Helygen Celli

Het is al even een paar weekjes iets rustiger met bloggen. Kort geleden had ik een deadline voor een op te leveren website, waar op het laatste moment erg veel tijd in is gaan zitten. Blijkbaar heb ik wat te gespannen gewerkt, momenteel heb ik last van een ontsteking in mijn rechterbovenarm die het muizen en typen erg pijnlijk maakt. Een oude blessure die de kop op stak. Ik neem even de tijd om weer te herstellen. Mailen, blogs lezen en schrijven, Ravelry bezoeken, het staat allemaal op een laag pitje. Breien gaat gelukkig gewoon zonder klachten, met nog voldoende wol om te wassen, kaarden en spinnen, hoef ik me niet te vervelen.

Schilderij: Anxiety – Regina Lafay
Bron: The Survivor Art Gallery

Na weer een gebroken nacht vol nachtmerries, van angst met spanning in mijn lijf, ben ik al doodmoe als ik wakker wordt. Ik heb heel wat over voor een rustige nacht, een verkwikkende slaap zonder al die intense dromen. Het went gewoon weg niet ….

Al van kindsaf aan heb ik veel nachtmerries gehad en veel gedroomd. Het is mijn manier om dingen te verwerken. Het gaat er nu echter wel heel heftig aan toe, herbeleving op herbeleving van de traumatische gebeurtenissen uit mijn leven. Het akkefietje van twee weken terug heeft alle sluizen weer open gezet.

Zucht! Hoop blijven houden, ik weet dat de nachtmerries met de tijd weer af zullen nemen….

Een grijs-grauwe deken
koortsachtige dromen
zal de mist vandaag optrekken

verlangen naar een sprankje licht
een ruimer perspectief
ik zoek mijn weg …

bron afbeelding

Moedeloos, eindelijk durf ik het voor mezelf toe te geven.
Al weken gaat het niet zo lekker, voel ik me overprikkeld, mijn lichaam is continue in staat van alarm, ik slaap slecht door alle dromen met herbelevingen. Ik ben moe, beter gezegd doodop. Waar ik deze zomer de kracht had om angsten aan te gaan en de depressie en paniekaanvallen draaglijk waren, is het nu op. Het maakt me moedeloos, depressief …. het lukt me niet, ik kom er niet doorheen, hoe graag ik ook wil … Ik zoek afleiding en lichtpuntjes, probeer plezier te houden in de dingen die ik doe, te genieten van de kleine dingen. Het valt niet mee …
Regelmatig zie ik de psychiater, voor een gesprekje om vinger aan de pols houden. Het duurt nog wel enkele maanden voor ik met therapie kan beginnen; lang leve de wachtlijsten in de zorg. Deze week heb ik mijn medicatie verhoogt en ben ik weer een week lichttherapie gestart, in de hoop dat dit wat verbetering gaat brengen.

Schreef ik vorige week nog heel enthousiast over de sleutels voor de toekomst, die we vanuit het reintegratie-traject hebben meegekregen, heeft nu voor mij dit hele traject een time-out gekregen. In de eerste vier weken bewandelden we het traject naar binnen, in de opvolgende drie weken het traject naar buiten, richting de arbeidsmarkt. Deze stap komt voor mij veel te vroeg, werd ik me bewust. Tijd voor een time-out heb ik in overleg besloten ….

Vorige week heb ik voor het eerst sinds maanden weer een fikse paniekaanval gehad. Het deed me beseffen hoe dun de grens is tussen mijn binnen-en buitenwereld. Hoewel ik me steviger voel, dan ooit in mijn leven, is de stevigheid in de basis nog steeds zeer fragiel. Tijd voor een stapje terug, het hervinden en verstevigen van mijn basis. Gegrond en gecentreerd te raken… Mijn sleutel voor de toekomst geeft me handvaten hiervoor…

Ik
Aardt
IJzer
Moedig

Een schitterend gedicht dat mijn sleutel ondersteunt heb ik vorige week van een van de deelnemers gekregen. Ik was zeer ontroerd toen ik dit mocht ontvangen. Misschien dat ik het deze week ook op mijn weblog zet. Een ander geschenk was een anker; een zakje gevuld met houtkorrels aan een lang touw. Het laten ploffen van dit zakje op de grond, zet me met beide beentjes op de grond. Ook heb ik een rode jaspis gekregen; een steen die ik notabene vaak weggeef, maar waarvan ik niet op het idee kom om hem mezelf te schenken. Dankbaarheid alom …