Helygen Celli

1. Midwinter Cowl, 2. Calm water cowl, 3. Mojo, 4. Kerststalletje, 5. Cloche, 6. Pretty Pink, 7. Handgeverfde BFL voor MoonWise, 8. Ingenue, 9. hand dyed fleece, 10. Midsummernight, 11. MoonWise Gems Amethyst, 12. Skew, 13. Delicate, 14. Falling Tears, 15. Waterfee, 16. Waterfee, 17. Peppercorns, 18. Danu, 19. Twin Trees, 20. Aragorn

Een nieuwe jaar begint voor mij met Alban Arthan,
in de terugkeer van het licht.

Met Samhain, het oude jaar heb ik afscheid genomen van het oude. Herinneringen aan wat geweest is, voel ik de verbinding met mijn wortels, voorouders en geschiedenis, maar ook dat wat ik achter me heb gelaten … volgen er voor mij een paar weken in een soort van niemandsland.

Een periode aanvankelijk van rouw, die overgaat in een periode van compostering van emoties en gedachten, een voedingsbodem vormend voor wat volgt.

Een periode van schijnbare stilstand. Er lijkt geen leven zichtbaar te zijn, onder de oppervlakte worden voorbereidingen voor een nieuwe perode van groei getroffen.

Zo is het ieder jaar en zo was het ook dit jaar.

Met Samhain zo kort na het overlijden van mijn moeder, is het voor mij echt een periode van intense rouw geweest. Ze was nog zo nabij, ik hoorde haar stem, rook haar geur en dacht aan de dingen die ze me geleerd heeft.

Een rauw verdriet, gekleurd door herinneringen …
aanvankelijk grijs, kreeg het vele schakeringen,
bedekt door een deken van innerlijke kou…

Licht krijgt ieder jaar uiteindelijk weer de overhand op het duister. Het is het afwisselend spel van licht en duister, groeikracht en afbrekende krachten. Ze bestaan naast elkaar, zonder duister kunnen we het licht niet zien. De één kan niet zonder de ander …

De heilige tijd van midwinter, zal niet meer zijn zoals vroeger. Ik mis mijn mam, maar ik weet gewoon, ik voel gewoon dat ze dicht bij ons is. Als ik het gevoel even kwijt ben, probeer ik me  te herinneren ….

Nu in tinten van heldere ijspastels … ,
getuigend van de kracht die in de teerheid besloten ligt.
Luisterend naar de verstilling, kom ik tot rust
en zie ik in de verte een klein lichtje,
hoor ik een zacht maar oh zo helder geklingel …
hoop, licht & liefde!

Awen!

Moge de zegeningen jouw hart vervullen,
zegeningen voor jezelf en voor anderen.
Voel en spreek van hoop en nieuwe tijden.
Zegeningen voor jou en al die jou lief zijn
in deze tijd van vreugde en verandering.

Love & Light, Janneke

Tja, hoe zal ik het eens noemen,
hoe zal ik het eens opschrijven?

Help!
De afgelopen twee weken waren donkergrijs. Niet van wol of verf dit keer, maar van mijn sombere gedachten. Het humeur van een oorwurm, niet kunnen genieten, alles gaat mis, doodmoe, niet kunnen concentreren.  Kou, die met een warme kachel, trui en sokken niet te verdrijven is. Alles of niets. Vooral veel niets en negatief denken. Het kaarsje flakkerde natuurlijk al een tijdje wat onstabiel, maar twee weken geleden ging het echt uit. Op zich ook niet gek, na een emotioneel half jaar, het verlies van mijn moeder is nog zo kort geleden.

Deze stemming ken ik vanmijzelf maar al te goed, ieder jaar kom ik hem tegen het einde van de winter tegen, als de laatste loodjes van een winterdepressie. Nu begin november al!  De moed zakt me even in de schoenen? Hoe kom ik de winter door?  Een groot grijs gat!

Het hele repertoire aan hulpmiddelen heb ik weer uit de kast getrokken om in beweging te blijven en niet nog verder gefrustreerd in dat grijze gat verzeild te raken; lichttherapie iedere morgen ruim een half uur, ‘s-middags een half uurtje Wii-fitten, tussendoor naar buiten voor een kleine wandeling. Iedere dag een klein doel stellen. Het helpt …. een heel klein beetje.

Deze zomer hebben we Sint Janskruidolie gemaakt. De plant groeit in onze eigen tuin; een klein illegaal verworven plant heeft zich goed gesettled. Het bloeide in overvloed  tijdens de zonnige warme dagen van dit jaar. Lang geleden heb ik daar al over de plant geschreven. Voorzichtig zal ik deze olie gebruiken, om weer wat warmte te ervaren.

Het is tijdelijk, zo’n winterdepressie. Dat weet ik inmiddels uit ervaring. Het komt als de klok een uur terug gaat en de bladeren van de bomen vallen en het gaat over zodra het langer licht word en de vogels weer beginnen te fluiten. Ook al is het tijdelijk, kan het wel heel lang duren en is het keer op keer weer zwaar om er door heen te komen.

Zucht!

zo geliefd, zo gemist, zo dierbaar
6 april 1945 – 1 oktober 2010

Mijn vader belde me woensdagavond op met het verzoek om de volgende dag te komen.
Als mijn vader belt …, het horen van zijn stem zei me voldoende …

Donderdagochtend zijn we naar mijn ouders gegaan. Het einde was in alle opzichten voelbaar nabij. Het was bijna ondraaglijk om mijn moeder zo te zien; die vreselijke ziekte had in de laatste dagen nog eens een flinke klap gegeven. Pijn was niet meer te bestrijden, benauwdheid en onrust, onmenselijk.  Wat ik verwachte als een verblijf van dagen voor de laatste zorg voor mijn moeder, bleken de laatste uren van samen zijn te zijn …

Donderdagnacht bleek mijn moeders laatste nacht te zijn geweest. Puur in de wetenschap dat haar kleinkinderen de volgende ochtend nog voor school zouden langs komen, is ze die nacht op wilskracht doorgekomen. Vrijdagochtend waren we samen, in stilte. Een kus, een liefdevolle streling. Omringd door ons (mijn vader, mijn zus, ik en haar twee schoonzonen) is ze heen gegaan. Intens, intiem, emotioneel, onbeschrijfelijk.

Die laatste uren zijn me dankbaar. Meer en meer lichtwezens lieten mij hun aanwezigheid voelen, de ruimte vullend met licht en liefde, ons steunend in de laatste uren. Het was zwaar,  die enorme pijn, langzaam loslatend. Emotioneel, tranen die vloeien van liefde en het weten dat het mams laatste uren waren. Helend; elkaar de liefde laten voelen, wat woorden niet kunnen zeggen. Een klein gebaar, een kus, een hand op je schouder.  En tot slot; die woorden uit te spreken die in onze familie zo moeilijk zijn om te zeggen “ik hou van je” en te weten dat het goed is.

Wat volgde was het afscheid nemen en de begrafenis vanuit de kerk. Het was bijzonder mooi.
Het koor waar mijn moeder deel van uitmaakte zong enkele liederen, mijn nichtje en neefje staken de kaarsen aan. Overdenkingen, vanuit een kerkelijke beschouwing, universeel als je luistert naar de betekenis achter de woorden. Woorden van verdriet, liefde, troost en kracht.

Een gevoel, een beeld …
Als een steentje dat in het water wordt gegooid, rondom die plek komt het in beweging, golven verspreiden zich in omringende, doorkruisende en uitbreidende cirkels. Door het ene steentje komt er veel in beroering, de beweging draagt zicht verder door als je denkt, de invloed is groot.

De laatste week ben ik gedragen door het licht en door het medeleven van vele mensen; het heeft me de kracht gegeven om er vooral voor mijn vader en zus te zijn. Mijn vader heeft tot het laatste ogenblik thuis mijn moeder verzorgd – niets dan respect hiervoor. Mijn zus, hielp hen waar mogelijk, ondanks de drukte en moeilijke tijd in haar eigen gezin. Belangstelling via telefoontjes, kaarten en huisbezoek van familie, vrienden, kennissen, mensen uit de gemeente. Voor mij ook via dit digitale medium; twitter, facebook en e-mail. Wetende dat er vele mensen in gedachten bij ons waren …

Op een van de condoleance kaarten stond het volgende:
Tref elkaar in de zang van een merel
in de vlinder die plots op je schouder rust
vind elkaar telkens in het warme licht
als de zon voorzichtig de aarde kust?

Een waar woord wat mij raakte in mijn druidisch hart;
herkenning – had ik dit niet eerder gelezen in een van mijn gwersu?

Sinds woensdagavond ben ik weer thuis, in de rust en stilte en komt de tijd om bij te komen, te verwerken en langzaam de draad weer op te pakken …  letterlijk met het spinnen en breien, een troost in beweging.

Donderdag was het leeg en ik schreef ;
Vandaag hoor ik geen troostende woorden,
zie geen beelden van herinneringen en zing geen liederen van kracht en liefde …
Ik voel me vol van leegte.

En nu …
een kaars brand,
dag voor dag, gemis zal een plaatsje gaan krijgen,
herinneringen zijn een bron van tranen en een bron van vreugde
met mam is een stukje in mij overleden,
in mij leeft een stukje van haar voort
…