Helygen Celli

Gisteren heb ik een heerlijke dag gehad.
Stitch ‘n Bitch Arnhem had Carla en Hilly van The Dutch Knitters uitgenodigd om een workshop te geven.

(more…)

Zaterdag ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens naar Amsterdam geweest. De gelegenheid was een workshop wierook maken met Alruin. Isis stelde haar huis beschikbaar om deze workshop te kunnen doen. Vorig jaar las ik al op haar log een verslag over een workshop door Alruin. Toen in de Heksenpad nieuwsbrief een aankondiging stond, had ik echt zo iets van … daar moet ik naar toe! Tja, het ging niet zonder slag of stoot, met bouncende mail aan Alruin, koste me het wat moeite om contact te leggen. De aanhouder wint ;-)

Ik ben zelf al ruim een jaartje met harsen en kruiden aan het rommelen om wierook te maken. Niet onverdienstelijk overigens. Het is zo’n onderwerp wat altijd leuk is om een workshop te doen, er valt zoveel meer te ontdekken, te ruiken en te ervaren. Nou het was de moeite waard. Eerst een korte introductie, waarin we heel veel verschillende harsen en oliën hebben geroken. Bekende, maar ook die ik nog niet kende qua geur. Zo heb ik eindelijk labdanum, propolis, tonkabonen, tolu-balsem en ambergris kunnen ruiken. Er kwamen er nog wat voorbij, waarvan de namen me even ontschoten zijn. Tussendoor heb ik ook nog heel wat opgepikt, info en inzichten wat het gebruik van harsen, oliën en aanverwante zaken betreft. Dat doet mijn Tweelingen-Maantje toch altijd goed.

Vervolgens gaan we aan de slag met het maken van een mengsel om wierookkegeltjes te maken, waarbij ieder een deel voor zijn rekening nam. Ik kon me uitleven op het vijzelen van kalmoes-wortel; niet alleen het vijzelen, maar ook het kruid hadden een energieke uitwerking. Een kleverig goedje maken door het toevoegen van het bindmiddel tracagant, wat salpeter voor de brandbaarheid, vervolgens het vormen van de kegeltjes. Kegeltjes die de treinreis niet hebben overleeft, ik haalde een platte pasta uit mijn tas. Enfin, nog een keer rollen. Ze staan nu te drogen op mijn altaar, ik ben heel benieuwd naar de geur.

Na een korte pauze gingen verder met het maken van een persoonlijke wierook aan de hand van de geboortehoroscoop. Al jaren bezig met astrologie, was ik hier natuurlijk heel benieuwd naar. Het bleek het maken van een wierook voor je sterrenbeeld te zijn, dat wil zeggen, de planeet die heerst over je zonneteken. In de reader stonden lange lijsten met welke oliën en harsen bij welke planeten passen. Voor mijn Maan, heersend over het teken Kreeft was het lijstje echter erg kort. Ik heb er een eigen draai aangegeven, door aspecten op mijn Zon en de heerser van de Maan mee te nemen. Tja, die kennis heb ik toch in huis en zo is het een heerlijke persoonlijke wierook geworden. Een leuk idee voor heel persoonlijke cadeautjes. In mijn mengsel zitten o.a. styrax, opoponax, labdanum, een stukje ginsengwortel en etherische olie van sandelhout, mimosa en roos. De verhoudingen? Mijn geheim ;-)

Wat me op viel was dat we vrijwel alleen harsen en oliën gebruikten. Ik maak zelf veel gebruik van kruiden, bloemen en basten en wat minder van oliën van deze bestanddelen. Maar goed, in het kader een workhop op lokatie zijn etherische oliën een stuk handiger en compacter te vervoeren, kan ik me dat ook wel weer voorstellen. Tijdens de workshop werden er verschillende oliën en harsen gebrand, om zo de geur te leren kennen. Er zijn van die dagen dat mijn neus na vier vijf verschillende geuren haar gevoeligheid kwijt is. Een bommetje patchouli bijvoorbeeld, een geur waar ik echt van heb leren houden, mmmmm … Ook zijn alle persoonlijke wierookjes getest, een verscheidenheid aan combinaties, die werkelijk passend bij de persoon waren. Verschillen ruiken tussen kamfer en methol, geranium en roos. Het viel me mee, dat ik de geuren ondanks de veelheid ervan en de nodige sigarettenrook goed kon blijven onderscheiden.

Enfin, na een leerzame en gezellige middag ging ik al heerlijk geurend naar wierook weer naar huis, doortrokken van de wierook, een kamer die af en toe blauw zag, zal ik in de trein een fijn aroma hebben verspreid. Alruin bedankt voor de fijne workhop, Isis bedankt voor het beschikbaar stellen van jouw huis!

Een paar maanden geleden heb ik al eens naar spinlessen in de regio gekeken, het kwam er echter niet van. Via de Doornroosjes spingroep kwam ik het adres van Betty weer tegen. Toen ik het zag, had ik gelijk zo iets van Ja, doen!!! De laatste weken gaat het steeds beter met het spinnen op mijn spinnenwiel, ik heb er weer lol in gekregen. Er is zoveel wat ik wil leren, wil ontdekken. Een paar lessen leken me de meest praktische manier om te leren over de verschillende materialen, technieken, verven en soorten spinnewielen.

Zelfgesponnen van vette wol
Gisteren ben ik voor mijn eerste spinles naar Apeldoorn gegaan. Ik ben er helemaal vol van.
Mijn moppie heeft me met spinnewiel en al weggebracht. Dat is een van mijn wensen, dat iemand met kennis eens goed naar mijn wiel kijkt. Met de nodige tips werkt hij al wat fijner, echter optimaal voelt ie nog niet. Is het gewoon een draak van een spinnewiel, heeft ie wat onderhoud nodig of is het mijn onervarenheid? Een Ariadne, zag Betty in een oogopslag. Hij is een zij geworden en heeft een naam gekregen :-)

Nou, onderhoud bleek het grootste euvel te zijn. Roest, vuil, droogte en wat aanlopende onderdelen. Niets wat niet te verhelpen is met schuurpapier en vaseline. Geweldig! Schuren, smeren en wat bij buigen en mijn spinnewiel loopt al weer wat soepeler. Gisteravond heb ik alle haakjes in de vlucht vervangen en ook dat is al weer een heel groot verschil. Ik heb nog wat handreikingen voor verder onderhoud en optimalisatie gekregen, dus die oude fiets, doet het straks weer prima.

Zien, doen, voelen, ervaren. Dat was voor mij wel de kern van de les gisteren, in die drie uurtjes heb ik ongelofelijk veel geleerd. Op het internet en in de boeken heb ik wel het een en ander gelezen, het bleef echter nog al abstract. Nu ik het gezien heb, snap ik eindelijk het verschil tussen de verschillende type aandrijving van een spinnewiel, een stukje achtergrondkennis. Kaarden en kammen, een lange en een korte trek. Voelen en ruiken aan verschillende vezels; wol van verschillende schapen, haar van huisdieren, mohair, zijde en weet ik wat ik verder nog in mijn handen heb gehad.

De huiswerkwolletjes
En natuurlijk heb ik een stukje gesponnen. Met ongewassen wol dit keer, wat maakt ook dat weer een verschil uit, een lekker gevoel, dat wat vette spul tussen je vinger te voelen vormen. Het lukt me goed om een mooi regelmatige en redelijk dun spinsel te maken. Waar ik erg blij mee ben, is dat ik een nieuwe manier heb geleerd om de gebroken draad weer aan te hechten, of een dunne draad iets te verdikken. Draadbreuk was een van mijn grootste frustraties en dan vooral het aanhechten ervan. Met deze nieuwe manier heb ik daar een stuk minder zorgen van :-)

Vrijdag is de volgende les. Ik heb een flinke stapel “huiswerk” van de “juf” gekregen om te spinnen. Een flinke dot vette wol van verschillende wolsoorten gemengd om verder mee te oefenen, een dot gewassen en gekaarde zwartbles en een dot gewassen en gekaarde witte hampshire. Naast het spinnen wil ik mijn spoelen nog even reviseren en samen met mijn moppie een twijnrekje maken. Als ik er aan toe kom, kan ik thuis ook al vast een stukje twijnen. Ik ben heel benieuwd hoe me het afgaat. Het belooft een druk en inspirerend weekje te worden …..

In de afgelopen jaren heb ik regelmatig met de wichelroede gewerkt, om energieën in de natuur bij krachtplekken te onderzoeken. De wichelroedes als verlengstuk van mijn eigen gevoeligheid. Wateraders, positieve en negatieve plekken kan ik gemakkelijk herkennen.

Er is echter meer, meer wat ik voel maar niet kan benoemen, waarnemingen zonder te weten wat ik meet. Het wichelen van de energie is iets wat me blijft trekken, hoe beinvloedt het de omgeving? Hoe meet je of de energie een belastend is? Wat, dat is mijn ervaring, is het zeker. Regelmatig ben ik op plekken geweest, waar mij energie naar het nulpunt daalde, ik er doodmoe van werd.

Gisteren ben ik, snotverkouden weliswaar, met mijn zwager naar een workshop van Stef Freriks geweest in Oss. Het was erg boeiend, naast een stuk theoretische uitleg, leuke weetjes en bevestiging van ervaring die ik had hebben we ook veel praktisch werk gedaan.

Wat zijn bronnen van elektrosmog? De gsm, utms-mast, televisie, computer, dect-telefoon, magnetron zijn bekende bronnen. Maar ook bijvoorbeeld de wekker-radio, de snoeren onder het bed of de elektrische bediening van bedden. Als het lichaam s-nachts rust, is het veel gevoeliger voor elektrosmog. Het is daarom aan te raden al dit soort apparaten op minimaal 1,5 meter van het hoofd te hebben. We hebben praktisch gemeten op welke afstand de elektrosmog van een oude tv en een moderne gsm belastend werden voor het lichaam, respectievelijk 1,5 en 3,5 meter. Van de waarde van de GSM schrok ik wel even!

Nu kan het lichaam wel wat hebben natuurlijk. Op een continue belasting kunnen we ons makkelijk instellen. Op een pulserende belasting, zoals de dect, gms en umts geeft is dat minder.

Of we er last van krijgen is nog van andere factoren afhankelijk, tot 600 prikkeleenheden kunnen het makkelijk hebben. Zijn er op de plek waar we veel verblijven wateraders, aardstralen etc. dan neemt de belasting op het lichaam toe. Bij langdurige blootstelling aan een hoge belasting kunnen vage en zelfs chronische klachten ontstaan.

We hebben met de allemanswichelroede (l-vormige of hoekwichelroede) en met de hand wateraders en het Hartmann-netwerk leren waarnemen. Ook hebben we metingen gedaan op de kwaliteite van de energie van verschillende voedingsmiddelen. Interessant was dat deze krachten op verschillende wijzen werden waargenomen; o.a. via tintelingen, koude of drukverschillen.
De juiste vraagstelling is het belangrijkste wat ik hier van geleerd heb. Met de vraagstelling richt je je als het ware op een bepaalde frequentie, je noemt het beestje bij de naam waardoor je het herkent. Het geeft toch een heel andere uitkomst als je vraagt “Is er een waterader in de buurt” of “Is deze waterader belastend voor mij” ;-)

Een ander belangrijk iets wat ik nog eerder bij het wichelroede werk heb toegepast is het afschermen voor je gaat waarnemen en het ontladen van de spanning na het waarnemen. Met ander energie-werk is het voor mij een vanzelfsprekendheid, met het wichelen was dit het nog niet. Vreemd eigenlijk!

Al met al een heel interessante dag! Over twee weken is het vervolg op deze workshop en hebben we de tijd om ons huiswerk te doen. Oefenen in de afschermtechnieken en het doormeten van ons eigen huis. Ik ben benieuwd!

Vandaag was de tweede praktijkdag van de basiscursus natuurfotografie. Vanuit Dieren ben ik naar het Arnhemse Meinerswijk gereisd. Een gebied waar ik tot voor kort regelmatig langsheen fietste op weg naar het centrum. Het een natuurgebied/park aan de oevers van de Nederrijn, omsloten door de woonwijken van Arnhem. Waar je ook kijkt zie je het contrast tussen natuur en cultuur aan de horizon verschijnen …

Het park heeft een aantal grote plassen, ontstaan door afgraving van de rivierklei en het onderliggende zand. Het is een boeiend gebied, door de afwisseling van grasvlakten met vele kruiden, beekjes en bosjes.

In het park lopen Galloway-runderen (Schotse laaglanders) en Konik-paarden. Ze kunnen vrij door het gehele gebied trekken en houden hiermee het gebied open. Liefhebbers van vogels kennen het goed, het is een belangrijk vogelgebied.

De runderen en paarden waren een dankbaar onderwerp om te oefenen met het fotograferen van dieren. Het zijn rustige beesten, desondanks was het nog geen eenvoudige opgave, moet ik zeggen. Rustig aan dichterbij benaderen, het bepalen van compositie en het instellen van de camera … en ja hoor … Hij of zij besluit nét de benen te nemen op het moment dat jij je ontspan-knop loslaat ;-)

Jonge dieren zijn natuurlijk erg vertederend om te fotograferen. Dit jonge rund stond voornamelijk verstopt achter zijn moeder, af en toe liet hij zijn koppie zien.

Dit jonge veulen was nieuwsgierig genoeg om mijn richting uit te komen, natuurlijk onder het toeziend oog van moeders.

De Grote Klis stond in grote getalen in het gebied. De klittende zaden, met doortastende haakjes, vulden de pelsen van de runderen en de manen en staarten van de paarden.

Een groene kikker heeft voor ons geposeerd. Wie kijk wie aan?
Een heel grappig gezicht moet het zijn geweest; 8 cursisten plat op de buik om de mooiste foto te maken. Helaas heb ik dat niet op de foto gezet. Natuurlijk zaten ook wij van top tot teen onder de zaden van de grote klis toen we weer opstonden ;-)

Dit is voor mij toch wel de foto van de dag geworden.
Vier uurtjes fotograferen is behoorlijk intensief, het vraagt grote concentratie. Het spannendste vond ik de foto’s van de camera af op de computer zetten. Zijn ze net zo mooi geworden als het op het schermpje lijkt? Ik ben vandaag behoorlijk tevreden!