Helygen Celli

Breien, film en Moeder Aarde gaan prima samen!
Via Ravelry werd ik op dit bijzondere filmpje attendeerd.
Deze korte film, met als onderwerp “global warming” is getoond op het Encounters Film Festival in Bristol.

Het ruikt heerlijk in huis!

Vandaag is het tien jaar geleden dat mijn hubbie en ik onze eerste date hebben gehad. Na een paar weken e-mail en telefonisch contact hadden we de stoute schoenen aangetrokken om een afspraakje te maken. Vanuit twee kanten van het land afgesproken op het Centraal Station in Den Haag.  Ach, wat was dat spannend! De details van de date (en de eerste kus) hou ik lekker voor mijzelf …. 

Om onze eerste date te vieren heb ik een appeltaart gebakken. Het deeg met roomboter was heerlijk zoet, de appeltjes met veel kaneel en onze speciale citroen-essence proefde goed. Die geur van een appeltaart in de oven, heerlijk, daar kan geen wierook tegen op. Nog even afkoelen, slagroom kloppen, een kop koffie en dan smullen maar :-)

Een tikkie sentimenteel ben ik wel, vergeet ik rustig onze trouwdag, vliegen op andere dagen de herinneringen door mijn gedachten.  Ach ja, ben ik dan ook een kreeft voor ;-). Net op het internet-archief een verhaal opgezocht wat Jan heeft geschreven toen we elkaar net kenden, met onze kleindochter op komst is het toch ook wel weer actueel …..

Omdat we beiden 3 persoonlijke astrologische inhouden in het teken Kreeft hebben stelde ik me voor hoe wij over vijftig jaar met elkaar om zouden gaan…..

Krabben op de bank

Het was een zonnige dag in het park, de eerste herfstblaadjes vielen al op de geasfalteerde paden.
Bij de vijver hadden de eenden zich al snaterend verzameld voor een bankje waar twee oude mensjes zaten…

De vrouw had een zakje met brood meegenomen en voerde de immer hongerige vogels kleine kruimels..
“kijk ze toch ‘ns genieten, die eendjes..” zei ze tot haar man die wat zat te suffen op het bankje….

Hij glimlachte vriendelijk en vol liefde naar zijn vrouwtje en zei; ”Je bent ook praktisch een moeder voor die beesies…. je voert ze iedere dag meer brood dan je mij geeft..”.
Hij glimlachte plagerig en stopte een pijp terwijl hij naar de eendjes keek..

Het deed hem denken aan hun kinderen, hoe hij altijd met plezier keek hoe zijn vrouw met het grut bezig was en zuchtte een diepe zucht..

“Waar denk je lieverd ?” vroeg de vrouw die het lege plastic zakje had opgeborgen in haar mantel..
“Ach, ik was weer terug in het verleden, toen de kinderen nog thuis waren..” zuchtte het mannetje, zijn waterige ogen kregen een afwezige blik en de lachrimpeltjes rond zijn ogen rimpelden…

Het vrouwtje bleef stil…
De man legde zijn warme hand op de hand van zijn vrouw en keek haar onderzoekend aan.
“Wat is er meisje van me.. ?”, 
vroeg hij bezorgd en veegde een grijze lok uit haar gezicht.

Een traan welde op op uit haar ogen…
“Dat ze hun moeder nu niet vaker bellen…”, 
snikte ze en veegde een traan weg met de mouw van haar jas.

De man pakte een grote rode zakdoek uit zijn broekzak en zocht zorgvuldig naar een schoon puntje en veegde behoedzaam de tranen van het vrouwtje haar wangen…
“Zo, dat is beter… met die rode oogjes van het huilen wordt je er ook niet mooier op..” mopperde het ventje..
Er verscheen een glimlach op het zachte gelaat van de vrouw..
“Wat een lieve brombeer toch, die vent van mij.” dacht ze en legde haar andere hand op de hand van haar man die nog steeds de hare streelde.

Het ronde kalende gezicht van de man bloosde toen de vrouw hem zacht een kus op de wangen drukte en liefdevol in zijn hand kneep.

De man sloeg zijn arm om de vrouw en trok haar dicht tegen zich aan.
Hij staarde in de verte alsof daar zijn herinneringen tot leven kwamen en zei troostend;
“Zo gaat het nu eenmaal liefje, kinderen worden groot, je kunt niet verwachten dat ze altijd aan moeders rok blijven kleven..”

Het vrouwtje vleide zich tegen haar man aan en bedacht hoe fijn ze het samen hadden.
Toegegeven, hij was dan wellicht een groot kind en bij vlagen niet te genieten maar zijn omarming en zijn zorgzaamheid waren warm en teder.

Zo zaten ze daar een tijdje in stilte en genoten van hun samenzijn.
Toen zei de man;
“Het wordt tijd meiske, ik begin trek te krijgen in een potje oudhollandse kost..”
Het vrouwtje maakte zich los uit zijn omarming en veegde zorgzaam de kruimels tabak van zijn jas.
“Je bent ook net een klein kind..”, mopperde ze..
De man glimlachte, hij vond het heerlijk als ze zo over hem moederde..
Hij stond op en hielp zijn vrouwtje opstaan van het bankje..

“Morgen kom ik weer hoor…”, riep ze naar de snaterende eenden en haakte haar arm in die van haar man die nog even zijn pijp opstak.
Ze snoof de zoete geur van de tabak op en genoot ervan, het paste zo goed bij hem, het deed haar denken aan hun huisje waar ze zoveel jaren samen hadden gewoond.
Die nieuwe service-flat vond ze maar niets…

“Misschien moet je vanavond de kinderen maar eens bellen”, zei de man toen ze gearmd het pad opliepen…….

Mabon aka Labwork started as an experiment about 3 weeks ago,
without realising in tune with the season…

I knitted a blank of undyed Trekking sockyarn with a double strand and dyed it in the rich colors of Mabon; earthy brown, green, deep purple, warm red. While ripping the blank I started knitting the socks two at once toe-up. The crossed stitches on the midfoot are a pattern used in the Slippery Socks”..

Mabon or Alban Elfed is one of the eight annual sabbats on or around September 23rd: the autumn equinox.  The Autumn Equinox divides the day and night equally, it a good habit to prepare yourself for the upcoming winter periode of the dark nights and thank the now waning sunlight of the summer and all its gift that has brought to you. Mabon is the second of three harvest festivals; it is nice to celebrate it with a ritual of thanksgiving for the fruits of the earth.

…. Blog Alban Elfed 2007

Als bomenliefhebber heb ik er moeite mee als bomen gekapt worden. Vaak is de kap gewoon omdat ze in een tuin te groot zijn geworden; wordt er dan niet aangedacht dat bomen groeien? Wat dacht je van een nieuwbouwproject waar ze vooral in de weg staan of moeten wijken voor de aanleg van een weg of het plaatsen van bouwcontainers … 

Dat was dus schrikken!
Hoewel ik het al gelezen en gehoord had, dat er een flinke beukenlaan gekapt ging worden nabij het Landgoed Hof te Dieren in Dieren, was het toch wel even heel hard schrikken toen ik er langs kwam. Jammer hoor, dat zo’n mooie beukenlaan verloren gaat. Het is echt kaal als je Dieren binnenkomt uit de richting Doesburg/Ellecom. De majesteuze beukenlaan was echt beeldbepalend; kenmerkend voor het aanblik van Dieren. De bomen in dit stuk zijn een stuk hoger dan je gemiddeld zou verwachten, ruim 40 meter. Gelukkig wordt de laan wel herplant, maar ja, het duurt weer vele jaren voor de bomen weer van enig formaat zijn.

Laatst hoorde ik van Youp Cretier van de wijngaard Domein Hof te Dieren dat de bomen zijn van oorsprong voor de houtproductie aangepland, met als doel na zo’n 50 jaar goed hout op te leveren voor meubelmakers. De bomen zijn echter niet gekapt, maar blijven doorgroeien en velen zijn inmiddels hol van binnen. Het hout van de holle bomen is niet meer geschikt voor ander gebruik dan open haard hout.  En ja, ik heb de restanten van de beukenlaan gezien, het merendeel van de bomen is inderdaad hol – een kwestie van tijd voor ze al dan niet door een storm om zouden gaan…

Zonde van het aanzicht en het hout ….; een iet wat ander beleid had minder rigoureus effect gehad. Het tussentijds verwijderen en kappen van bomen, waardoor slechts een deel van een laan open wordt en nieuwe aanplant krijgt. Bezwaren van tree-huggers zoals ik zullen hier ook wel in de weg zitten – een gulden middenweg moet toch ook kunnen?. En, ja ook hier in Dieren heb ik er al iets van gezien – bij een nieuwbouwproject aan de rand van het bos worden bomen gespaard, mede door forse inzet van buurtbewoners. Hoera! Voor een andere bouwlokatie met zicht op de IJssel, maak ik me meer zorgen; hoe zou daar met de bomen worden omgegaan? Toch eens uitzoeken….

Op het weblog van Roos gelezen….. een petitie tekenen tegen de ontvangst van kilo’s papier. Ik heb het gedaan. Doe jij er wel eens wat mee? Het telefoonboek of de gouden gids? Of gaat ie bij jouw ook direct (of iets later) ongelezen bij het oud papier? Bij mij wel!

Wat statistieken …
Sinds 25-08-2008 zijn er:
7620 mensen die aangegeven hebben dat ze liever geen telefoonboek meer zouden krijgen.
7649 mensen die aangegeven hebben dat ze liever geen gouden gids meer zouden krijgen
7763 unieke adressen die zich hebben ingeschreven voor deze actie. 

Als 7620 telefoongidsen en 7649 gouden gidsen volgend jaar niet gedrukt zouden worden zou dat 14121.65 kilo papier schelen. Als er voor volgend jaar 7620 telefoongidsen en 7649 goudengidsen niet gedrukt zouden worden scheelt dat 7060.82 kilo CO2 uitstoot.

Een ton CO2 uitstoot zou gecompenseerd moeten worden door het aanplanten van 1 boom. Voor 7 ton zouden er dus 7 bomen geplant moeten worden. Een ton papier kost 17 bomen. Een ton gerecycled papier kost 10.2 bomen. Er zouden volgend jaar 144 bomen bespaard kunnen worden!

Doe je er ook niets mee, hou je van bomen of vind je het ook gewoon zonde van het papier, 
teken dan op: http://www.stopdetelefoongids.nl/