Helygen Celli

De langste nacht is weer geweest.

Licht krijgt ieder jaar uiteindelijk weer de overhand op het duister. Het is het afwisselend spel van licht en duister, groeikracht en afbrekende krachten. Ze bestaan naast elkaar, zonder duister kunnen we het licht niet zien. De één kan niet zonder de ander …

De wetenschap dat het licht weer terugkomt geeft hoop ….

Moge de zegeningen jouw hart vervullen,
zegeningen voor jezelf en voor anderen.
Voel en spreek van de hoop en nieuwe tijden.
Zegeningen voor jou en al die jou lief zijn
in deze tijd van vreugde en verandering.

Bron afbeelding

2 jaren, 5 maanden, en 5 dagen oud ….

Nu haar mamma al weer enkele maanden bij de thuiszorg werkt, passen wij/ik wat vaker op. Momenteel zo’n twee twee-en-een-halve dag per week. Het blijft intensief, zal het ooit veranderen, het blijft genieten, hoop dat dat nooit veranderd. Ook oma’s trots lijkt onveranderlijk aanwezig te blijven. Iedere keer kijk & luistering ik weer vol verbazing , of is het verwondering, naar wat ze doet en zegt. Dat kleine hummeltje wordt groot, is nu echt een eigen uniek individu, met bijbehorende gebruiksaanwijzing vol voorkeuren en nukken.

En oh, wat leert ze momenteel snel…  je moet echt opletten met wat je zegt, een krachtwoord dat ontsnapt wordt de rest van de dag herhaalt. Het leren of is het nog kopiëren van de dingen die we doen. Dingen waar ik blij en soms ook minder blij mee ben, … omdat ze naast m’n kwaliteiten ook mijn schaduwkanten laat zien ;-)

Afgelopen week had ik mijn Julia weer even nodig en had haar in de kamer gezet. Daisy wilde prompt weer ‘spinnen’ op ‘haar’ wiel. Niet eventjes, maar minuten achter elkaar wist ze een constant tempo aan te houden. Ik zat met verbazing te kijken. Ze heeft deze week, uit eigen beweging, bijna meer achter het wiel gezeten als ik.  Ook heeft een manier gevonden om het wiel te laten stoppen; blazen in het spingat en ‘stop’ zeggen. ;-) “Net als bellen blazen oma”

Een van de hoogtepunten op een dag is ook het samen ontbijten met warme havermout. Lekker met sojamelk, de ene keer wat vers fruit, de ander keer jam, diksap of zelfs appelmoes als extra zoetje. En ja, Daisy gaf een demonstratie van hoe je een potje met de flessenlikker kunt schrapen. Je hoeft geen biologische band te hebben om talenten door te geven :-)))

Ik blijf erbij … Het is een geluk om de wereld met zo’n kleuter te kunnen bekijken & beleven.

Daisy
de ene dag een dametje in de dop,
de andere dag een enthousiaste bouwvakker …
en dan is het weer prinses …

Een prinsesje met een duidelijk eigen mening,
ze vind echt niet alles meer mooi,
ze wil ook zeker niet alles meer aan …

Een groot succes was een bezoekje met oma aan de LYS,
stof en garen uitzoeken voor jurkjes, truitjes en een tuniekje.
Foto’s kijken op Ravelry (ook haar favoriete site)
Die is mooi oma! Zoals een 2-jarige dame in de dop verkiest;
roze en paars … blauw is voor jongens!

Kreten van blijdschap en verrukking toen ik liet zien dat ik kleertjes aan het maken was.
Dat lieve heldere stemmetje en die stralende ogen … voor mij???
Daar smelt je oma-hart toch van :-)

En toen de kleren klaar waren vond ze ze mooi, maar aantrekken ho maar.
Een paar dagen later wat ze niet in de bouwvakker- maar in de prinses-stemming,
prinses was weer mooi! Pfffj, oma weer blij :-)

… enne …. het is maar dat je het weet, prinses is veel omvattend;
de Disney figuurtjes, de kleur roze, jurken en rokken,
zowel oma en Daisy, ze trouwen met een prins niet met opa,
ze dragen hakken en draaien rondjes

Hmmm … ik besef me nu net dat het al weer bijna een maand geleden is, dat ik iets op mijn weblog heb geschreven. Eigenlijk had ik niet veel meer te melden dan dat vooral het uithalen van mijn breiwerk een succesvolle activiteit is :-) Tja, dat klopt natuurlijk niet. Als je me kent en/of mijn tweets leest, weet je wel beter.

Ergens in de afgelopen weken is het me weer eens allemaal te veel geworden en ben ik een beetje in elkaar gestort. Een beetje erg eigenlijk. Het ging gaat  gewoon niet meer; ik kon me niet concentreren, slecht slapen, eindeloze dromen en nachtmerries, storm in mijn hoofd, zorgen om mijn familie, alles zwart zien en moe, moe, moe. Er hoeft maar .. dit .. te gebeuren of ik ben helemaal van slag.

Van de leuke lieve dingen, zoals een extra knuffeltje van Daisy, maar ook en nog meer van de onzekere en verdrietige dingen. Het valt niet mee om mijn hoofd boven water te houden, niet in dieper in de grijze depressieve massa te verdwijnen. Ieder jaar is voor mij een struggle om de winter door te komen, dit jaar is zwaarder dan ooit.

En ook al ‘horen’ die depressies en winterdepressies bij mijn leven, blijf ik het moeilijk om aan mezelf toe te geven, dat ik langzaam weer wegzink. De balans tussen dingen doen en niet doen, hulp vragen, lastig, lastig, lastig. Ik wil niet klagen, maar dragen kan ik het ook niet.

De ziekte K en het overlijden van mijn moeder, de ziekte K en operaties van mijn zwager, zorgen om mijn vader en zusje, DH die tegen een burn-out aan zit, DD & SIL die beide ook niet lekker zitten met hun werk … het hakt(e) er emotioneel nogal op in. Onlangs hebben we gelukkig weer eens goed nieuws gehad. Mijn zwager is nu weer vrij van kanker, ze hebben met de laatste operatie alles kunnen verwijderen. Oh, wat zijn wij ben ik blij en opgelucht, dat is onvoorstelbaar!

Het spinnen, verven en breien blijven welkome afleidingen. Langzaam aan komt de inspiratie weer een beetje terug en kan ik me ook weer wat meer concentreren. In hele kleine stapjes …

Nog een maand en één dag, dan kunnen we Ostara vieren. Ik tel letterlijk de dagen af. Ik kijk uit naar de lentezon en échte zomers warmte. Tot die tijd is het nog even uitzingen. Frisse lucht, buiten zijn, wandelen, luisteren naar de vogels die weer volop zingen. Ik kijk naar die kleine dingen die het leven mooi en de moeite waard maken; ik kan niet anders. Ik weet het, over een paar weken voel ik me weer een stuk lekkerder.

Op wollig gebied keutel ik rustig verder. Niet altijd met even veel zin of succes, maar het is die tactiele ervaring, die me hier in het heden houdt en voorkomt dat ik helemaal in het grijze verdwijn. Op een ander moment doe ik wel weer een verslagje in wollige woorden.

Jong geleerd is oud gedaan…
De afgelopen maanden heeft Daisy vol belangstelling toegekeken hoe ik aan het breien en spinnen met het wiel en spintol ben. Natuurlijk wil ze meehelpen, meedoen en zelf doen. Met draadjes en plukjes wol spelen, voelen, ruiken. Met een draadje zit ze naast me op de bank, dezelfde armbewegingen makend. Daisy ook beie. Laatst keurde ze haar “breiwerk” af; nie mooi, oma uithalen, daisy nieuwe wol hebbe.

Daisy spinne,
niet oma spinne nee,
die oma spinnewiel,
die weg,
daisy doen

Af en toe kost het wat moeite om uit Daisy’s volzinnen op te maken, wat ze precies wilt. Gistermiddag bracht ze haar boodschap luid en duidelijk over. Ze wilde nu écht spinnen achter háár wiel. Niet achter het wiel van oma, net mét oma, maar zelf háár wiel.

Ik zie haar, als ik even niet oplet, met het wiel spelen, de vlucht ronddraaien, trappen, een draadje in en uit het spingat halen. Al enkele maanden zegt en wijst Daisy vol overtuiging dat de Louet Julia haar wiel is, die van oma is de Ashford Joy.En zo kwam het er van dat ze gisteren zelf op een stoeltje achter het haar spinnewiel zat. Wat was het meisje blij, een plukje wol erbij, trappen op de pedalen net als oma. Net echt!