goed, wat we gedaan hebben is het verschrikkelijke prikkeldraad markeren met afzetlinten, zodat het opgemerkt wordt door de dieren. Het is niet de eerste keer dat een door loslopende honden opgeschrikt ree zich in paniek doodloopt op het prikkeldraad. Het ziet er niet uit, we trokken ook goed de aandacht van wandelaars in de omgeving. Dat het een signaal zowel voor de mensen als de dieren mag zijn!

Het reetje zou al twee weken geleden zijn opgehaald. Tot onze verbazing lag het er nog steeds. Uitgepikte ogen, vliegen en maden en een ongelofelijke stank. Een beheerder van een wat verderop gelegen landgoed kwam ook nog poolshoogte nemen op onze activiteiten, waarop nogmaals Natuurmonumenten gebeld werd op het dier op te halen.

Enfin, diverse mensen en organisaties zijn op de hoogte van de gebeurtenis en de actie die we hebben ondernomen. Er is ons toegezegd dat in de loop van de weken het prikkeldraad weer verwijderd word, om zo de reeën en herten een doorgang te verlenen naar veilige gronden. We houden het in de peiling!

Tijdens ons eerst ritueel op deze plek hadden we een eikje geplant. Het eikje heeft het helaas niet gered, we waren wel verrukt dat er zich spontaan een berkje heeft gevestigd. Naast de vele elzen, past deze beter in het gebied. Bijzonder was ook de diversiteit in plantengroei rond het beekje te zien, wat er in een jaar tijd kan gebeuren. Natuurlijk was het voorzichtigheid alom om hier te lopen; kikkertjes in alle maten sprongen rond onze voeten, vlinders dwarrelden rond ons heen; koolwitjes, oranjetipjes en klein geaderde witjes…

.. green, garden, guidance, gift, Gaia, Goddess, gwersu and Grove.

My garden, a few weeks ago. In the back there will be my Grove. The Grove is for me the most essential of all these, a part of my spiritual tradition; druidry … A sacred place in the forest, a park or garden but also a group of Druids. In my own garden I have a tiny grove, where I study my gwersu (lessons), a sacred place to honour life.

Twee foto’s van mijn tuin een paar weken geleden. Achter in de tuin heb ik een cirkel gemaakt, mijn grove. Vorig jaar heb ik er een aantal wilgen in geplant, helaas zijn deze niet aangeslagen. Een grove zonder bomen is niet compleet. In de komende weken ga ik op zoek naar een paar meer geschikte bomen.

Binnen de druidische traditie is een Grove is een groep van mensen die samenkomen in de Druïden traditie om het leven, het landschap, hun voorouders, hun erfgoed en elkaar te eren. Het is een ontmoetingsgroep, waar druiden en geinteresseerden samenkomen om de jaarfeesten te vieren. Volgens de klassieke schrijvers was een nemeton of een grove de plaats waar de oude druïden samenkwamen, vaak een cirkel – of ovaalvormige open plaats in een bos. Een heilige plaats, een tempel in de buitenlucht.

Tacitus Germania beschrijft het als volgt: “De ‘grove’ (een cirkel van bomen) is de basis onder het geloof. Men ziet dat als de bakermat en verblijfplaats van het Goddelijke. Het goddelijke is in alle dingen en dat eerbiedigen zij dan ook”

De heilige boomcirkel kun je in de natuurlijke wereld bezoeken, een open plek in het bos, in een park of je eigen tuin, bijvoorkeur onder de eiken, de heilige boom van de druiden. Het is een plek om verbinding te maken: met jezelf, de natuur en met elkaar. Een veilige plek voor meditatie, complentatie en zelfonderzoek. Het is een plek van rust om naar binnen te keren, even stil te staan bij het leven.

Ook in de innerlijke wereld kun je deze plek van kracht en heling opbouwen, door visualisatie …, voor meditatie, voor magisch werk, voor het vieren van de jaarfeesten. De kracht van de bomen om je heen te voelen, de kracht van de aarde en de hemel, de geuren en geluiden. Mijn virtuele grove is een open plek in een eikenbos, waar op de vier hoeken van de cirkel vier bomen staan, die corresponderen met de elementen. Zo het seizoen in de natuurlijke wereld verander, verandert bij mij ook de energie in de grove met de seizoenen mee. Een plaats van vrede en rust, die uitstraalt naar de wereld.

Deze eerste van de voorjaarsvieringen is voor mij ieder jaar weer een lichtpuntje in de cyclus van het jaar. Na de donkere ingetogen wintertijd, voel ik in mijn lijf en leden de behoefte om me te reinigen, mezelf voor te bereiden op de vruchtbare tijd van het jaar. Het opruimen van het winterafval, me ontdoen van datgene wat een goede groei van het nieuwe zaad zal belemmeren.

Twee jaar terug schreef ik in mijn stukje over Imbolc:
Imbolc is ook de tijd om jouw goede, maar wellicht wat vage voornemens te concretiseren. Bedenk wat je zou willen en kunnen doen en maak een keuze. Tijd, kennis en energie hebben immers grenzen. Je kunt dit plan vormgeven in een ritueel, je zaait als het ware jouw goede voornemen, die op een later tijdstip pas vruchten af zullen werpen.

De afgelopen weken heb ik me al bezonnen op datgene wat ik wil zaaien. Vandaag wil ik het kracht bezetten met een mooi ritueel. Ik vier Imbolc met de Fearn Grove, ergens in de omgeving van Dieren. Hopelijk is het weer niet te storm / regenachtig opdat we ons ritueel buiten kunnen houden.

Wintergevoel:
Op het noorden in de Grove
berijpt
winterhard overblijvend bonekruid
(Satureja montana)
over een brok aventurijn

In de tuin zijn er drie dezelfde planten opgekomen, waarvan ik nog steeds niet heb kunnen ontdekken wat voor plant het is. De NN zijn nu ongeveer 60 centimeter hoog en staan tussen de stokrozen. Het blad lijkt wel wat op dat van de stokrozen, maar is toch anders, veel getander. Een van de planten heeft een stevige knop ontwikkeld, of zal het nog meer blad zijn?

(more…)