Helygen Celli

After 3 lessons ...

My loom, a Louet W70 up and running ...

Afgelopen dinsdag had ik alweer mijn derde weefles in Apeldoorn. In de eerste les zijn we begonnen met het maken van de schering. In de tweede les hebben we de schering opgebonden aan de achterkant en zijn we begonnen met het doorhalen van de draden door de hevels. In de derde les heb ik de draden door het riet gehaald en is de boel aan de voorkant vastgemaakt. Wat een werk, wat een werk voor je eindelijk aan het “echte” weven toekomt. Een stukje in de les gedaan, de rest mogen we thuis, als huiswerk doen.

Ik heb mijn getouw in de woonkamer gezet, lekker voor de kachel met uitzicht op de tuin, waar de vogels op en af vliegen naar het voer en de vetbollen. Luisterend naar een podcast op mijn mp3-speler was het weven de afgelopen dagen een heerlijk ontspannende bezigheid. Ik ben nu al halverwege mijn eerste project; een eenvoudige sjaal in linnenbinding. Goede kans dat ie voor de kerst al klaar is. Jammer dat ik tot januari moet wachten tot de volgende les, waarin we het werk van het getouw afgaan halen.

W is for … weaving
I am currently working on my first project for my lessons.

Een inhaalslag voor de ABC-along. De W is voor weven … 

Sindskort heb ik een weefgetouw, eerder vertelde ik al dat ze nog wat nukken had. Ze is nu operationeel, vanmiddag ben ik er nog mee aan het werk geweest. Mijn huiswerk van mijn weeflessen aan het doen. Het doorhalen van alle draadjes door de oogjes van de hevels. 

Samen met een spinvriendin heb ik weeflessen in Apeldoorn. Komende maandag is het al weer de derde keer van de tien lessen.. Even wennen hoor, al die begrippen en termen – en wat een klus is het om het getouw weefklaar te krijgen. Ik ben benieuwd of ik maandag al kan gaan weven. Het eerste project is lekker praktisch; een sjaal. Uiteraard in paarstinten.

Het borrelt van de ideeën voor projecten om te weven – nu eerst het een beetje in de vingers krijgen.

Vanmiddag hebben we de auto volgeladen met weefgetouw en spinnewiel en zijn we naar de “dokter Louet” in Lochem gegaan. Mijn spinnewiel Julia, wat ik nog niet zo gek lang heb, zat niet zo lekker in haar vel en moest even na gekeken worden.  Een garrel in het wiel, een aanlopende spoel, weinig trekkracht en een versleten remtouwtje na nog geen pond spinwerk. Dat klopt toch niet helemaal.

Met mijn huisapotheekje kwam ik niet ver. Het meissie ging vanmiddag helemaal uit elkaar op de werkbank. Jan Louet bekeek al haar delen om te ontdekken waar het hem in scheelde …. Een paar kleine afwijkingjes,die elkaar ongelukkigerwijs versterkten in plaats van opheven bleek het punt. Een nieuw remtouwtje, een nieuw asje en wiel, wat duwen, trekken, een schuurpapiertje en wat aandraaien en ze spin nu weer als een zonnetje. 

Ik moet zeggen, dat het wel wat heeft hoor, zo’n hal vol met onderdelen en halve spinnewielen, weefgetouwen en ander moois. Ik keek mijn ogen uit!

Viavia heb ik onlangs een tafelweefgetouw gekregen met een onderstel – een oudje, een Louet W70. Wat ik zo begreep een van de eerste generaties, die Louet gemaakt heeft. Prima spul, de vorm veranderd in de loop der tijd iets, functioneel blijft het. Maar goed, vol optimisme zijn we vorige week begonnen alle losse stukkenvan het getouw aan elkaar te zetten. Na een boel gepuzzel en gezoek, van weven en getouwen nog geen kaas gegeten, bleken er tóch een aantal onderdelen te ontbreken.

Handels om de schachten te bewegen en schroeven en bouten om het onderstel in elkaar te zetten, deze hebben we dus vandaag gelijk gekocht. Verder bleek ze wel compleet te zijn. Net thuis konden we vol enthousiame verder met het monteren, bleken de koorden toch nét te kort te zijn om bij de handels te gebruiken. Morgen nog even wat nylonkoord bij de bouwmarkt kopen. Stapje voor stapje wordt het wel wat :-)

Omdat we toch in Lochem waren, hebben we gelijk nog even in de showroom naar de nieuwe modellen kaardemolens en de diverse weefgetouwen gekeken. Jane, de nieuwste versie van mijn getouw, ziet er erg gelikt uit. Wie weet over een jaartje of wat, ik de slag te pakken heb en toe ben aan een 8 schachts…. ik ga alsvast maar sparen ;-)

Tijdens mijn vakantie vond ik bij het Ezelsoortje in Roermond het boek “Kaartweven voor beginners en gevorderden” uit de jaren ’70. Met deze weeftechniek kun je prachtige banden maken. Na wat in het boek gelezen te hebben, wilde ik dit ook eens proberen. Het ziet er eenvoudig uit, in de praktijk vind ik het nog best wel lastig. Al is natuurlijk alle begin moeilijk.

Een tijdje terug had ik twee flinke dozen met weefgaren van Gerda gekregen; zwart en fuchia leek me wel lekker knal om mee te beginnen. Van een pak speelkaarten heb ik vierkante kaartjes gemaakt en gaten in de hoeken geponst waar de schering door wordt opgespannen. Een paar lijmklemmen om de draden aan vast te knopen. Een weefspoeltje is geimproviseerd van een stukje golfkarton.

Als eerste project staat in het boek een band met een kepermotief stap voor stap uitgewerkt, waarbij 16 kaartjes worden gebruikt. Enfin, ik ben gisteren de hele ochtend bezig geweest de schering klaar te maken. Garen afmeten, vastknopen, neerwaarts door de gaatjes heen rijgen, vastknopen, volgend draadje, letten op de kleurvolgorde. Een geduld- en precisiewerkje.

Hoe zou het werken? Het was even zoeken om de slag te pakken te krijgen, hoe draai ik de kaartjes, waar moet ik nu de inslag tussen door doen? Gut, hoeveel slagen heb ik nu al gemaakt? Wellicht dat wol toch niet zo’n fijn materiaal is om mee te beginnen; de draden “kleven” nogal aan elkaar.

Na een half uurtje prollen, uithalen en opnieuw beginnen gaat het ergens op te lijken.
Ik ben verwonderd, er komt een motief in, wow!

Tijd voor pauze, dit is het resultaat na koffie en nog een uurtje weven. De motiefjes ontstaan door het draaien van de kaartjes; het aantal draaiingen en of je voor- of achteruit draait maakt veel uit. Snappen doe ik het nog niet ;-)