Daisy
de ene dag een dametje in de dop,
de andere dag een enthousiaste bouwvakker …
en dan is het weer prinses …
Een prinsesje met een duidelijk eigen mening,
ze vind echt niet alles meer mooi,
ze wil ook zeker niet alles meer aan …
Een groot succes was een bezoekje met oma aan de LYS,
stof en garen uitzoeken voor jurkjes, truitjes en een tuniekje.
Foto’s kijken op Ravelry (ook haar favoriete site)
Die is mooi oma! Zoals een 2-jarige dame in de dop verkiest;
roze en paars … blauw is voor jongens!
Kreten van blijdschap en verrukking toen ik liet zien dat ik kleertjes aan het maken was.
Dat lieve heldere stemmetje en die stralende ogen … voor mij???
Daar smelt je oma-hart toch van :-)
En toen de kleren klaar waren vond ze ze mooi, maar aantrekken ho maar.
Een paar dagen later wat ze niet in de bouwvakker- maar in de prinses-stemming,
prinses was weer mooi! Pfffj, oma weer blij :-)
… enne …. het is maar dat je het weet, prinses is veel omvattend;
de Disney figuurtjes, de kleur roze, jurken en rokken,
zowel oma en Daisy, ze trouwen met een prins niet met opa,
ze dragen hakken en draaien rondjes
De laatste maanden heb ik weinig geschreven op mijn blog.
Het zijn emotioneel pittige tijden, waarin vreugde en verdriet dicht bij elkaar liggen.
Intense ervaringen, zo verschillend en zo verbonden.
Vandaag een blogje over de vreugde in mijn leven.
Daisy! Er is zoveel over dit meisje te vertellen, ieder week zou ik blogjes vol kunnen schrijven over onze belevenissen. En ja, dat laatste blogje is al weer 9 maanden geleden geschreven.
Wat gaat de tijd toch snel, ze is al weer ruim 1 jaar en 9 maanden oud. In die afgelopen maanden zijn er heel wat “eerste keertjes” geweest. Stuk voor stuk bijzondere momenten.
natuurlijk de eerste woordjes en eerste stapjes, al is dat al weer zooooo lang geleden
de eerste tekening die prijkt op de gangkast
het eerste dansje; wiebelkonten en rondjes draaien
écht oma genoemd te worden, na mama, hama, homa en andere varianten
het horen van een liedje zingend in bed; lalalal … op het wijsje van Woezel en Pip
die keer door Daisy uit haar bedje geroepen worden omdat een van haar knuffels een poepluier had ;-)
alle woordjes die worden nagezegd inclusief “daisy papagaia”, aardbeienyoghurt, tovertuin
ze een stopwoordje heeft; opa toch, oma toch ….
En zo’n ander bijzonder momentje was onlangs … Daisy heeft een half uurtje op haar stoeltje zelf zitten spelen. Heel rustig en geconcentreerd een puzzeltje maken. Wat een aparte ervaring!
Endat nu Daisy zelf vraagt om gemasseerd te worden met lavendelolie of baby-calendula creme voor haar middagdutje, en dat ze dan ook vraagt om in bedje te worden gelegd ….
Als een trotse oma geniet ik van Daisy. Het oppassen nu anderhalve dag in de week is soms erg vermoeiend, maar vooral ook erg leuk. Samen spelen, kletsen en zingen, boekjes lezen etc. Stein of Oezel & Pip kijken (Baby Einstein of Woezel en Pip in de Tovertuin) als we moe zijn, lekker gezellig op de bank
En dat ze heel goed kan helpen met tafeldekken, alles wil proeven wat oma ook eet, dol op kaas en appelstroop is, Vlekje knuffelen, graag naar de bibliotheek gaat om boekjes uit te zoeken, dat ze heel goed wat ze wil en niet wil.
En dat ze ook al een klein yarn-snobje is geworden :-)
Kwaliteit van wol kun je beoordelen door het langs je wang te wrijven. De kleuren worden benoemd, het garen is mooi of bah! Katoen is touw. Zelfgesponnen wol is het meest favoriet en een plukje ongesponnen wol is helemaal feest.
Dat truitje wat ik onlangs van een leuk Wibra garentje met wol had gemaakt zeker niet. Daisy weigert dit truitje aan te trekken of houden. Bah, nee!!! schreeuwt ze uit en huilt van frustratie en boosheid. Een zeer atypische reactie voor het meisje. Jammer van oma’s breitijd. Ik had het kunnen weten, tijdens het breien wilde ze er al niets van weten i.t.t. mijn andere wollige werkjes.
Voor een volgend truitjes mag ze zelf de wol uitzoeken, ik ben benieuwd!
Dat opa’s en oma’s zo vol van hun kleinkinderen waren had ik tot voor bijna twee jaar terug niet begrepen. Dat je blij bent oke, maar dat het zoveel met je doet, dat had ik niet gedacht. Ik ben blij dat Daisy in ons leven is gekomen, een waar bommetje vitamine geluk.
Al weer 11 maanden en een paar dagen oud is dit kleine mensje al weer. Een mensje, ja echt, zoveel activiteit en levendigheid kun je toch geen baby meer noemen :-) Het is ongelofelijk boeiend om te volgen hoe Daisy zich ontwikkeld, volgens mij noem ik dat in ieder logje over haar.
Enkele hoogtepunten van de afgelopen weken:
Daisy is een expert in het geven van vaak heel natte zoenen.
ze vind alle kleine pluisjes wol en geeft ze aan mij.
ze wijst van alles aan en wil namen weten van dingen.
ze staat al enkele seconden vrij in de ruimte.
Daisy eet het liefste zelf, samendoen met oma is ook goed.
ze vind boekjes met flapjes het leukste om te lezen.
ze deelt graag een rijstewafel met je.
ze vermaakt zich prima met het scheuren van een wc-papiertje.
ze babbelt heel wat af en heeft natuurlijk ook zelf wat te vertellen op haar log ….
Dit weekend had ik Daisy’s Pumpkin Pants afgemaakt. Een lekker warme broek van sokkengaren, waarin ze vrij kan kruipen over onze toch-best-wel-koude-vloer. Natuurlijk wilde ik hier een foto van maken, maar denk maar niet dat Miss supersnelkruiper een seconde stil blijft zitten. Beweeglijkheid is de voornaamste reden dat ik de laatste tijd geen foto’s heb laten zien. Scherpe foto’s maken is een regelrechte uitdaging voor deze trotse oma. Tips van andere fotograferende ouders en grootouders zijn welkom!
Met het lekkere weer gisteren konden we het toch niet laten om een klein babybadje te kopen. Goede temperatuur buiten, een klein en vooral niet te fris windje en een pracht van een kleindochter die al behoorlijk stevig zelf kan zitten. Dat zijn toch dé ingrediënten voor badder-plezier!
Voor het meiske was het een serieuze aangelegenheid; erg ging zichtbaar veel denkwerk in haar kleine koppie om – zoveel te onderzoeken. Als opa Ja! knikt kan er een even een lachje vanaf. Winnie de Poeh die op de bodem geplakt zit, plastic wat een grappig geluidje maakt als je er met nageltjes overheen gaat, drijvende sleutels en ook dat lekkere blauwe bekertje. Oma deed er water in en liet het er weer uitlopen – Daisy teste de kwaliteit van het bekertje. Is het bestand tegen die twee tandjes?
7 maanden genieten alweer van dit kleine wonder! Iedere oppasdag beleven we weer wat nieuws met Daisy.
Prachtige grijsblauwe ogen, haartjes die sinds kort beginnen te krullen. Grappig hoe die van de een op de andere dag verschijnen – vrolijke pijpekrullen geven iets heel eigenwijs, passend bij haar karakter. Innemend eigenzinnig. Ja-knikken, nee-schudden, dol op complimentjes, zingen en dansen. Een betoverende lach, geconcentreerde blik, een pruilend lipje, soms ronduit gefrustreerd met stampende voeten.
Omrollen
Ze is gek op zitten en begint al wat te billenschuiven. Een klein feestje, kraaiend van plezier, als ze op de bank staat steunend aan de rugleuning. Die blik, zo trots als een pauw kijkend dat ze dat toch mooi kan. Omrollen en op de buik liggen zijn nog steeds niet favoriet. Pas als ze denkt dat je niet kijkt en haar favoriete speeltje is buiten bereik gaat ze toch om.
Facebook
Twitter
Ravelry
Flickr