Helygen Celli

Slapende schone

Daisy; our sleeping beauty. Five months old, very active and curious, want to see and join everything. Yet, sometimes she has to sleep, if she likes it or notshe falls sound asleep. I really enjoy her – such a lovely baby

Daisy: Iets meer als vijf maanden oud, nieuwsgierig, leergierig, wil overal bij zijn en eigenlijk liever niet slapen. Haar nieuwste hobbies zijn sokken uittrekken en sleutels weggooien. Fitness voor oma om ze weer aan te trekken of op te rapen  :-) Andere favoriete bezigheden zijn gezichten voelen en liedjes zingen. En ja, dat alles is toch wel vermoeiend en soms crashed ze van het een op het andere moment in een diepe slaap. En ook dan is ze zo leuk om naar te kijken. Love!

Onwerkelijk was het vier weken geleden.
Alert en gespannen, moeizame nachten van slecht slapen; het ingooien van een ruit en brandstichting voor je deur gaat je niet in de koude kleren zitten. Eén nachtje heb ik weer enigszins normaal geslapen, ontspannen, zonder herbelevingen of opschrikken van de kleinste geluiden. Tot ik vannacht uit mijn dromen werd gerukt. Een knal, gevolgd door veel glas gerinkel. Acuut wakker, wat is hier aan de hand, waar is dit? Manlief en ik stonden direct stijf van de stress naast ons bed. Snel wat kleren aangeschoten, de zaklamp gepakt en naar buiten, poolshoogte nemen. Een zucht van verlichting, het is niet bij ons!

Manlief keek voor de zekerheid even of alles bij de buren in orde was, die namelijk zijn nauwelijks thuis. Niet dus! De voorruit van de buren was gesneuveld; een gat van wel meer dan een meter doorsnede door het dubbele glas heen. Daar sta je dan weer, te trillen op je benen. De politie gebeld, het verhaal gedaan; “gaat u maar weer rustig slapen, we sturen een collega langs”. Alsof je rustig slaapt … met die schrik in je lijf is dat niet zo simpel. We hebben dan ook gewacht tot de politie langskwam om poolshoogte te nemen.

Dit keer zullen ze in de buurt zijn geweest, met tien minuten waren ze al ter plekke. De ruit was ingekeild met een makelaarsbord; één lag in hun woonkamer en andere stond voor hun voordeur. De eerste vraag die je dan gesteld krijgt; of wij dat gedaan hebben … Nee, natuurlijk niet, we hebben de agenten nogmaals ons verhaal gedaan, hen er op geattendeerd dat er dit keer wellicht wel materiaal te onderzoeken is, vingerafdrukken op het bord dat binnen lag. Tja, dat zou pas gebeuren als de buren aangifte doen. De buurtjes staan een onaangename verrassing te wachten als ze weer thuiskomen. Wie weet wanneer, we weten niet hoe we ze eventueel zouden kunnen bereiken.

Een paar weken geleden vertelde ik een vriendin nog dat het zo heerlijk rustig wonen is in ons dorp, nu voelt het onveilig. De schrik is dit keer wat minder groot, ik merk dat ik vooral boos ben. Wat is dit voor een onwerkelijk gebeuren. Wie is er zo bizar om dit soort dingen uit te halen. Hmmfffffff :-(

Schilderij: Anxiety – Regina Lafay
Bron: The Survivor Art Gallery

Na weer een gebroken nacht vol nachtmerries, van angst met spanning in mijn lijf, ben ik al doodmoe als ik wakker wordt. Ik heb heel wat over voor een rustige nacht, een verkwikkende slaap zonder al die intense dromen. Het went gewoon weg niet ….

Al van kindsaf aan heb ik veel nachtmerries gehad en veel gedroomd. Het is mijn manier om dingen te verwerken. Het gaat er nu echter wel heel heftig aan toe, herbeleving op herbeleving van de traumatische gebeurtenissen uit mijn leven. Het akkefietje van twee weken terug heeft alle sluizen weer open gezet.

Zucht! Hoop blijven houden, ik weet dat de nachtmerries met de tijd weer af zullen nemen….