Helygen Celli

2 jaren, 5 maanden, en 5 dagen oud ….

Nu haar mamma al weer enkele maanden bij de thuiszorg werkt, passen wij/ik wat vaker op. Momenteel zo’n twee twee-en-een-halve dag per week. Het blijft intensief, zal het ooit veranderen, het blijft genieten, hoop dat dat nooit veranderd. Ook oma’s trots lijkt onveranderlijk aanwezig te blijven. Iedere keer kijk & luistering ik weer vol verbazing , of is het verwondering, naar wat ze doet en zegt. Dat kleine hummeltje wordt groot, is nu echt een eigen uniek individu, met bijbehorende gebruiksaanwijzing vol voorkeuren en nukken.

En oh, wat leert ze momenteel snel…  je moet echt opletten met wat je zegt, een krachtwoord dat ontsnapt wordt de rest van de dag herhaalt. Het leren of is het nog kopiëren van de dingen die we doen. Dingen waar ik blij en soms ook minder blij mee ben, … omdat ze naast m’n kwaliteiten ook mijn schaduwkanten laat zien ;-)

Afgelopen week had ik mijn Julia weer even nodig en had haar in de kamer gezet. Daisy wilde prompt weer ‘spinnen’ op ‘haar’ wiel. Niet eventjes, maar minuten achter elkaar wist ze een constant tempo aan te houden. Ik zat met verbazing te kijken. Ze heeft deze week, uit eigen beweging, bijna meer achter het wiel gezeten als ik.  Ook heeft een manier gevonden om het wiel te laten stoppen; blazen in het spingat en ‘stop’ zeggen. ;-) “Net als bellen blazen oma”

Een van de hoogtepunten op een dag is ook het samen ontbijten met warme havermout. Lekker met sojamelk, de ene keer wat vers fruit, de ander keer jam, diksap of zelfs appelmoes als extra zoetje. En ja, Daisy gaf een demonstratie van hoe je een potje met de flessenlikker kunt schrapen. Je hoeft geen biologische band te hebben om talenten door te geven :-)))

Ik blijf erbij … Het is een geluk om de wereld met zo’n kleuter te kunnen bekijken & beleven.

Daisy
de ene dag een dametje in de dop,
de andere dag een enthousiaste bouwvakker …
en dan is het weer prinses …

Een prinsesje met een duidelijk eigen mening,
ze vind echt niet alles meer mooi,
ze wil ook zeker niet alles meer aan …

Een groot succes was een bezoekje met oma aan de LYS,
stof en garen uitzoeken voor jurkjes, truitjes en een tuniekje.
Foto’s kijken op Ravelry (ook haar favoriete site)
Die is mooi oma! Zoals een 2-jarige dame in de dop verkiest;
roze en paars … blauw is voor jongens!

Kreten van blijdschap en verrukking toen ik liet zien dat ik kleertjes aan het maken was.
Dat lieve heldere stemmetje en die stralende ogen … voor mij???
Daar smelt je oma-hart toch van :-)

En toen de kleren klaar waren vond ze ze mooi, maar aantrekken ho maar.
Een paar dagen later wat ze niet in de bouwvakker- maar in de prinses-stemming,
prinses was weer mooi! Pfffj, oma weer blij :-)

… enne …. het is maar dat je het weet, prinses is veel omvattend;
de Disney figuurtjes, de kleur roze, jurken en rokken,
zowel oma en Daisy, ze trouwen met een prins niet met opa,
ze dragen hakken en draaien rondjes

Jong geleerd is oud gedaan…
De afgelopen maanden heeft Daisy vol belangstelling toegekeken hoe ik aan het breien en spinnen met het wiel en spintol ben. Natuurlijk wil ze meehelpen, meedoen en zelf doen. Met draadjes en plukjes wol spelen, voelen, ruiken. Met een draadje zit ze naast me op de bank, dezelfde armbewegingen makend. Daisy ook beie. Laatst keurde ze haar “breiwerk” af; nie mooi, oma uithalen, daisy nieuwe wol hebbe.

Daisy spinne,
niet oma spinne nee,
die oma spinnewiel,
die weg,
daisy doen

Af en toe kost het wat moeite om uit Daisy’s volzinnen op te maken, wat ze precies wilt. Gistermiddag bracht ze haar boodschap luid en duidelijk over. Ze wilde nu écht spinnen achter háár wiel. Niet achter het wiel van oma, net mét oma, maar zelf háár wiel.

Ik zie haar, als ik even niet oplet, met het wiel spelen, de vlucht ronddraaien, trappen, een draadje in en uit het spingat halen. Al enkele maanden zegt en wijst Daisy vol overtuiging dat de Louet Julia haar wiel is, die van oma is de Ashford Joy.En zo kwam het er van dat ze gisteren zelf op een stoeltje achter het haar spinnewiel zat. Wat was het meisje blij, een plukje wol erbij, trappen op de pedalen net als oma. Net echt!

De laatste maanden heb ik weinig geschreven op mijn blog.
Het zijn emotioneel pittige tijden, waarin vreugde en verdriet dicht bij elkaar liggen.
Intense ervaringen, zo verschillend en zo verbonden.

Vandaag een blogje over de vreugde in mijn leven.
Daisy! Er is zoveel over dit meisje te vertellen, ieder week zou ik blogjes vol kunnen schrijven over onze belevenissen.  En ja, dat laatste blogje is al weer 9 maanden geleden geschreven.

Wat gaat de tijd toch snel, ze is al weer ruim 1 jaar en 9 maanden oud. In die afgelopen maanden zijn er heel wat “eerste keertjes” geweest. Stuk voor stuk bijzondere momenten.

• natuurlijk de eerste woordjes en eerste stapjes, al is dat al weer zooooo lang geleden
• de eerste tekening die prijkt op de gangkast
• het eerste dansje; wiebelkonten en rondjes draaien
• écht oma genoemd te worden, na mama, hama, homa en andere varianten
• het horen van een liedje zingend in bed; lalalal … op het wijsje van Woezel en Pip
• die keer door Daisy uit haar bedje geroepen worden omdat een van haar knuffels een poepluier had ;-)
• alle woordjes die worden nagezegd inclusief “daisy papagaia”, aardbeienyoghurt, tovertuin
• ze een stopwoordje heeft; opa toch, oma toch ….

En zo’n ander bijzonder momentje was onlangs … Daisy heeft een half uurtje op haar stoeltje zelf zitten spelen. Heel rustig en geconcentreerd een puzzeltje maken. Wat een aparte ervaring!

Endat nu Daisy zelf vraagt om gemasseerd te worden met lavendelolie of baby-calendula creme voor haar middagdutje, en dat ze dan ook vraagt om in bedje te worden gelegd ….

Als een trotse oma geniet ik van Daisy. Het oppassen nu anderhalve dag in de week is soms erg vermoeiend, maar vooral ook erg leuk. Samen spelen, kletsen en zingen, boekjes lezen etc. Stein of Oezel & Pip kijken (Baby Einstein of Woezel en Pip in de Tovertuin) als we moe zijn, lekker gezellig op de bank

En dat ze heel goed kan helpen met tafeldekken, alles wil proeven wat oma ook eet, dol op kaas en appelstroop is, Vlekje knuffelen, graag naar de bibliotheek gaat om boekjes uit te zoeken, dat ze heel goed wat ze wil en niet wil.

En dat ze ook al een klein yarn-snobje is geworden :-)
Kwaliteit van wol kun je beoordelen door het langs je wang te wrijven. De kleuren worden benoemd, het garen is mooi of bah! Katoen is touw. Zelfgesponnen wol is het meest favoriet en een plukje ongesponnen wol is helemaal feest.

Dat truitje wat ik onlangs van een leuk Wibra garentje met wol  had gemaakt zeker niet. Daisy weigert dit truitje aan te trekken of houden. Bah, nee!!! schreeuwt ze uit en huilt van frustratie en boosheid. Een zeer atypische reactie voor het meisje. Jammer van oma’s breitijd. Ik had het kunnen weten, tijdens het breien wilde ze er al niets van weten i.t.t. mijn andere wollige werkjes.

Voor een volgend truitjes mag ze zelf de wol uitzoeken, ik ben benieuwd!

Dat opa’s en oma’s zo vol van hun kleinkinderen waren had ik tot voor bijna twee jaar terug niet begrepen. Dat je blij bent oke, maar dat het zoveel met je doet, dat had ik niet gedacht. Ik ben blij dat Daisy in ons leven is gekomen, een waar bommetje vitamine geluk.

We zijn al weer één jaar grootouders!
De tijd vliegt voorbij :-)

Helaas,
vandaag heb ik geen foto’s gemaakt van die lieve dreumes ….,
hopelijk binnenkort op Daisy’s eigen blog