Helygen Celli

Hmmm … ik besef me nu net dat het al weer bijna een maand geleden is, dat ik iets op mijn weblog heb geschreven. Eigenlijk had ik niet veel meer te melden dan dat vooral het uithalen van mijn breiwerk een succesvolle activiteit is :-) Tja, dat klopt natuurlijk niet. Als je me kent en/of mijn tweets leest, weet je wel beter.

Ergens in de afgelopen weken is het me weer eens allemaal te veel geworden en ben ik een beetje in elkaar gestort. Een beetje erg eigenlijk. Het ging gaat  gewoon niet meer; ik kon me niet concentreren, slecht slapen, eindeloze dromen en nachtmerries, storm in mijn hoofd, zorgen om mijn familie, alles zwart zien en moe, moe, moe. Er hoeft maar .. dit .. te gebeuren of ik ben helemaal van slag.

Van de leuke lieve dingen, zoals een extra knuffeltje van Daisy, maar ook en nog meer van de onzekere en verdrietige dingen. Het valt niet mee om mijn hoofd boven water te houden, niet in dieper in de grijze depressieve massa te verdwijnen. Ieder jaar is voor mij een struggle om de winter door te komen, dit jaar is zwaarder dan ooit.

En ook al ‘horen’ die depressies en winterdepressies bij mijn leven, blijf ik het moeilijk om aan mezelf toe te geven, dat ik langzaam weer wegzink. De balans tussen dingen doen en niet doen, hulp vragen, lastig, lastig, lastig. Ik wil niet klagen, maar dragen kan ik het ook niet.

De ziekte K en het overlijden van mijn moeder, de ziekte K en operaties van mijn zwager, zorgen om mijn vader en zusje, DH die tegen een burn-out aan zit, DD & SIL die beide ook niet lekker zitten met hun werk … het hakt(e) er emotioneel nogal op in. Onlangs hebben we gelukkig weer eens goed nieuws gehad. Mijn zwager is nu weer vrij van kanker, ze hebben met de laatste operatie alles kunnen verwijderen. Oh, wat zijn wij ben ik blij en opgelucht, dat is onvoorstelbaar!

Het spinnen, verven en breien blijven welkome afleidingen. Langzaam aan komt de inspiratie weer een beetje terug en kan ik me ook weer wat meer concentreren. In hele kleine stapjes …

Nog een maand en één dag, dan kunnen we Ostara vieren. Ik tel letterlijk de dagen af. Ik kijk uit naar de lentezon en échte zomers warmte. Tot die tijd is het nog even uitzingen. Frisse lucht, buiten zijn, wandelen, luisteren naar de vogels die weer volop zingen. Ik kijk naar die kleine dingen die het leven mooi en de moeite waard maken; ik kan niet anders. Ik weet het, over een paar weken voel ik me weer een stuk lekkerder.

Op wollig gebied keutel ik rustig verder. Niet altijd met even veel zin of succes, maar het is die tactiele ervaring, die me hier in het heden houdt en voorkomt dat ik helemaal in het grijze verdwijn. Op een ander moment doe ik wel weer een verslagje in wollige woorden.

Tja, hoe zal ik het eens noemen,
hoe zal ik het eens opschrijven?

Help!
De afgelopen twee weken waren donkergrijs. Niet van wol of verf dit keer, maar van mijn sombere gedachten. Het humeur van een oorwurm, niet kunnen genieten, alles gaat mis, doodmoe, niet kunnen concentreren.  Kou, die met een warme kachel, trui en sokken niet te verdrijven is. Alles of niets. Vooral veel niets en negatief denken. Het kaarsje flakkerde natuurlijk al een tijdje wat onstabiel, maar twee weken geleden ging het echt uit. Op zich ook niet gek, na een emotioneel half jaar, het verlies van mijn moeder is nog zo kort geleden.

Deze stemming ken ik vanmijzelf maar al te goed, ieder jaar kom ik hem tegen het einde van de winter tegen, als de laatste loodjes van een winterdepressie. Nu begin november al!  De moed zakt me even in de schoenen? Hoe kom ik de winter door?  Een groot grijs gat!

Het hele repertoire aan hulpmiddelen heb ik weer uit de kast getrokken om in beweging te blijven en niet nog verder gefrustreerd in dat grijze gat verzeild te raken; lichttherapie iedere morgen ruim een half uur, ‘s-middags een half uurtje Wii-fitten, tussendoor naar buiten voor een kleine wandeling. Iedere dag een klein doel stellen. Het helpt …. een heel klein beetje.

Deze zomer hebben we Sint Janskruidolie gemaakt. De plant groeit in onze eigen tuin; een klein illegaal verworven plant heeft zich goed gesettled. Het bloeide in overvloed  tijdens de zonnige warme dagen van dit jaar. Lang geleden heb ik daar al over de plant geschreven. Voorzichtig zal ik deze olie gebruiken, om weer wat warmte te ervaren.

Het is tijdelijk, zo’n winterdepressie. Dat weet ik inmiddels uit ervaring. Het komt als de klok een uur terug gaat en de bladeren van de bomen vallen en het gaat over zodra het langer licht word en de vogels weer beginnen te fluiten. Ook al is het tijdelijk, kan het wel heel lang duren en is het keer op keer weer zwaar om er door heen te komen.

Zucht!

Het is al weer bijna eind januari. Waar blijft die tijd toch?

In breiwerken…. , er zijn al een aantal projecten van de naalden gekomen, het gaat nog steeds goed met mijn voornemens. Helaas heb ik mijn FO nog niet allemaal op de foto kunnen zetten. Even geen tijd, te donker weer, een zeer pijnlijke rug… . Het gaat gelukkig beter, ik loop al weer een stuk vlotter en krijg zelfs mijn sokken weer aan. Ik heb nog nooit zoveel lelijke woorden gezegd als deze week. Niet dat dat helpt tegen de pijn ;-)

Gister dacht ik nog verder van huis te zijn toen er ook nog eens een rugspier in de kramp schoot. Gelukkig is die met wat warmte en Arnica weer tot rust gekomen. Nu al die electrische prikkels nog …. (misschien toch maar eens naar de huisarts deze week?)

Maar goed, breien dus… In de lappenmand, even geen therapie of andere afspraken, dat geeft veel breitijd.
Een heerlijke shrug, een fijne muts, een paar wanten en een paar fraaie vlindersokken zijn klaar. Proeflapjes voor een zijwaarts gebreide sok ontworpen door Yvon van Storm op Zolder, een van de twee sokken “Dryad” met garen van SoZ,naar een patroon uit een nieuw sokkenboek, een flink stuk gebreid aan Johanna. De vlindertjes voor Daisy heb je al kunnen zien.En nu zijn ook deze klaar! Saartje’s Bootees – volgens mij het meest gebreide babyschoentje ever!

Saartje's Bootees

In een dagje tijd heb ik ze nu ook eindelijk eens gemaakt van restjes Klazien’s Kreatie Arwetta sokkengaren. Saartje’s Bootees stonden al maanden in mijn queue.  Het is maar goed dat het schoentje goed meerekt, ik denk dat Daisy er met een maandje uit is gegroeid … en ze zijn zo leuk!

….

Bron foto : Flickr

Een ongelofelijke innerlijke onrust, ongemerkt ben ik toch weer aardig overprikkeld geraakt. De afgelopen paar maanden ging het behoorlijk goed. Geen last van depressies, paniekaanvallen of innerlijke onrust, wel nog steeds die slepende vermoeidheid waar ik al jaren mee te kampen heb.

De laatste vijf maanden ga ik twee of drie keer per week voor antroposofische therapie naar Arnhem. Bewegingsoefeningen via Euritmie en Lichaamsinwrijvingen via uitwendige therapie helpen me om de harmonie in mij zelf te vinden; bescherming, aarding – de balans tussen binnen en buiten te ervaren. Ik kan er geen woorden aangeven; het reikt me iets heel essentieels aan wat in vele jaren van andere therapie zocht, maar niet vond. Tja, en dan stormt het nu weer even ….

Het zij zo! Even terug, pas op de plaats. Welke oefeningen helpen mij het beste om de verbinding met mijzelf weer te ervaren? Een stukje vertrouwen, in plaats van radeloosheid of angst dat er weer een moeizame periode kan komen.

Keuzes maken en zorgen voor rust. Gisteren was KIP-pen in Zutphen, volgende week de Farm and Country fair in IJzerloo. Hoe leuk ik dat ook vind, nu even niet – net als internettten, te veel prikkels in mijn hoofd. Gewoon lekker rustig aan doen en de energie weer naar beneden brengen. Werken met de handen in de tuin, spinnen, wassen en kaarden van vachten – dat helpt!